Archive for the 'Κριτική κινηματογράφου' Category

18
Αυγ.
10

Προσκύνημα στη Λούρδη (Lourdes)- Μια θρησκευτική κατήχηση (ελαφρώς μεταμοντέρνα)

Κριτική στην ταινία και κριτική στις κριτικές της ταινίας

Στη Λούρδη είδαμε με τα μάτια μας

το θαύμα της καλής αγγελίας του Θεού μας

είδαμε τους ανάπηρους να περπατούν,

τους τυφλούς να βλέπουν,

τους κουφούς να ακούνε

και το Ευαγγέλιο να βιώνεται.

Αλλά εμείς γνωρίζουμε

ότι όλα όσα είδαμε έχουν ελάχιστη αξία

μπροστά στο μεγάλο αόρατο θαύμα που συμβαίνει

στην ψυχή του κάθε προσκυνητή

(Λούρδη: από την προσευχή για τη θεραπεία της ψυχής)

Αυτό που προκαλεί θαυμαστή εντύπωση, μεγαλύτερη ενδεχομένως και από τις θαυμαστές εμφανίσεις της Παρθένου Μαρίας, είναι η ευκολία με την οποία οι περισσότερες κριτικές και παρουσιάσεις της ταινίας Λούρδη, την αντιμετώπισαν με θετικό τρόπο (σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και με διθυράμβους), “βλέποντας” στην ταινία πολλά προτερήματα και παραβλέποντας προβληματικά της στοιχεία. Και επειδή οι περισσότερες από αυτές τις κριτικές προέρχονται σε γενικές γραμμές από τον προοδευτικό χώρο, τα σχόλιά τους για την ταινία, τοποθετούνται αναγκαστικά στα πλαίσια μιας προοδευτικής αντίληψης περί των θρησκευτικών ζητημάτων.

Αυτός είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο αποφάσισα να κάνω κάποιες παρατηρήσεις, πάνω στον τρόπο με τον οποίο η σκηνοθέτιδα χειρίζεται το θέμα της από ιδεολογική άποψη. Δηλαδή να προσπαθήσω να αναδείξω εκείνα τα ιδεολογικά στοιχεία που εκδηλώνονται ή υπολανθάνουν στην ταινία σε σχέση με το θρησκευτικό φαινόμενο (δεν θα έβρισκα κανένα άλλο λόγο για να ασχοληθώ με μια τέτοια ταινία).

Πριν όμως προχωρήσω, θα τολμήσω να κάνω δύο σύντομες παρατηρήσεις που αφορούν στην αισθητική πλευρά της ταινίας.

Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Προσκύνημα στη Λούρδη (Lourdes)- Μια θρησκευτική κατήχηση (ελαφρώς μεταμοντέρνα)’

15
Αυγ.
10

Προσκύνημα στη Λούρδη

Επιτέλους είδα μια νέα –εννοώ φετινή- ταινία!

Μπορεί να έβαλε το χέρι της και η Μεγαλόχαρη…

Δεκαπενταύγουστος, προσκυνήματα στην Τήνο στα ΜΜΕ, και είπα να δω το Προσκύνημα στη Λούρδη της Αυστριακής Τζέσικα Χάουσνερ.

Πριν ωστόσο σας μιλήσω για τη ταινία καθαυτή, λίγη γκρίνια πρώτα…

Ομολογώ ότι αυτή η χρονιά ήταν για μένα αντι-κινηματογραφική. Είδα ελάχιστες νέες ταινίες. Και ο λόγος διπλός: είχα άλλες ασχολίες και προτεραιότητες. Επιπλέον, η αίσθηση που είχα στη διάρκεια της σεζόν ότι λίγες ταινίες φέτος άξιζαν να τις δει κανείς. Σωστό ή λάθος, αυτή ήταν η καθαρά υποκειμενική μου οπτική.

Αλλά υπήρξε και ένας άλλος (τρίτος) λόγος.

Στην αρχή της κινηματογραφικής σεζόν οι κριτικοί κινηματογράφου με έπεισαν να δω δυο χοντρές πατάτες αφού πρώτα με «έψησαν» ότι επρόκειτο για αριστουργήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Προσκύνημα στη Λούρδη’

31
Μάι.
10

Εγκωμιαστικό σχόλιο στον «Κυνόδοντα»

Το περασμένο Σαββατόβραδο, είδα στον κινηματογράφο την ταινία «Κυνόδοντας», με αφορμή μάλιστα και μία πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση που διάβασα στο εξαιρετικό μπλογκ του Μωυσή Μπουντουρίδη. Η ταινία με ενθουσίασε από διάφορες απόψεις και θα ήθελα και εγώ με τη σειρά μου να καταθέσω, από τη διεύθυνση αυτού του ιστότοπου, την άποψή μου για αυτήν, εμπλουτίζοντας ει δυνατόν την πρώτη ανάλυση, αλλάζοντας βέβαια κάπως τον άξονα προσέγγισής της.

