Archive for the 'Οικονομία' Category

09
Δεκ.
10

Κρατικός τομέας και ιδιωτικό χρέος στην Ελλάδα του νεοφιλελευθερισμού

Στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής οι κοινωνικές σχέσεις αρέσκονται στο παίγνιο της παράλλαξης.[1] Οι σχέσεις εκμετάλλευσης στη διαδικασία της παραγωγής μεταμφιέζονται ως σχέσεις μεταξύ ίσων. Το αφεντικό «απλώς» έχει το κεφάλαιο, ο εργαζόμενος την ικανότητα προς εργασία. Ο καθένας παίρνει στο τέλος της παραγωγικής εργασίας ότι του αναλογεί: ο εργαζόμενος μισθό, το αφεντικό κέρδος. Η απλήρωτη υπεραξία που παρήγαγε ο εργαζόμενος εξαφανίζεται μαγικά, μεταμφιέζεται σε κάτι που δεν είναι: ως δίκαια, αμοιβαία επωφελής σχέση μεταξύ «κοινωνικών εταίρων».

Το παιχνίδι της παράλλαξης είναι αναγκαίο και χρήσιμο για την άρχουσα τάξη γιατί αποκρύπτει την ταξική εκμετάλλευση που βρίσκεται στον πυρήνα της ταξικής της κυριαρχίας. Ιδιαίτερα σε εποχές μεγάλων κρίσεων είναι αναγκαίο για την άρχουσα τάξη να αποκρύπτει τις πραγματικές αιτίες τους εμφανίζοντας τον κόσμο αντεστραμμένο: το κεφάλι κάτω, τα πόδια πάνω.

Ο λόγος, θα λέγαμε, χυδαία υλικός και απλός. Όλες οι γενεσιουργές αιτίες των κρίσεων βρίσκονται στην ίδια τη λειτουργία του συστήματος: στο σύστημα ταξικής εκμετάλλευσης και τις αντιθέσεις που αυτό δημιουργεί. Επομένως, για την άρχουσα τάξη είναι απολύτως αναγκαίο, όταν ξεσπούν οικονομικές (ή πολιτικές) κρίσεις να θέτει σε λειτουργία όλους τους ιδεολογικούς μηχανισμούς που διαθέτει ώστε αυτές να εμφανιστούν άσχετες με την ουσιαστική λειτουργία του καπιταλισμού. Είτε ως τυχαία γεγονότα (επομένως εγγενώς ασαφή και μη επιδεχόμενα συστηματικής ανάλυσης) είτε ως αποτέλεσμα «εξωτερικών» δευτερευόντων παραγόντων ως προς τη λειτουργία του συστήματος.

Αλλά ας μιλήσουμε παραδειγματικά και όχι μόνο γενικόλογα-θεωρητικά.

Η σημερινή παγκόσμια κρίση είναι -πλέον πανθομολογούμενα- η μεγαλύτερη από τη δεκαετία του 1930. Όπως (θα έπρεπε να είναι γνωστό) η κρίση πυροδοτήθηκε από την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία ιδιωτικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων στην κτηματαγορά των ΗΠΑ (subprime mortgage crisis[2]) που σκόρπισαν στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία «τοξικά ομόλογα» με αποτέλεσμα το ξέσπασμα της κρίσης το 2007-8.[3] Η κρίση αυτή ήταν, με τη σειρά της, το αποτέλεσμα γιγαντιαίων κερδοσκοπικών χρηματιστηριακών φουσκών που δημιουργήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια από την (επίσης ανεξέλεγκτη) επιδίωξη του μέγιστου δυνατού κέρδους σε παγκόσμια κλίμακα από τεράστια ιδιωτικά κεφάλαια. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Κρατικός τομέας και ιδιωτικό χρέος στην Ελλάδα του νεοφιλελευθερισμού’

02
Δεκ.
10

Οι πολιτικές της λιτότητας

Στο άρθρο που ακολουθεί ο Alex Callinicos περιγράφει το μέγεθος της οικονομικής κρίσης αλλά και των δυνατοτήτων αντίστασης για τους εργαζόμενους και την Αριστερά.

