Archive for the 'Θεωρία' Category

10
Ιαν.
11

Η Ελλάς των Άλλων

Σας παρουσιάζουμε σήμερα μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον Τάσο Κωστόπουλο συγγραφέα και δημοσιογράφο τη εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» (μέλος της συντακτικής ομάδας «Ο Ιός»). Στο τέλος της δημοσίευσης υπάρχει ένας κατάλογος με τα βιβλία του Τάσου Κωστόπουλου. Επιπλέον, θα βρείτε μια μικρή βιβλιοθήκη με βιβλία για το «μακεδονικό ζήτημα» τα οποία μπορείτε να κατεβάσετε στο δίσκο σας. Τα βιβλία έχουν καταχωρηθεί στο μενού Βιβλιοθήκη (που βρίσκεται κάτω από το λογότυπο του σάιτ) στα Εθνικά-Εθνικισμός.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από την απομαγνητοφωνημένη εισήγηση του Τάσου Κωστόπουλου σε συζήτηση που είχε διεξαχθεί στη Φιλοσοφική Σχολή Αθήνας το 1992 με Θέμα: “Ελληνικός Εθνικισμός, Μακεδονικό Ζήτημα. Η Ιδεολογική Χρήση της Ιστορίας”. Οι άλλοι δύο εισηγητές ήταν ο Δημήτρης Λιθοξόου και ο Λεωνίδας Εμπειρίκος. Οι εισηγήσεις και η συζήτηση που ακολούθησε κυκλοφόρησε σε βιβλίο από την Κίνηση Αριστερών του Ιστορικού / Αρχαιολογικού το 1992. Ολόκληρο το βιβλίο υπάρχει στο: http://lithoksou.net/filosofiki.html και μπορείτε να το κατεβάσετε σε μορφή pdf. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Η Ελλάς των Άλλων’

20
Δεκ.
10

Ζώντας στην εποχή των τεράτων

Πατώντας το πλήκτρο play μετά από λίγα δευτερόλεπτα (10΄΄-20΄΄) ξεκινάει το βίντεο. Μεταφέρεστε σε πλήρη οθόνη (full screen) κάνοντας κλικ στο εικονίδιο με τα λευκά βελάκια που βρίσκεται στο κάτω δεξιά μέρος του player. Επιστρέφεται σε κανονική απεικόνιση πατώντας το πλήκτρο escape (Esc).


Στο τέλος της δημοσίευσης μπορείτε να δείτε μια παρουσίαση φωτογραφιών από τη διάλεξη του Ζίζεκ.

Σε ένα κατάμεστο ΜΑΧ πραγματοποιήθηκε η διάλεξη του Σλάβοϊ Ζίζεκ «Ζώντας στην εποχή των τεράτων». Απίστευτα γοητευτικός ομιλητής ο Ζίζεκ, ανέπτυξε τις (πάντοτε) ενδιαφέρουσες ιδέες του σε ένα κοινό που άκουγε πολύ προσεκτικά σε όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης που διοργάνωσε το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης. Στο βίντεο που αναρτήσαμε μπορείτε να δείτε ολόκληρη την ομιλία του Ζίζεκ -πιστέψτε μας αξίζει τον κόπο!

Στη συνέχεια, παραθέτουμε το μεταφρασμένο κείμενο της ομιλίας που κυκλοφόρησαν οι διοργανωτές πριν την έναρξη της εκδήλωσης. Υποτίθεται ότι αυτό θα εκφωνούσε ο Ζίζεκ ενώ στον τοίχο, πάνω από το πάνελ, θα εμφανιζόταν η μετάφραση. Ωστόσο ο Ζίζεκ… αυτοσχεδίασε και στην πραγματικότητα είπε πολύ περισσότερα από το κείμενο που μοιράστηκε (όπου στο βίντεο δεν υπάρχει μετάφραση ο Ζίζεκ διαβάζει αποσπάσματα του κειμένου που ακολουθεί, ωστόσο αυτό συμβαίνει σε πολύ λίγα σημεία). Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρξει στην πραγματικότητα live μετάφραση την οποία και καταγράψαμε στο βίντεο που ανεβάσαμε.


