Archive Page 2

24
Δεκ.
10

Κώστας Λαπαβίτσας: Η ευρωζώνη ανάμεσα στη λιτότητα και την αθέτηση πληρωμών

Πατώντας το πλήκτρο play μετά από λίγα δευτερόλεπτα (10΄΄-20΄΄) ξεκινάει το βίντεο. Μεταφέρεστε σε πλήρη οθόνη (full screen) κάνοντας κλικ στο εικονίδιο με τα λευκά βελάκια που βρίσκεται στο κάτω δεξιά μέρος του player. Επιστρέφεται σε κανονική απεικόνιση πατώντας το πλήκτρο escape (Esc).


Στο τέλος της δημοσίευσης μπορείτε να δείτε μια σειρά από φωτογραφίες από την παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Λαπαβίτσα.

Την Τρίτη 21/12/2010 σε αίθουσα της Ε.Σ.Η.Ε.Α. ο Κώστας Λαπαβίτσας παρουσίασε το νέο βιβλίο του (με τη συνεργασία μιας ομάδας ερευνητών) με τίτλο «Η ευρωζώνη ανάμεσα στη λιτότητα και την αθέτηση πληρωμών», εκδόσεις Λιβάνη. Στην παρουσία του βιβλίου μίλησαν επίσης ο Κώστας Βεργόπουλος και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ενώ συντονιστής-παρουσιαστής ήταν ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου. Το «Αφορμή» σας παρουσιάζει κάποια (μικρά) αποσπάσματα των ομιλητών και ολόκληρη την ομιλία-παρουσίαση του Κώστα Λαπαβίτσα. Νομίζουμε ότι η ομιλία του Λαπαβίτσα ήταν από τις καλύτερες στην έκθεση των απόψεών του για το ευρώ και την πρόταση του για αθέτηση πληρωμών με πρωτοβουλία του οφειλέτη και έξοδο από το ευρώ. Αξίζει λοιπόν να παρακολουθήστε την ομιλία που βιντεοσκοπήσαμε, ολόκληρη και με προσοχή.

Ταυτόχρονα, παρουσιάζουμε ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο.


Αθέτηση πληρωμών

με πρωτοβουλία του οφειλέτη

και η δυνατότητα εξόδου από την Ευρωζώνη

Η αθέτηση πληρωμών με πρωτοβουλία του οφειλέτη είναι δυνάμει μια πιο ριζοσπαστική επιλογή, αν και το αποτέλεσμα της θα διαφέρει ανάλογα με τη διαδικασία που θα υιοθετηθεί. Εάν, για παράδειγμα, αποτύχει η λιτότητα και μια αναδιαπραγμάτευση καθοδηγούμενη από τους πιστωτές δεν δώσει σημαντικά αποτελέσματα, η επιλογή της αθέτησης χρέους με πρωτοβουλία του οφειλέτη θα εμφανιστεί ως πιθανή επιλογή ακόμα και για τις σημερινές κυβερνήσεις στην περιφέρεια. Ωστόσο, μια τέτοια προοπτική θα έχει αναδυθεί στο πλαίσιο οικονομικού και κοινωνικού χάους που θα έχει προκληθεί από την αποτυχία της λιτότητας. Έτσι, ο βαθύτερος κίνδυνος της σημερινής πολιτικής της Ε.Ε. και του ΔΝΤ είναι ότι μπορεί να οδηγήσει σε επανάληψη της εμπειρίας της Αργεντινής, που εκτίθεται στο Παράρτημα Α. Έχοντας αυτά υπόψη, αν οι περιφερειακές χώρες υιοθετήσουν την αθέτηση πληρωμών με πρωτοβουλία του οφειλέτη, θα πρέπει να το κάνουν εκουσίως, αποφασιστικά, την κατάλληλη στιγμή και θέτοντας παράλληλα σε κίνηση βαθιές κοινωνικές αλλαγές.