Πάνω από το μισό άρθρο αναφέρεται στην Ελλάδα και στη διαμάχη για την έξοδο ή όχι από το ευρώ και την Ε.Ε.. Ο Callinicos υποστηρίζει ότι η πρόταση για αποχώρηση από το ευρώ δεν είναι «εθνικιστική», αλλά αντίθετα, υπό κάποιες προϋποθέσεις που θέτει στο άρθρο του, μπορεί να πυροδοτήσει ένα κίνημα προς αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Σο κείμενό του ο Callinicos ουσιαστικά υποστηρίζει τις θέσεις του Κώστα Λαπαβίτσα και του RMF. Το άρθρο αξίζει να διαβαστεί προσεκτικά, μιας και το θέμα έχει προκαλέσει διχογνωμίες στην ελληνική Αριστερά.

Η μετάφραση είναι της Έλλης Σ.


Η δημοσιονομική λιτότητα εμπεδώνεται όλο και περισσότερο στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες. Αυτό συμβαίνει, παρά τις ενδείξεις ότι η παγκόσμια οικονομία αντιμετωπίζει, στην καλύτερη περίπτωση, μια αδύναμη και ασταθή ανάπτυξη. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, οι χρηματοοικονομικές αγορές αγωνιούσαν για την πιθανότητα μιας διπλής ύφεσης. Αλλά ο Robert Reich, υπουργός εργασίας στην κυβέρνηση του Bill Clinton, συνόψισε την άποψη πολλών οικονομολόγων, από διάφορους πολιτικούς και ιδεολογικούς χώρους, οι οποίοι πιστεύουν ότι τα στοιχεία συνάδουν προς μια πιο ζοφερή πραγματικότητα:

«Είναι ανόητο να θεωρεί κανείς ότι η οικονομία βαδίζει προς μια διπλή ύφεση, όταν οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν ανέκαμψαν ποτέ από την πρώτη. Είμαστε ακόμα σε ένα μεγάλο, βαθύ τούνελ. Φέτος, περισσότεροι άνθρωποι έχουν χάσει τη δουλειά τους σε σύγκριση με πέρυσι, αν προσμετρήσουμε όλους όσους δεν ψάχνουν για δουλειά λόγω απογοήτευσης… Η τελευταία φορά που μετά από μια τέτοια βαθειά ύφεση ακολούθησε μια αναιμική ανάπτυξη στην αγορά εργασίας, ήταν όταν η κυβέρνηση ξεκίνησε για πρώτη φορά να καταγράφει τις ανόδους και καθόδους του επιχειρηματικού κύκλου. Η αγορά εργασίας αναπτύχθηκε με γρηγορότερο ρυθμό το Μάρτιο 1933 αφού η οικονομία άρχισε να «ανακάμπτει» από τα βάθη της Μεγάλης Ύφεσης. Φυσικά, αυτή η ανάπτυξη στην αγορά εργασίας δεν διήρκησε πολύ. Η ανάπτυξη αυτή δεν ήταν στην ουσία ανάπτυξη. Η Μεγάλη Ύφεση συνεχίστηκε. Και αυτό ακριβώς είναι αυτό που θέλω να πω. Η Μεγάλη Ύφεση συνεχίζεται».1

Άλλος ένας Κεϋνσιανός οικονομολόγος, ο Paul Krugman υποστηρίζει ότι «φοβάμαι ότι τώρα είμαστε στα αρχικά στάδια μιας τρίτης Μεγάλης Ύφεσης», συγκρίσιμη σε μέγεθος και διάρκεια με αυτήν στα τέλη του 19ου αιώνα και αυτήν της δεκαετίας του 1930. Πρόσφατα στοιχεία από το Γραφείο Απογραφής του Πληθυσμού των ΗΠΑ φαίνεται να συμφωνούν με αυτό το συμπέρασμα. Το 2009, ο αριθμός αυτών που ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας αυξήθηκε κατά τέσσερα εκατομμύρια και έφτασε τα 44 εκατομμύρια, φτάνοντας το 14,3% του πληθυσμού, το υψηλότερο ποσοστό από το 1994. Το εισόδημα του μέσου νοικοκυριού ήταν 4,2% χαμηλότερο από αυτό του 2007 και 5% χαμηλότερο από αυτό του 1993.3 Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Οι πολιτικές της λιτότητας’