Η κρίση, η Ευρώπη, ο κομμουνισμός

Διάλεξη του Σλάβοϊ Ζίζεκ, Αθήνα, 19 Δεκεμβρίου 2010

Λέγεται ότι στην Κίνα, αν πραγματικά μισούν κάποιον, η κατάρα που του εκτοξεύουν είναι: «Είθε να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς»! Στην ανθρώπινη ιστορία, «ενδιαφέροντες καιροί» είναι, στην πραγματικότητα, εποχές αναταραχών, πολέμων και σύγκρουσης για την εξουσία, με βαριές συνέπειες για εκατομμύρια αθώους. Σήμερα, είναι φανερό ότι πλησιάζουμε μια νέα εποχή για την οποία θα αρμόζει η περιγραφή «ενδιαφέροντες καιροί». Μετά από δεκαετίες κοινωνικού κράτους (ή μάλλον υπόσχεσης κοινωνικού κράτους), κατά τις οποίες τα μέτρα λιτότητας περιορίζονταν σε σύντομες περιόδους και συνοδεύονταν από την υπόσχεση ότι τα πράγματα σύντομα θα επέστρεφαν στην ομαλότητα, εισερχόμαστε σε μια νέα περίοδο κατά την οποία η κρίση- ή μάλλον ένα είδος οικονομικής κατάστασης εκτάκτου ανάγκης- μαζί με την ανάγκη κάθε είδους μέτρων λιτότητας (περικοπές επιδομάτων, συρρίκνωση της δωρεάν παιδείας και υγείας, απορρύθμιση της αγοράς εργασίας κ.α.) γίνονται μόνιμες, σταθερές της καθημερινότητας, ένας νέος τρόπος ζωής. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ζώντας στην εποχή των τεράτων’

02
Δεκ.
10

Οι πολιτικές της λιτότητας

Στο άρθρο που ακολουθεί ο Alex Callinicos περιγράφει το μέγεθος της οικονομικής κρίσης αλλά και των δυνατοτήτων αντίστασης για τους εργαζόμενους και την Αριστερά.

Πάνω από το μισό άρθρο αναφέρεται στην Ελλάδα και στη διαμάχη για την έξοδο ή όχι από το ευρώ και την Ε.Ε.. Ο Callinicos υποστηρίζει ότι η πρόταση για αποχώρηση από το ευρώ δεν είναι «εθνικιστική», αλλά αντίθετα, υπό κάποιες προϋποθέσεις που θέτει στο άρθρο του, μπορεί να πυροδοτήσει ένα κίνημα προς αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Σο κείμενό του ο Callinicos ουσιαστικά υποστηρίζει τις θέσεις του Κώστα Λαπαβίτσα και του RMF. Το άρθρο αξίζει να διαβαστεί προσεκτικά, μιας και το θέμα έχει προκαλέσει διχογνωμίες στην ελληνική Αριστερά.

Η μετάφραση είναι της Έλλης Σ.


Η δημοσιονομική λιτότητα εμπεδώνεται όλο και περισσότερο στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες. Αυτό συμβαίνει, παρά τις ενδείξεις ότι η παγκόσμια οικονομία αντιμετωπίζει, στην καλύτερη περίπτωση, μια αδύναμη και ασταθή ανάπτυξη. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, οι χρηματοοικονομικές αγορές αγωνιούσαν για την πιθανότητα μιας διπλής ύφεσης. Αλλά ο Robert Reich, υπουργός εργασίας στην κυβέρνηση του Bill Clinton, συνόψισε την άποψη πολλών οικονομολόγων, από διάφορους πολιτικούς και ιδεολογικούς χώρους, οι οποίοι πιστεύουν ότι τα στοιχεία συνάδουν προς μια πιο ζοφερή πραγματικότητα:

«Είναι ανόητο να θεωρεί κανείς ότι η οικονομία βαδίζει προς μια διπλή ύφεση, όταν οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν ανέκαμψαν ποτέ από την πρώτη. Είμαστε ακόμα σε ένα μεγάλο, βαθύ τούνελ. Φέτος, περισσότεροι άνθρωποι έχουν χάσει τη δουλειά τους σε σύγκριση με πέρυσι, αν προσμετρήσουμε όλους όσους δεν ψάχνουν για δουλειά λόγω απογοήτευσης… Η τελευταία φορά που μετά από μια τέτοια βαθειά ύφεση ακολούθησε μια αναιμική ανάπτυξη στην αγορά εργασίας, ήταν όταν η κυβέρνηση ξεκίνησε για πρώτη φορά να καταγράφει τις ανόδους και καθόδους του επιχειρηματικού κύκλου. Η αγορά εργασίας αναπτύχθηκε με γρηγορότερο ρυθμό το Μάρτιο 1933 αφού η οικονομία άρχισε να «ανακάμπτει» από τα βάθη της Μεγάλης Ύφεσης. Φυσικά, αυτή η ανάπτυξη στην αγορά εργασίας δεν διήρκησε πολύ. Η ανάπτυξη αυτή δεν ήταν στην ουσία ανάπτυξη. Η Μεγάλη Ύφεση συνεχίστηκε. Και αυτό ακριβώς είναι αυτό που θέλω να πω. Η Μεγάλη Ύφεση συνεχίζεται».1

Άλλος ένας Κεϋνσιανός οικονομολόγος, ο Paul Krugman υποστηρίζει ότι «φοβάμαι ότι τώρα είμαστε στα αρχικά στάδια μιας τρίτης Μεγάλης Ύφεσης», συγκρίσιμη σε μέγεθος και διάρκεια με αυτήν στα τέλη του 19ου αιώνα και αυτήν της δεκαετίας του 1930. Πρόσφατα στοιχεία από το Γραφείο Απογραφής του Πληθυσμού των ΗΠΑ φαίνεται να συμφωνούν με αυτό το συμπέρασμα. Το 2009, ο αριθμός αυτών που ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας αυξήθηκε κατά τέσσερα εκατομμύρια και έφτασε τα 44 εκατομμύρια, φτάνοντας το 14,3% του πληθυσμού, το υψηλότερο ποσοστό από το 1994. Το εισόδημα του μέσου νοικοκυριού ήταν 4,2% χαμηλότερο από αυτό του 2007 και 5% χαμηλότερο από αυτό του 1993.3 Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Οι πολιτικές της λιτότητας’

21
Νοέ.
10

Δεν εντάσσεται στα συμφέροντα των εργαζομένων η έξοδος του ελληνικού καπιταλισμού από το ευρώ

του Γιάννη Μηλιού

1. Ο καθεστωτικός μεταρρυθμισμός

δεν ανταποκρίνεται στην ανάγκη αλλαγής

των ταξικών συσχετισμών δύναμης

1.1. Ριζοσπαστικός και καθεστωτικός μεταρρυθμισμός

Ο μεταρρυθμισμός αποτελεί βασικό άξονα της παρέμβασης της Αριστεράς. Διότι στο πλαίσιο του καπιταλισμού είναι νοητή, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, η βελτίωση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής θέσης και ισχύος των δυνάμεων της εργασίας.

Ζητούμενη είναι επομένως μια πολιτική στρατηγική που ανοίγει το δρόμο σε οικονομικές και θεσμικές αλλαγές που βελτιώνουν το μισθό και τις συνθήκες εργασίας, κατοχυρώνουν την κοινωνική προστασία, το κοινωνικό κράτος, αποτελώντας ουσιαστικά «ενδιάμεσο σταθμό» για την περαιτέρω βελτίωση του ταξικού συσχετισμού δύναμης υπέρ της εργασίας και για τη διαμόρφωση μιας στρατηγικής αμφισβήτησης και ανατροπής του καπιταλισμού.

Εντούτοις, ένας τέτοιος ριζοσπαστικός μεταρρυθμισμός είναι σε κάθε συγκυρία ζητούμενος. Όχι μόνο διότι είναι πολύ δύσκολο για την Αριστερά να αντιπαλεύει την υλική δύναμη του κεφαλαίου και του κατασταλτικού μηχανισμού του αστικού κράτους (που «διοικεί τη χώρα» επιβάλλοντας την αστική κυριαρχία), ή να αντιμάχεται την κυρίαρχη ιδεολογία (δηλαδή την υπαγωγή του κόσμου της εργασίας στους ιδεολογικούς κρατικούς μηχανισμούς). Επιπλέον, ένας τέτοιος ριζοσπαστικός μεταρρυθμισμός υπονομεύεται από την αστική ιδεολογία όπως αυτή αναπαράγεται στο εσωτερικό της Αριστεράς, παίρνοντας τη μορφή του καθεστωτικού μεταρρυθμισμού. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Δεν εντάσσεται στα συμφέροντα των εργαζομένων η έξοδος του ελληνικού καπιταλισμού από το ευρώ’