Η αθέτηση πληρωμών με πρωτοβουλία του οφειλέτη σημαίνει κατ’ αρχάς τη μονομερή αναστολή πληρωμών. Αυτό θα είναι η απαρχή μιας περιόδου έντονης κοινωνικής διαπάλης στο εσωτερικό και μεγάλων εντάσεων στις διεθνείς σχέσεις. Η χώρα θα πρέπει να αποφασίσει ποιες διεθνείς της υποχρεώσεις θα εκπληρώσει και με ποια σειρά. Ακόμα πιο συνθέτη θα είναι η στάση απέναντι στις προσπάθειες των εγχώριων τραπεζών, των ξένων επενδυτών και άλλων κατόχων δημόσιου χρέους να προστατέψουν τα συμφέροντα τους. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Κώστας Λαπαβίτσας: Η ευρωζώνη ανάμεσα στη λιτότητα και την αθέτηση πληρωμών’

23
Δεκ.
10

Συνεταιρισμοί: Αντίδοτο στην κρίση

Της Μαρίας Λούκα.

Multiple choice: Ξεκινάς ένα πρωινό να πάς στη δουλειά σου και φτάνοντας έξω από την επιχείρηση βλέπεις μια ταμπέλα που γράφει «Κλειστό λόγω πτώχευσης» – ένα από τα 175.000 λουκέτα που προβλέπει το ΙΜΕ/ΓΣΕΒΕΕ για το 2011 – τι κάνεις;

α) Παθαίνεις κατάθλιψη (δε σε παίρνει 75 ευρώ το 45λεπτο πάει η ψυχανάλυση και οι δημόσιες δομές ψυχικής υγείας καταρρέουν)

β) Στήνεσαι κι εσύ στο τελευταίο hot spot της πόλης, τα γραφεία του ΟΑΕΔ και γίνεσαι μια υποδιαστολή στο 14,6% του δείκτη ανεργίας , σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2011

γ) Σκέφτεσαι τη μητέρα σου να σε ξυπνάει μ’ ένα ποτήρι γάλα το πρωί και αποφασίζεις να πας στην Ολλανδία να μαζέψεις φράουλες (μια λεπτομέρεια: δεν είναι η εποχή τους)

δ) Τίποτα από τα παραπάνω. Αφού τόσο καιρό με τα αφεντικά δεν είδες άσπρη μέρα, μήπως ήρθε η ώρα να γίνεις κι εσύ αφεντικό; Για την ακρίβεια να βρεις κι άλλους 10 σε αντίστοιχη κατάσταση και να γίνεται όλοι μαζί «αφεντικά», να φτιάξετε δηλαδή ένα συνεταιρισμό (αυτή είναι η σωστή απάντηση)

Στην Ελλάδα του Μνημονίου οι επιλογές που ανοίγονται είναι περιορισμένες και παρουσιάζονται ως μονόδρομοι που στο τέλος της διαδρομής οδηγούν στην εξαθλίωση και την απαξίωση. Αν υπάρχει όμως ένας τρόπος «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία», αυτός μάλλον προϋποθέτει τη χάραξη μιας άλλης διαδρομής που θα ανακαλύπτει ή θα επαναοικειοποιεί μορφές οργάνωσης της παραγωγής, της κατανάλωσης και της εργασίας, που θα φέρουν στο dna τους τα χαρακτηριστικά της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας. Οι συνεταιρισμοί που μετρούν πάνω από έναν αιώνα ζωής σε διεθνή κλίμακα αποτελούν τέτοιες μορφές και μάλλον είναι ώρα να ξαναστοχαστούμε πάνω στη χρησιμότητα τους.

Σύμφωνα με τη διατύπωση που προέκυψε από το παγκόσμιο συνέδριο της Διεθνούς Συνεταιριστικής Ένωσης στο Μάντσεστερ το 1995, ως συνεταιρισμός νοείται μια αυτόνομη ένωση προσώπων, που συγκροτείται εθελοντικά για την αντιμετώπιση των κοινών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών αναγκών και επιδιώξεων τους δια μέσου μιας συνιδιόκτητης και δημοκρατικά διοικούμενης επιχείρησης. Στο ίδιο συνέδριο αποκρυσταλλώθηκαν και οι επτά βασικές αρχές που διέπουν μια συνεταιριστική λειτουργία. Συγκεκριμένα είναι η εθελοντική και ελεύθερη συμμετοχή, η δημοκρατική διοίκηση εκ μέρους των μελών, η οικονομική συμμετοχή των μελών, η αυτονομία και ανεξαρτησία, η εκπαίδευση και πληροφόρηση, η συνεργασία μεταξύ των συνεταιρισμών και το ενδιαφέρον για την κοινότητα. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Συνεταιρισμοί: Αντίδοτο στην κρίση’

20
Δεκ.
10

Ζώντας στην εποχή των τεράτων

Πατώντας το πλήκτρο play μετά από λίγα δευτερόλεπτα (10΄΄-20΄΄) ξεκινάει το βίντεο. Μεταφέρεστε σε πλήρη οθόνη (full screen) κάνοντας κλικ στο εικονίδιο με τα λευκά βελάκια που βρίσκεται στο κάτω δεξιά μέρος του player. Επιστρέφεται σε κανονική απεικόνιση πατώντας το πλήκτρο escape (Esc).