21
Νοέ.
10

Δεν εντάσσεται στα συμφέροντα των εργαζομένων η έξοδος του ελληνικού καπιταλισμού από το ευρώ

του Γιάννη Μηλιού

1. Ο καθεστωτικός μεταρρυθμισμός

δεν ανταποκρίνεται στην ανάγκη αλλαγής

των ταξικών συσχετισμών δύναμης

1.1. Ριζοσπαστικός και καθεστωτικός μεταρρυθμισμός

Ο μεταρρυθμισμός αποτελεί βασικό άξονα της παρέμβασης της Αριστεράς. Διότι στο πλαίσιο του καπιταλισμού είναι νοητή, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, η βελτίωση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής θέσης και ισχύος των δυνάμεων της εργασίας.

Ζητούμενη είναι επομένως μια πολιτική στρατηγική που ανοίγει το δρόμο σε οικονομικές και θεσμικές αλλαγές που βελτιώνουν το μισθό και τις συνθήκες εργασίας, κατοχυρώνουν την κοινωνική προστασία, το κοινωνικό κράτος, αποτελώντας ουσιαστικά «ενδιάμεσο σταθμό» για την περαιτέρω βελτίωση του ταξικού συσχετισμού δύναμης υπέρ της εργασίας και για τη διαμόρφωση μιας στρατηγικής αμφισβήτησης και ανατροπής του καπιταλισμού.

Εντούτοις, ένας τέτοιος ριζοσπαστικός μεταρρυθμισμός είναι σε κάθε συγκυρία ζητούμενος. Όχι μόνο διότι είναι πολύ δύσκολο για την Αριστερά να αντιπαλεύει την υλική δύναμη του κεφαλαίου και του κατασταλτικού μηχανισμού του αστικού κράτους (που «διοικεί τη χώρα» επιβάλλοντας την αστική κυριαρχία), ή να αντιμάχεται την κυρίαρχη ιδεολογία (δηλαδή την υπαγωγή του κόσμου της εργασίας στους ιδεολογικούς κρατικούς μηχανισμούς). Επιπλέον, ένας τέτοιος ριζοσπαστικός μεταρρυθμισμός υπονομεύεται από την αστική ιδεολογία όπως αυτή αναπαράγεται στο εσωτερικό της Αριστεράς, παίρνοντας τη μορφή του καθεστωτικού μεταρρυθμισμού. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Δεν εντάσσεται στα συμφέροντα των εργαζομένων η έξοδος του ελληνικού καπιταλισμού από το ευρώ’

01
Νοέ.
10

Η «χαμένη δεκαετία του 1980» και η ιδεολογική αντιστροφή της πραγματικότητας

Η οικονομική κρίση έχει δώσει την ευκαιρία στους διαχειριστές του συστήματος -στην προκειμένη περίπτωση, στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ- για μια ολομέτωπη επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους. Δεδηλωμένος στόχος (πέρα από τη μείωση των αποδοχών κατά 20-30% σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα) είναι η εξάλειψη και των τελευταίων υπολειμμάτων κρατικής κοινωνικής πολιτικής. Ιδεολογικός πολιορκητικός κριός είναι η διατυμπανιζόμενη «αναποτελεσματική και καταστροφική» κρατική παρέμβαση στην οικονομία και γι’ αυτό επιβάλλεται η (κατά το δυνατόν) πλήρης ιδιωτικοποίηση της οικονομίας. Κεντρικό ρόλο στην παραχώρηση γης και ύδατος στο ιδιωτικό κεφάλαιο, κατέχει η ιδεολογική διαστρέβλωση της ιστορικής εμπειρίας -των περιόδων που υπήρχε ισχυρή κρατική παρέμβαση στην οικονομία όπως ήταν η πρώτη περίοδος των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 1980.

Τα παραπάνω μεθερμηνευόμενα οδηγούν σε μια διπλή επίθεση:

Πρώτον, ενάντια στους «υπεράριθμους και τεμπέληδες» δημόσιους υπαλλήλους.

Δεύτερον, ενάντια στον, υποτίθεται, «πολύ μεγάλο» δημόσιο τομέα της οικονομίας στην Ελλάδα. Ο οποίος, όπως όλα τα πράγματα, έχει και αυτός την προϊστορία του, που ανάγεται στην «αμαρτωλή δεκαετία του ΠΑΣΟΚ», τη δεκαετία του 1980.