Οι ακόλουθες θεματικές κατηγορίες -που συνιστούν και το σκελετό το κειμένου- επιδιώκουν να συγκροτήσουν μία, στο μέτρο του δυνατού, συνεκτική ερμηνευτική γραμμή της ταινίας.


Η φύση της εξουσίας

Η εν λόγω ταινία κατορθώνει σε ένα πρώτο επίπεδο να συγκροτήσει μία φοβερά πετυχημένη αναπαράσταση της θετικότητας της εξουσίας. Δεν εστιάζει τόσο νομίζω στην καταστατική της βία (ή αλλιώς συστημική), όσο περισσότερο στις θετικές της όψεις, τα προτάγματά της, την υλικότητά της. Υπό αυτή την έννοια έκδηλες είναι οι φουκωικές της προσλαμβάνουσες. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε πως η κεντρική πατριαρχική εξουσία στην ταινία εμπέδωσε θριαμβευτικά τις πειθαρχικές της πρακτικές μέσω ενός δικτύου αυστηρών τελετουργικών. Ούτως ή άλλως, το τελετουργικό αποτελεί εγγενές στοιχείο των εξουσιαστικών πρακτικών, μια που διαθέτει μία δυναμική συστηματοποίησης της ιδεολογίας -ως αναπαράσταση της σχέσης των ατόμων με τις κοινωνικές συνθήκες ύπαρξης τους. Κατορθώνει να αρθρώσει την ιδεολογία σε ένα πεδίο υλικών χειρονομιών και να τους δώσει μία θετική υφή, δίνοντας την αίσθηση αυτενέργειας στις κοινωνικές και ιδεολογικές πρακτικές του δρώντος υποκειμένου. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Εγκωμιαστικό σχόλιο στον «Κυνόδοντα»’

25
Ιαν.
10

Μερικά σχόλια πάνω στην ταινία Ένας Προφήτης (Un Prophete) του Jacques Audiard

Είδα αρκετά καθυστερημένα την ταινία Ένας Προφήτης του Jacques Audiard και γι’ αυτό δεν θα έμπαινα στον κόπο να τη σχολιάσω, εάν δεν με παρακινούσαν τα σχόλια και οι κριτικές που διάβασα γι’ αυτή την ταινία στον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο. Εκτός από λίγες εξαιρέσεις, το σύνολο των κριτικών, εστιάζουν στις εκφυλιστικές επιδράσεις της φυλακής πάνω στον χαρακτήρα των εγκλείστων και αναλώνονται σε κοινοτοπίες, του τύπου: «όπου κλείνει ένα σχολείο, ανοίγει μία φυλακή», ή ακόμα χειρότερα: «το σωφρονιστικό σύστημα δεν παίζει πια το ρόλο που θα έπρεπε»…

Όμως ο Οντιά δεν έκανε αυτή την ταινία για να καταγγείλει την αναποτελεσματικότητα του σωφρονιστικού συστήματος, όσο κι αν η υπόθεση της ταινίας έχει τη μορφή του prison drama. Η φυλακή λειτουργεί περισσότερο ως μία σκηνή επί της οποίας συντελείται ένα δράμα και ίσως ακόμα περισσότερο, ως ένα πλαίσιο από το οποίο αντλείται η αλληγορία που βρίσκεται στον πυρήνα της αφήγησης. Κι απ’ αυτή την άποψη, το αλληγορικό ισοδύναμο της φυλακής είναι αρκετά ευρύτερο από ο,τι θα μπορούσαμε να ονομάσουμε, η κοινωνία. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Μερικά σχόλια πάνω στην ταινία Ένας Προφήτης (Un Prophete) του Jacques Audiard’

03
Ιαν.
10

Η λευκή κορδέλα

Ένα έργο τέχνης. Μια ταινία που γράφει ιστορία. Μια ταινία που θα μείνει στην ιστορία. Συγχωρήστε μου το λυρισμό, ωστόσο πιστέψτε με, η ταινία αξίζει πολύ περισσότερα…

Επιτέλους πραγματικός κινηματογράφος που κάνει να φαίνονται κενού περιεχομένου ακόμα και οι καλύτερες χολιγουνντιανές ταινίες. Το έχω προσωπικά ανάγκη να το πω αυτό, γιατί τα τελευταία (πολλά μα πάρα πολλά) χρόνια ο αμερικανικός κινηματογράφος έχει χάσει τον προσανατολισμό προς το ενήλικο σκεπτόμενο κοινό. Παράγει κυρίως ένα κινηματογράφο «σούπερ-ηρώων» και υπερπαραγωγών που ζέχνουν από υπερσυντηρητισμό ενώ ξεχειλίζουν από βλακώδη ηθικοπλαστικά μηνύματα.