12
Νοέ.
10

Υποκείμενο, ενδεχομενικότητα και ριζοσπαστική πολιτική

Πρόλογος

Ο τίτλος του κειμένου γεννά ένα αναπόφευκτο ερώτημα; Γιατί άραγε να γράψει κάποιος ένα κείμενο για την ενδεχομενικότητα στην ιστορία της ριζοσπαστικής σκέψης; Γιατί να το κάνει αυτό κανείς, σε μία πολιτική συγκυρία μάλιστα στην οποία καθήκον όλων όσων εντάσσονται στην Αριστερά και δει την αντισυστημική ή αντικαπιταλιστική (του γράφοντος συμπεριλαμβανομένου) είναι η άμεση πολιτική και κοινωνική παρέμβαση, με στόχο την ανάπτυξη δυναμικών κοινωνικών αγώνων, οι οποίοι θα αναχαιτίσουν την πρωτοφανή αντιλαϊκή επίθεση των ημερών μας, με όρους ιστορικής αντεπανάστασης;

Ο λόγος είναι στην ουσία διττός: Από τη μία πλευρά, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ιστορικά, όλες οι οικονομικές κρίσεις, αποτέλεσαν πρώτης τάξεως ευκαιρία για ριζικές αναδιατάξεις συσχετισμών δυνάμεων (τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο) είτε προς μία επαναστατική είτε προς μία συντηρητική κατεύθυνση. Και για να ακριβολογούμε, είτε κατέληξαν σε αναδιάταξη του συσχετισμού υπέρ των κοινωνικών δυνάμεων της εργασίας, είτε της αστικής τάξης. Το φάσμα των δυνατοτήτων σε αυτή τη συγκυρία φαίνεται από νωρίς ήδη να είναι απεριόριστο: Από διάλυση και του τελευταίου ψήγματος συνοχής και επιστροφή σε συνθήκες κοινωνικής εξαθλίωσης και ταξικής πόλωσης της Ελλάδας μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, μέχρι την επαναστατική ρήξη και την οικοδόμηση μιας νέας δικαιότερης για τα λαϊκά στρώματα κοινωνίας.

Από την άλλη όμως πλευρά, εκτιμώ πως σε τέτοιους ιστορικούς κόμβους της πάλης των τάξεων για έναν κοινωνικό σχηματισμό, το πολιτικό υποκείμενο που διεκδικεί να εκπροσωπήσει και να εκφράσει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, αλλά και να καθοδηγήσει την πάλη της με ανατρεπτικό και επαναστατικό προσανατολισμό, οφείλει να επεξεργαστεί ένα πρόγραμμα δράσης (με αιτήματα και αιχμές που θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να είναι ‘προωθημένες’) και ένα πολιτικό σχέδιο, το οποίο θα αξιώνει τα εξής: Να σφυρηλατεί και να βαθαίνει τη συμμαχία όλων των πληττόμενων κοινωνικών στρωμάτων και θα καθιστά στιβαρότερες τις αντιστάσεις, τουλάχιστον σε πρώτο χρόνο και να διαβλέπει την επαναστατική και ρηξιακή δυναμική που είναι εγγεγραμμένη στη συγκυρία.

Για να το πραγματοποιήσει όμως αυτό, χρειάζεται να πληρούται μία σημαντική θεωρητική προϋπόθεση. Να αντιλαμβάνεται η αντικαπιταλιστική Αριστερά ότι σε τέτοια ιστορικά σταυροδρόμια αναβαθμίζεται η κρισιμότητα και ο ρόλος του υποκειμενικού παράγοντα σε βάρος της ‘αντικειμενικής κατάστασης’. Να αντιληφθεί ότι αυτή συγκυρία αναμφίβολα αφήνει ένα μεγάλο πολιτικό κενό εξαιτίας των τομών που πρόκειται να εμπεδωθούν και το οποίο μένει να καλυφθεί. Έχουμε μπει για τα καλά στη ζώνη του πολιτικώς απρόβλεπτου και του αναποφάνσιμου και τον κύριο λόγο τον έχουν οι ανταγωνιστικές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις και όχι ο αυτοματισμός και οι σιδερένιοι νόμοι της ιστορικής αναγκαιότητας. Είναι μία περίοδος πύκνωσης του πολιτικού χρόνου και επιτάχυνσης των κοινωνικών διαδικασιών και γεγονότων (άνοδος ταξικής συνείδησης, κ.λπ.). Ίσως να πρόκειται για μία περίοδο συμβαντικής τάξης, για να το πούμε και με Μπαντουϊκούς όρους. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Υποκείμενο, ενδεχομενικότητα και ριζοσπαστική πολιτική’