Στο τέλος της δημοσίευσης μπορείτε να δείτε μια παρουσίαση φωτογραφιών από τη διάλεξη του Ζίζεκ.

Σε ένα κατάμεστο ΜΑΧ πραγματοποιήθηκε η διάλεξη του Σλάβοϊ Ζίζεκ «Ζώντας στην εποχή των τεράτων». Απίστευτα γοητευτικός ομιλητής ο Ζίζεκ, ανέπτυξε τις (πάντοτε) ενδιαφέρουσες ιδέες του σε ένα κοινό που άκουγε πολύ προσεκτικά σε όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης που διοργάνωσε το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης. Στο βίντεο που αναρτήσαμε μπορείτε να δείτε ολόκληρη την ομιλία του Ζίζεκ -πιστέψτε μας αξίζει τον κόπο!

Στη συνέχεια, παραθέτουμε το μεταφρασμένο κείμενο της ομιλίας που κυκλοφόρησαν οι διοργανωτές πριν την έναρξη της εκδήλωσης. Υποτίθεται ότι αυτό θα εκφωνούσε ο Ζίζεκ ενώ στον τοίχο, πάνω από το πάνελ, θα εμφανιζόταν η μετάφραση. Ωστόσο ο Ζίζεκ… αυτοσχεδίασε και στην πραγματικότητα είπε πολύ περισσότερα από το κείμενο που μοιράστηκε (όπου στο βίντεο δεν υπάρχει μετάφραση ο Ζίζεκ διαβάζει αποσπάσματα του κειμένου που ακολουθεί, ωστόσο αυτό συμβαίνει σε πολύ λίγα σημεία). Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρξει στην πραγματικότητα live μετάφραση την οποία και καταγράψαμε στο βίντεο που ανεβάσαμε.


Η κρίση, η Ευρώπη, ο κομμουνισμός

Διάλεξη του Σλάβοϊ Ζίζεκ, Αθήνα, 19 Δεκεμβρίου 2010

Λέγεται ότι στην Κίνα, αν πραγματικά μισούν κάποιον, η κατάρα που του εκτοξεύουν είναι: «Είθε να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς»! Στην ανθρώπινη ιστορία, «ενδιαφέροντες καιροί» είναι, στην πραγματικότητα, εποχές αναταραχών, πολέμων και σύγκρουσης για την εξουσία, με βαριές συνέπειες για εκατομμύρια αθώους. Σήμερα, είναι φανερό ότι πλησιάζουμε μια νέα εποχή για την οποία θα αρμόζει η περιγραφή «ενδιαφέροντες καιροί». Μετά από δεκαετίες κοινωνικού κράτους (ή μάλλον υπόσχεσης κοινωνικού κράτους), κατά τις οποίες τα μέτρα λιτότητας περιορίζονταν σε σύντομες περιόδους και συνοδεύονταν από την υπόσχεση ότι τα πράγματα σύντομα θα επέστρεφαν στην ομαλότητα, εισερχόμαστε σε μια νέα περίοδο κατά την οποία η κρίση- ή μάλλον ένα είδος οικονομικής κατάστασης εκτάκτου ανάγκης- μαζί με την ανάγκη κάθε είδους μέτρων λιτότητας (περικοπές επιδομάτων, συρρίκνωση της δωρεάν παιδείας και υγείας, απορρύθμιση της αγοράς εργασίας κ.α.) γίνονται μόνιμες, σταθερές της καθημερινότητας, ένας νέος τρόπος ζωής. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ζώντας στην εποχή των τεράτων’

16
Δεκ.
10

Η χούντα δεν τελείωσε το ’73…

Στο τέλος της δημοσίευσης μπορείτε να δείτε μια παρουσίαση φωτογραφιών καθώς και βίντεο από τη διαδήλωση.