Η συζήτηση που πυροδοτήθηκε μετά τις δηλώσεις του επικεφαλής του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ για τη διαφθορά στην Ελλάδα, είναι αποκαλυπτική τόσο των προθέσεων όσο και της ιδεολογικής παραχάραξης της (σχετικά) πρόσφατης ιστορίας. Για τη Νέα Δημοκρατία η συζήτηση για την κρατική διαφθορά θα πρέπει να εκκινήσει από τη δεκαετία του 1980, τη «δεκαετία του ΠΑΣΟΚ» που έφερε το «γιγαντισμό του κράτους». Ο Κ. Μητσοτάκης δηλώνει:

«Είναι ανάγκη, χάριν της ιστορίας, να πούμε μία πολύ απλή αλήθεια: Φταίνε και τα δύο μεγάλα κόμματα, με τη διαφορά ότι δεν είναι ίσες οι ευθύνες. Η πραγματικότητα είναι ότι το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου εισήγαγε για πρώτη φορά την πολιτική των ελλειμμάτων. Για να κάνει κοινωνική πολιτική με δανεικά, οδήγησε τη χώρα σε χρεοκοπία. Όπως λέει ο Γιούνκερ, το 1990 η Ελλάδα ήταν μία πτωχευμένη χώρα».[1]

Ο Προκόπης Παυλόπουλος από την πλευρά του επανέλαβε ότι:

«[…] πρέπει να εξεταστεί τι έγινε από το 1981 και μετά στην οικονομία, καθώς η περίοδος από το 1981 έως το 1990 ήταν η «χαμένη δεκαετία» για να βγει η χώρα μια και καλή από την κρίση».[2] Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Η «χαμένη δεκαετία του 1980» και η ιδεολογική αντιστροφή της πραγματικότητας’

28
Οκτ.
10

Χρεοκοπία: Οδηγός γνωριμίας και επιβίωσης

Ένα φάντασμα πλανάται εδώ και μήνες πάνω από τη χώρα και δεν είναι αυτό του κομμουνισμού, όπως θα ευαγγελίζονταν οι απόγονοι του Μαρξ. Το φόβητρο που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση Παπανδρέου για να νομιμοποιήσει σκληρά προγράμματα λιτότητας κινδυνεύει να μετατραπεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Τι κι ήρθε το ΔΝΤ, ο κίνδυνος μιας επερχόμενης χρεοκοπίας του ελληνικού κράτους δεν έφυγε. Το επισημαίνουν οι διεθνείς αναλυτές, ποντάρουν σ’ αυτό το ενδεχόμενο οι διεθνείς τζογαδόροι, αποσύρουν τα κεφάλια τους από τα τραπεζικά ιδρύματα της χώρας (όσοι τα διαθέτουν), ενώ δε λείπουν κι εκείνοι που θεωρούν αυτή την προοπτική ενδεδειγμένη λύση, εδώ που φτάσαμε. Εμείς πάντως πριν βιαστούμε να φτιάξουμε χώρο κάτω από το στρώμα για τις καταθέσεις μας, ας πάρουμε βαθιές ανάσες. Υπάρχει ζωή και μετά τη χρεοκοπία.

Οι χώρες δεν είναι σαν τα καταστήματα, μ’ αυτή την έννοια αν πτωχεύσουν, δεν κλείνουν. Αντίθετα, η ιστορία είναι γεμάτη με αναρίθμητα παραδείγματα χωρών που έχουν χρεοκοπήσει. Το φαινόμενο εντοπίζεται τόσο παλιά όσο και ο εξωτερικός δανεισμός κρατών με τον οποίο συνδέεται άρρηκτα, αφού στην πραγματικότητα χρεοκοπία σημαίνει αδυναμία εξόφλησης του δημόσιου χρέους. Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει ένας σαφής ορισμός της διαδικασίας και του πλαισίου που αυτή συντελείται, καταχρηστικά ίσως, στον κατάλογο των χρεοκοπημένων κρατών καταγράφονται όλες εκείνες οι περιπτώσεις κρατών που δεν είχαν τη δυνατότητα ή την επιθυμία να εκπληρώσουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις προς τους πιστωτές τους. Ο κατάλογος αυτός πάντως, όσο μακρύς κι αν είναι, φαίνεται ότι χωράει κι άλλους. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Χρεοκοπία: Οδηγός γνωριμίας και επιβίωσης’

11
Οκτ.
10

Η πολιτική κρίση στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1930: από τον κοινοβουλευτισμό στη δικτατορία

Η δημοσίευση αυτή αποτελεί το δεύτερο μέρος της αναδρομής μας στη μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του 1930. Το πρώτο μέρος ήταν το «Η ελληνική κοινωνία και οικονομία στη μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του 1930».