04
Νοέ.
10

Λαϊκισμός και εργατική ηγεμονία

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Από το περιοδικό Ουτοπία, τ. 90, Μάιος- Ιούνιος 2010. Αναδημοσίευση από το Αριστερό Βήμα.

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη, το φάντασμα του… λαϊκισμού! Μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», οι κυρίαρχες τάξεις ανακάλυψαν τον καινούργιο δαίμονα σε κάθε ρεύμα με αναφορά στα λαϊκά συμφέροντα. Οτιδήποτε παραπέμπει στις σκοτεινές λέξεις «λαός» και «ισότητα» λοιδορείται αμέσως ως λαϊκισμός, ο οποίος, με τη σειρά του, στηλιτεύεται όχι απλώς ως πολιτική δημαγωγία, αλλά, κάτι πολύ σοβαρότερο, ως πρωτεϊκός ολοκληρωτισμός. Ο Τσάβες; Ένας Λατίνος Στάλιν. Ο Λαφοντέν; Ένας ντροπαλός Χόνεκερ. Τα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης; Ο νέος «σοσιαλισμός των ηλιθίων», έγραφε, παραφράζοντας τον Ότο Μπάουερ, ο γνωστός Γάλλος δημοσιογράφος, Ζακ Ζιλιάρ.

Δεν είναι δύσκολο να δει κανείς ότι ο «αντι- λαϊκισμός» είναι η κατ’ εξοχήν ιδεολογία των κοσμοπολίτικων ελίτ, των κερδισμένων από τον παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος κυκλοφορεί με το πλαστό διαβατήριο του «εκσυγχρονισμού». Ήδη, η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε αξιώσει από όλο τον «υπεύθυνο» κόσμο να αποδεχθεί όχι μόνο τη νίκη, αλλά και το αμετακίνητο του νεοφιλελευθερισμού, διακηρύσσοντας το διαβόητο δόγμα ΤΙΝΑ- There Is No Alternative, δηλαδή Δεν Υπάρχει Εναλλακτική Λύση, κι όποιος δεν το βλέπει, είτε είναι για τα σίδερα, είτε νοσταλγεί τον Εμβέρ Χότζα. Ωστόσο, ο εξορκισμός του «λαϊκισμού» δεν περιορίστηκε στη νεοφιλελεύθερη Δεξιά. Έγινε το εθνικό σπορ για τους εκσυγχρονιστές όλων των παρατάξεων, που εκφράζουν κοινωνικά στρώματα με ανοδική κινητικότητα (πραγματική ή φαντασιακή), από τη σοσιαλδημοκρατία του Τρίτου Δρόμου μέχρι την «ανανεωτική, ευρωπαϊκή Αριστερά» του Λεωνίδα Κύρκου και των επιγόνων, οι οποίοι ασκούσαν ανέκαθεν εκ δεξιών κριτική στο «λαϊκισμό» του «τριτοκοσμικού» ΠΑΣΟΚ επί Ανδρέα Παπανδρέου. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Λαϊκισμός και εργατική ηγεμονία’

08
Οκτ.
10

Επιστροφή του Κέινς;

Του Petrino Dileo

Ολοένα και πιο συχνά στον τύπο αναφέρεται το όνομα του Τζον Μέιναρντ Κέινς με αφορμή τη σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση. Ο Κέινς αναφέρεται ως θεωρητικός μιας αντίθετης προς το νεοφιλελευθερισμό οικονομικής πολιτικής και μάλιστα, αρκετές φορές, ως η προτεινόμενη οικονομική πολιτική από μέρους του να αποτελεί «αριστερή αντιπρόταση». Από αυτή την πλευρά, το άρθρο του Αμερικανού σοσιαλιστή συγγραφέα Petrino Dileo που ακολουθεί είναι σημαντικό γιατί απομυθοποιεί πολλές από τις ιδέες του Κέινς.