 

Η διαδήλωση ήταν πραγματικά πολύ μεγάλη, την υπολογίζω γύρω στις 80-100.000 κόσμου. Ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της ήταν η οργή του κόσμου που κυριολεκτικά κόχλαζε. Τα αντικυβερνητικά συνθήματα που κυριάρχησαν, θύμιζαν άλλες εποχές, εποχές αγώνων της μεταπολίτευσης του 1974:

«Ένα, δυο, τρία να φύγει η συμμορία», «Ότι και να κάνει η αστυνομία θα φύγει αυτή η συμμορία», «Κάτω η Χούντα», «Η χούντα δεν τελείωσε το ΄73».

Θα μπορούσε κάποιος να προβάλλει την ένσταση ότι μια αστική κοινοβουλευτική κυβέρνηση δεν μπορεί να περιγράφεται ως χούντα. Αν όμως επιμέναμε στην κοινωνιολογική ακρίβεια θα χάναμε την ουσία. Αυτή η κυβέρνηση είναι σίγουρα η πιο μισητή, ταξική κυβέρνηση που έχει γνωρίσει η χώρα από τη μεταπολίτευση και μετά. Οι αντιδραστικές ανατροπές που έχει επιφέρει με νομοσχέδια στους ταξικούς συσχετισμούς είναι τέτοιας έκτασης που επιφέρουν κοινωνική ερήμωση στους εργαζόμενους και ταυτόχρονα παραχωρούν στο κεφάλαιο τόσα δικαιώματα που οι καπιταλιστές αισθάνονται το ρολόι της ιστορίας να γυρίζει στον 19ο αιώνα στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Επομένως, η πολιτική της νεοφιλελεύθερης συμμορίας της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ μπορεί μόνο να συγκριθεί με καθεστώτα «εκτάκτου ανάγκης» που επιδιώκουν τη συντριβή του εργατικού κινήματος -όπως ακριβώς συνέβη και με τη χούντα του 1967-1974. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Η χούντα δεν τελείωσε το ’73…’

14
Δεκ.
10





13
Δεκ.
10

Τζαμί στην Αθήνα: Αλλάχ και πότε

Σκεφτείτε ένα κυριακάτικο πρωινό η μητέρα σας αντί να φορέσει τα καλά της, να περπατήσει ευδιάθετη στο δρόμο προσκαλώντας τους γείτονες στον προορισμό της και να ανέβει τα σκαλιά της παρακείμενης εκκλησίας προκειμένου να παρακολουθήσει απρόσκοπτα τη θρησκευτική λειτουργία, να φύγει συνωμοτικά από το σπίτι, να διαβεί φοβισμένη το δρόμο , να κατέβει με προσοχή τα σκαλιά ενός σκονισμένου και σκοτεινού υπογείου – για το οποίο πληρώνει ένα παχυλό ενοίκιο – και καθ’ όλη τη διάρκεια που στριμωγμένη σε λίγα τετραγωνικά με πολλές ακόμα κυρίες, θα ακούει ψαλμούς , περαστικοί να πετάνε πέτρες απ’ τα παράθυρα και να βάζουν φωτιά στην είσοδο του κτιρίου. Κι όλα αυτά προκειμένου να προσευχηθεί και να ανάψει ένα κεράκι. Αυτή η εικόνα, ξένη σε μεγάλο βαθμό για τον ελληνικό χριστιανικό πληθυσμό της χώρας, συνιστά καθημερινή πρακτική για τους 750.000 μουσουλμάνους κατοίκους της Ελλάδας.