Η περίοδος 1922-1936 χαρακτηρίζεται από μια παρατεταμένη και διαρκώς διογκούμενη κρίση του κοινοβουλευτικού αντιπροσωπευτικού συστήματος η οποία (αναπόφευκτα) συνοδεύεται από κρίση των πολιτικών κομμάτων. Η κρίση των κομμάτων έχει ως κύρια έκφραση της την αστάθεια των κομματικών σχηματισμών τόσο της μοναρχικής όσο και της λεγόμενης «δημοκρατικής παράταξης».

Η πολιτική κρίση έμοιαζε αρχικά ότι αποτελούσε μια απλή συνέχεια του «εθνικού διχασμού» του 1916 και της «πολιτικοποίησης» του θρόνου, της ταύτισης δηλαδή του βασιλιά με τη συντηρητική πολιτική παράταξη. Όμως, οι πολιτικές εξελίξεις που ακολούθησαν τη Μικρασιατική Καταστροφή, η απομάκρυνση του βασιλιά, η κατάργηση της βασιλείας και η ανακήρυξη της δημοκρατίας το 1924, έκαναν αντιληπτό ότι η πολιτική κρίση είχε πολύ βαθύτερες ρίζες, ότι δεν επρόκειτο απλώς για μια κρίση στις σχέσεις του βασιλιά με το κοινοβούλιο και την κυβέρνηση. Η ανακήρυξη της δημοκρατίας δεν οδήγησε στο ξεπέρασμα της πολιτικής κρίσης. Αντίθετα, η κρίση εξακολούθησε να αγκαλιάζει το πολιτικό αντιπροσωπευτικό σύστημα στο σύνολο του.

Το πρόβλημα βρισκόταν στην «καρδιά» του ίδιου του κοινοβουλευτικού συστήματος και των αστικών πολιτικών κομμάτων: στην αδυναμία τους να «αντιπροσωπεύσουν» τη λαϊκή κοινωνική και πολιτική δυναμική, δηλαδή να την εντάξουν σε σταθερή και μακροπρόθεσμη βάση στην προοπτική των μακροπρόθεσμων συμφερόντων του ελληνικού καπιταλισμού. Από το 1935 και μετά η κρίση παίρνει τη μορφή της ανοικτής κρίσης ηγεμονίας, καθώς καμία πολιτική μερίδα δεν είναι πλέον σε θέση να αναλάβει την πολιτική διακυβέρνηση.

Στην πορεία προς τη δικτατορία του Μεταξά τον Αύγουστο του 1936, όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, και της «δημοκρατικής παράταξης», προετοίμαζαν στρατιωτικά πραξικοπήματα, αποκαλύπτοντας με αυτόν τον τρόπο ότι για τα αστικά κόμματα η υπεράσπιση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης είναι υπεράνω της υπεράσπισης του κοινοβουλευτισμού. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Η πολιτική κρίση στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1930: από τον κοινοβουλευτισμό στη δικτατορία’

08
Οκτ.
10

Επιστροφή του Κέινς;

Του Petrino Dileo

Ολοένα και πιο συχνά στον τύπο αναφέρεται το όνομα του Τζον Μέιναρντ Κέινς με αφορμή τη σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση. Ο Κέινς αναφέρεται ως θεωρητικός μιας αντίθετης προς το νεοφιλελευθερισμό οικονομικής πολιτικής και μάλιστα, αρκετές φορές, ως η προτεινόμενη οικονομική πολιτική από μέρους του να αποτελεί «αριστερή αντιπρόταση». Από αυτή την πλευρά, το άρθρο του Αμερικανού σοσιαλιστή συγγραφέα Petrino Dileo που ακολουθεί είναι σημαντικό γιατί απομυθοποιεί πολλές από τις ιδέες του Κέινς.