Σ τις  πρώτες δεκαετίες που ακολούθησαν το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου υπήρξε μια περίοδος παρατεταμένου οικονομικού «μπουμ» που δεν είχε προηγούμενο στην ιστορία του παγκόσμιου καπιταλισμού. Από το τέλος της δεκαετίας του ‘40 έως τις αρχές της δεκαετίας του ‘70, η παγκόσμια οικονομία αναπτυσσόταν με σταθερό ετήσιο ρυθμό της τάξης του 4%, ενώ αντίστοιχα το ύψος του κεφαλαίου[1] αυξανόταν κατά 3,2% ετησίως. Την περίοδο αυτή οι θεωρίες του Βρετανού οικονομολόγου Τζον Μέιναρντ Κέινς –θεωρίες που υποστήριζαν την τόνωση της οικονομίας μέσω κυβερνητικών δαπανών, μεγαλύτερων σε ύψος από τα αντίστοιχα κρατικά έσοδα (ελλειμματικοί προϋπολογισμοί), και την αυστηρή ρύθμιση της λειτουργίας των αγορών– κυριαρχούσαν στην οικονομική σκέψη και πολιτική. Ο κεϊνσιανισμός ταυτίστηκε στη λαϊκή συνείδηση με την αντίληψη ότι οι κρατικές παρεμβάσεις –είτε με τη μορφή κοινωνικών προγραμμάτων, είτε με τη μορφή κρατικών επενδύσεων, ή ακόμα με τη μορφή της μερικής κρατικοποίησης– ήταν απαραίτητες για να αντιμετωπιστεί η τάση του συστήματος να εμφανίζει έντονες διαταραχές, όπως αυτές της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του ‘30.

Όμως, τη δεκαετία του ‘70 το παρατεταμένο «μπουμ» έφτασε στο τέλος του. Το 1975 εμφανίστηκε έντονος πληθωρισμός στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Την ίδια στιγμή η αμερικάνικη κερδοφορία σημείωνε απότομη πτώση, καθώς οι ΗΠΑ –που βαρύνονταν με υψηλές στρατιωτικές δαπάνες και απαρχαιωμένα κεφάλαια– γινόντουσαν λιγότερο ανταγωνιστικές στην παγκόσμια αγορά σε σχέση με τις οικονομικές δυνάμεις της Ευρώπης και της Ιαπωνίας, που ανοικοδομήθηκαν και ανανέωσαν τον κεφαλαιακό τους εξοπλισμό. Τα προβλήματα των ΗΠΑ εκφράστηκαν με μια περίοδο χαμηλής ανάπτυξης και ταυτόχρονου υψηλού πληθωρισμού –ένα φαινόμενο που ονομάστηκε στασιμοπληθωρισμός. Και σ’ αυτό το φαινόμενο η κεϊνσιανή θεωρία, η οποία προτείνει πολιτικές που προκαλούν πληθωρισμό για να αντιμετωπιστεί η ύφεση, δεν είχε απάντηση. Το να επιβαρύνονται πληθωριστικά οι οικονομίες σε μια περίοδο που ο πληθωρισμός ήταν ήδη πολύ έντονος, δεν μπορούσε να αποτελέσει επιλογή. Έτσι, τα οικονομικά επιτελεία βρέθηκαν σε αδιέξοδο και άνοιξε ο δρόμος για «ριζοσπαστικές» αλλαγές στην οικονομική θεωρία και πολιτική.

Μέσα από την κρίση βγήκε στο προσκήνιο μια «ακατανόητη» έως τότε ομάδα ακαδημαϊκών με κεντρική φυσιογνωμία τον Αυστριακό Friedrich Von Hayek. Η ομάδα συμπεριλάμβανε τον Ludwig Von Mises και τον Milton Friedman, οι οποίοι επιχειρηματολογούσαν από τη δεκαετία του ‘40 ενάντια στις κρατικές παρεμβάσεις στην οικονομία, ενάντια στα συνδικάτα και ενάντια στο κοινωνικό κράτος. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Επιστροφή του Κέινς;’




Mail Επικοινωνίας

aformimisa@gmail.com
Απρίλιος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Επισκέψεις

  • 297,202 hits