Για τις διεθνείς συνθήκες θεωρείται απαράβατο δικαίωμα και πηγή επικρίσεων προς τη χώρα μας, για τις εγχώριες ακροδεξιές δυνάμεις αποτελεί προσφιλή στόχο επιθέσεων και αιτία πολεμικής, για την ελληνική Πολιτεία δέσμευση που προσκρούει στην αναποφασιστικότητα της και για τους μουσουλμάνους πάγια διεκδίκηση και ανεκπλήρωτο αίτημα. Η υπόθεση της ανέγερσης ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα, μπορεί να χρωμάτισε την προεκλογική ατζέντα των υποψηφίων για τις αυτοδιοικητικές εκλογές και μ’ αυτή την έννοια διαπέρασε έστω και φευγαλέα τη δημόσια συζήτηση, παρολ’ αυτά αποτελεί μακροχρόνια εκκρεμότητα και πεδίο έντονων αντεγκλήσεων. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Τζαμί στην Αθήνα: Αλλάχ και πότε’

09
Δεκ.
10

Κρατικός τομέας και ιδιωτικό χρέος στην Ελλάδα του νεοφιλελευθερισμού

Στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής οι κοινωνικές σχέσεις αρέσκονται στο παίγνιο της παράλλαξης.[1] Οι σχέσεις εκμετάλλευσης στη διαδικασία της παραγωγής μεταμφιέζονται ως σχέσεις μεταξύ ίσων. Το αφεντικό «απλώς» έχει το κεφάλαιο, ο εργαζόμενος την ικανότητα προς εργασία. Ο καθένας παίρνει στο τέλος της παραγωγικής εργασίας ότι του αναλογεί: ο εργαζόμενος μισθό, το αφεντικό κέρδος. Η απλήρωτη υπεραξία που παρήγαγε ο εργαζόμενος εξαφανίζεται μαγικά, μεταμφιέζεται σε κάτι που δεν είναι: ως δίκαια, αμοιβαία επωφελής σχέση μεταξύ «κοινωνικών εταίρων».

Το παιχνίδι της παράλλαξης είναι αναγκαίο και χρήσιμο για την άρχουσα τάξη γιατί αποκρύπτει την ταξική εκμετάλλευση που βρίσκεται στον πυρήνα της ταξικής της κυριαρχίας. Ιδιαίτερα σε εποχές μεγάλων κρίσεων είναι αναγκαίο για την άρχουσα τάξη να αποκρύπτει τις πραγματικές αιτίες τους εμφανίζοντας τον κόσμο αντεστραμμένο: το κεφάλι κάτω, τα πόδια πάνω.

Ο λόγος, θα λέγαμε, χυδαία υλικός και απλός. Όλες οι γενεσιουργές αιτίες των κρίσεων βρίσκονται στην ίδια τη λειτουργία του συστήματος: στο σύστημα ταξικής εκμετάλλευσης και τις αντιθέσεις που αυτό δημιουργεί. Επομένως, για την άρχουσα τάξη είναι απολύτως αναγκαίο, όταν ξεσπούν οικονομικές (ή πολιτικές) κρίσεις να θέτει σε λειτουργία όλους τους ιδεολογικούς μηχανισμούς που διαθέτει ώστε αυτές να εμφανιστούν άσχετες με την ουσιαστική λειτουργία του καπιταλισμού. Είτε ως τυχαία γεγονότα (επομένως εγγενώς ασαφή και μη επιδεχόμενα συστηματικής ανάλυσης) είτε ως αποτέλεσμα «εξωτερικών» δευτερευόντων παραγόντων ως προς τη λειτουργία του συστήματος.

Αλλά ας μιλήσουμε παραδειγματικά και όχι μόνο γενικόλογα-θεωρητικά.

Η σημερινή παγκόσμια κρίση είναι -πλέον πανθομολογούμενα- η μεγαλύτερη από τη δεκαετία του 1930. Όπως (θα έπρεπε να είναι γνωστό) η κρίση πυροδοτήθηκε από την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία ιδιωτικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων στην κτηματαγορά των ΗΠΑ (subprime mortgage crisis[2]) που σκόρπισαν στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία «τοξικά ομόλογα» με αποτέλεσμα το ξέσπασμα της κρίσης το 2007-8.[3] Η κρίση αυτή ήταν, με τη σειρά της, το αποτέλεσμα γιγαντιαίων κερδοσκοπικών χρηματιστηριακών φουσκών που δημιουργήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια από την (επίσης ανεξέλεγκτη) επιδίωξη του μέγιστου δυνατού κέρδους σε παγκόσμια κλίμακα από τεράστια ιδιωτικά κεφάλαια. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Κρατικός τομέας και ιδιωτικό χρέος στην Ελλάδα του νεοφιλελευθερισμού’




Mail Επικοινωνίας

aformimisa@gmail.com
Απρίλιος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Επισκέψεις

  • 297,202 hits