Σ τις  πρώτες δεκαετίες που ακολούθησαν το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου υπήρξε μια περίοδος παρατεταμένου οικονομικού «μπουμ» που δεν είχε προηγούμενο στην ιστορία του παγκόσμιου καπιταλισμού. Από το τέλος της δεκαετίας του ‘40 έως τις αρχές της δεκαετίας του ‘70, η παγκόσμια οικονομία αναπτυσσόταν με σταθερό ετήσιο ρυθμό της τάξης του 4%, ενώ αντίστοιχα το ύψος του κεφαλαίου[1] αυξανόταν κατά 3,2% ετησίως. Την περίοδο αυτή οι θεωρίες του Βρετανού οικονομολόγου Τζον Μέιναρντ Κέινς –θεωρίες που υποστήριζαν την τόνωση της οικονομίας μέσω κυβερνητικών δαπανών, μεγαλύτερων σε ύψος από τα αντίστοιχα κρατικά έσοδα (ελλειμματικοί προϋπολογισμοί), και την αυστηρή ρύθμιση της λειτουργίας των αγορών– κυριαρχούσαν στην οικονομική σκέψη και πολιτική. Ο κεϊνσιανισμός ταυτίστηκε στη λαϊκή συνείδηση με την αντίληψη ότι οι κρατικές παρεμβάσεις –είτε με τη μορφή κοινωνικών προγραμμάτων, είτε με τη μορφή κρατικών επενδύσεων, ή ακόμα με τη μορφή της μερικής κρατικοποίησης– ήταν απαραίτητες για να αντιμετωπιστεί η τάση του συστήματος να εμφανίζει έντονες διαταραχές, όπως αυτές της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του ‘30.

Όμως, τη δεκαετία του ‘70 το παρατεταμένο «μπουμ» έφτασε στο τέλος του. Το 1975 εμφανίστηκε έντονος πληθωρισμός στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Την ίδια στιγμή η αμερικάνικη κερδοφορία σημείωνε απότομη πτώση, καθώς οι ΗΠΑ –που βαρύνονταν με υψηλές στρατιωτικές δαπάνες και απαρχαιωμένα κεφάλαια– γινόντουσαν λιγότερο ανταγωνιστικές στην παγκόσμια αγορά σε σχέση με τις οικονομικές δυνάμεις της Ευρώπης και της Ιαπωνίας, που ανοικοδομήθηκαν και ανανέωσαν τον κεφαλαιακό τους εξοπλισμό. Τα προβλήματα των ΗΠΑ εκφράστηκαν με μια περίοδο χαμηλής ανάπτυξης και ταυτόχρονου υψηλού πληθωρισμού –ένα φαινόμενο που ονομάστηκε στασιμοπληθωρισμός. Και σ’ αυτό το φαινόμενο η κεϊνσιανή θεωρία, η οποία προτείνει πολιτικές που προκαλούν πληθωρισμό για να αντιμετωπιστεί η ύφεση, δεν είχε απάντηση. Το να επιβαρύνονται πληθωριστικά οι οικονομίες σε μια περίοδο που ο πληθωρισμός ήταν ήδη πολύ έντονος, δεν μπορούσε να αποτελέσει επιλογή. Έτσι, τα οικονομικά επιτελεία βρέθηκαν σε αδιέξοδο και άνοιξε ο δρόμος για «ριζοσπαστικές» αλλαγές στην οικονομική θεωρία και πολιτική.

Μέσα από την κρίση βγήκε στο προσκήνιο μια «ακατανόητη» έως τότε ομάδα ακαδημαϊκών με κεντρική φυσιογνωμία τον Αυστριακό Friedrich Von Hayek. Η ομάδα συμπεριλάμβανε τον Ludwig Von Mises και τον Milton Friedman, οι οποίοι επιχειρηματολογούσαν από τη δεκαετία του ‘40 ενάντια στις κρατικές παρεμβάσεις στην οικονομία, ενάντια στα συνδικάτα και ενάντια στο κοινωνικό κράτος. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Επιστροφή του Κέινς;’




Mail Επικοινωνίας

aformimisa@gmail.com
Μαρτίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Επισκέψεις

  • 296,780 hits