Σε αντίθεση, Η λευκή κορδέλα είναι ένα πραγματικό έργο τέχνης, που όπως κάθε πραγματικό έργο τέχνης έχει την ικανότητα να απευθύνεται στο νου, τη ψυχή και τις αισθήσεις. Και η ταινία του Μίκαελ Χάνεκε κατακλύζει όλες σου τις αισθήσεις. Αν δεν το κάνει, απλώς δεν είσαι ζωντανός! Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Η λευκή κορδέλα’

28
Δεκ.
09

Είναι το Αvatar το Ποτέμκιν της επιστημονικής φαντασίας;

Με την ταινία του Τζέιμς Κάμερον Αvatar πράγματι συμβαίνει κάτι ασυνήθιστο. Η μεγάλη πλειοψηφία των ταινιοκριτικών, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για χολιγουντιανή υπερπαραγωγή, την αντιμετώπισε με πολύ θετικό τρόπο. Από το μάλλον συγκρατημένο «ανεπανάληπτο 3D υπερθέαμα που ζωντανεύει έναν καινούργιο, εκθαμβωτικά πολύχρωμο κόσμο»[1] στο υμνητικό της Ελευθερωτυπίας:

«Μια ασυνήθιστη, συναρπαστική, βουτηγμένη σε μια μαγική ατμόσφαιρα, μελλοντολογική, με οικολογικό μήνυμα περιπέτεια, όπου τα ειδικά εφέ είναι άρρητα δεμένα με την πλοκή.

[…]

Οικολογικό παραμύθι, γυρισμένο με το τρισδιάστατο σύστημα […]. Ταινία που αντλεί από τα γουέστερν – ιδιαίτερα το «Δειλινό της μεγάλης σφαγής» του Τζον Φορντ αλλά και το «Μεγάλο ανθρωπάκι» του Αρθουρ Πεν, καθώς και από πολέμους όπως αυτόν του Ιράκ, για να μεταφέρει με τον πιο εικαστικά λαμπρό αλλά και σκηνοθετικά μαγευτικό τρόπο, το οικολογικό μήνυμά του».[2]

Στην κριτική παρουσίαση του Δημήτρη Δανίκα στα Νέα το υμνολόγιο είναι εκτός ελέγχου. Ο κριτικός έκανε σίγουρα τους σινεφίλ να ανατριχιάσουν όταν εξισώνει (έστω και ρητορικά) την ταινία του Κάμερον με το Ποτέμκιν.

«Τέτοιο πράγμα δεν το περίμενα. Το ομολογώ φωναχτά. Για το «Αvatar», παιδιά. Ο «Τιτανικός» έγινε «Ποτέμκιν». Μεγαλοπρεπής. Θεσπέσιος. Ορμητικός. Μυθικός. Ακατάβλητος. Εξωτερικά, και με επιπόλαιη ματιά, μοιάζει με Τheme Ρark για μικρά. Κατά βάθος, παραπέμπει σε πίνακες ζωγραφικής μιας άλλης, αυριανής, εποχής. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Είναι το Αvatar το Ποτέμκιν της επιστημονικής φαντασίας;’

26
Οκτ.
09

Ο Αντίχριστος του Λαρς φον Τρίερ

antichrist_208723gm-b

Το δηλώνω εξ’ αρχής:

Διαφωνώ κάθετα με τις κριτικές της ταινίας που είδαν σε αυτήν μια αντιδραστική, προτεσταντική, φονταμενταλιστική χριστιανική ταινία με μισογυνικές διαθέσεις.

Αυτή μου η διαφωνία είναι κάπως παράδοξη, μιας και δεν ανήκω σε αυτούς που θα περιγράφαμε ως «φαν του Τρίερ». Το αντίθετο μάλιστα. Αν και πάντοτε εκτιμούσα τις σκηνοθετικές του αρετές (σε σημείο να παραδέχομαι ότι πιθανόν να είναι ο μεγαλύτερος εν ζωή σκηνοθέτης κινηματογράφου- ότι και να σημαίνει αυτό) εν τούτοις είχα πολλές ενστάσεις. Οι εμφανείς χριστιανικές του επιρροές δεν είναι του γούστου μου (το αντίθετο μάλιστα, ομολογώ ότι με το χριστιανισμό, σε όλες τις εκδοχές του, δεν έχω και τις καλύτερες των σχέσεων…). Επιπλέον η πολιτική τοποθέτηση του Europa μου ήταν (στην καλύτερη περίπτωση) απωθητική.

Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν το εντυπωσιακό είναι ότι όχι μόνο διαφωνώ απολύτως με τις κριτικές τύπου Δανίκα στον Αντίχριστο, αλλά και θεωρώ την τελευταία ταινία του Τρίερ την καλύτερή του, ριζοσπαστική και σαφώς αντι-χριστιανική. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ο Αντίχριστος του Λαρς φον Τρίερ’




Mail Επικοινωνίας

aformimisa@gmail.com
Μαρτίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Επισκέψεις

  • 296,780 hits