29
Νοέ.
10

Media και κρίση

Την Παρασκευή 3 Δεκέμβρη 6:30 μ.μ. η Διακλαδική Πρωτοβουλία Εργαζομένων/Ανέργων στα ΜΜΕ στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ πραγματοποιεί συγκέντρωση-εκδήλωση με θέμα «Media και Κρίση δεν θα μας ράψουν ούτε τα στόματα ούτε τις τσέπες». Να είμαστε όλοι εκεί!

Ακολουθούν δυο κείμενα για τις συνθήκες στον τύπο. Το πρώτο είναι της Μαρίας Λούκα. Το δεύτερο του Δημήτρη Τρίμη.

Κανένας μόνος του

απέναντι στην εργοδοτική βουλιμία.

Να ανοίξουν τώρα οι πόρτες των σωματείων.

Να οικοδομήσουμε το Συνδικάτο Τύπου

Η επισήμανση ότι η λειτουργία και η δομή αρκετών σωματείων του Τύπου και κυρίως της ΕΣΗΕΑ προσιδιάζει περισσότερο με επιμελητήριο ή κάστα που προϋποθέτει αυστηρές τελετές μύησης και λιγότερο με συνδικαλιστικό φορέα, έχει γίνει ήδη αρκετές φορές. Άλλες τόσες ή περισσότερες είναι και οι διαμαρτυρίες για τη συντήρηση ενός απαράδεκτου καθεστώτος που αποκλείει από τα σωματεία τα νέα και επισφαλώς εργαζόμενα τμήματα της απασχόλησης μόνο και μόνο για να μη διαιρεθεί η πίτα του Αγγελιοσήμου σε περισσότερα κομμάτια. Όλες τις φορές όμως αυτά τα διαβήματα προσέκρουαν σε κλειστές πόρτες, κλειστά μάτια και αφτιά και οι ιθύνοντες ταμπουρώνονταν πίσω από μια άκαμπτη αλλά προ πολλού παρωχημένη καταστατική διαδικασία.

Αν λοιπόν παλιότερα αυτή η τοποθέτηση είχε μια ιδεολογική και ηθική διάσταση, με την έννοια ότι δεν νοείται τα σωματεία – ως ιστορικό εργαλείο διαπραγμάτευσης της εργατικής δύναμης – παρά να λειτουργούν ανοιχτά με την ισότιμη και δημοκρατική ένταξη όλων των εργαζομένων του κλάδου, στη νέα κατάσταση του Μνημονίου και του κοινωνικού «σοκ» αποκτά μια εντελώς υλική αξία. Ο στρατηγικός στόχος της εργοδοσίας στην τρέχουσα περίοδο δεν είναι άλλος από την απαξίωση της μισθωτής εργασίας και όλων των μορφών συλλογικής διαπραγμάτευσης. Υπό την αιγίδα της τρόικας αυτός ο στόχος σύντομα θα αποκτήσει νομικό επιστέγασμα με νόμο του Υπουργείου Εργασίας, ο οποίος θα προβλέπει την υπερίσχυση των επιχειρησιακών συμβάσεων (στην ουσία των ατομικών) έναντι των κλαδικών και τη μη επέκταση της εφαρμογής των συλλογικών συμβάσεων σε όσους δεν εκπροσωπούνται στη διαδικασία της διαβούλευσης, δηλαδή στους εργοδότες που δεν είναι μέλη των οικείων ενώσεων και αντίστοιχα στους εργαζομένους που δεν είναι μέλη των οικείων σωματείων.

Έστω όμως ότι οι εργοδότες έχουν κάθε όφελος να απεμπλακούν από την υποχρέωση εφαρμογής των συλλογικών συμβάσεων και να διαμορφώσουν μια κατάσταση μαζικής εξαθλίωσης, οι εργαζόμενοι με τη μορφή της συνδικαλιστικής τους εκπροσώπησης ποιο όφελος έχουν με το να μην υπερασπιστούν το τελευταίο οχυρό αντίστασης που μπορεί να διασφαλίσει την αξιοπρέπεια τους; Δεν χρειάζεται λοιπόν η πολυετής συνδικαλιστική εμπειρία του κ. Σόμπολου για να καταλάβει κανείς ότι η θρυαλλίδα που θα αλλάξει άρδην το τοπίο εργασίας στα ΜΜΕ ανατρέποντας το συσχετισμό εις βάρος των εργαζομένων είναι έτοιμη. Η επόμενη μέρα για την πλειοψηφία των εργαζομένων στα media θα είναι με ατομικές συμβάσεις εργασίας και ”μπλοκάκια” που θα προβλέπουν αποδοχές στο όριο της πείνας, και με το νόμο πλέον.

Οι χιλιάδες νέοι εργαζόμενοι στη βιομηχανία του Τύπου που βρίσκονται ήδη σήμερα εκτός συνδικάτων παρά τη θέληση τους – όταν οι πρωτεργάτες του Μνημονίου στον Τύπο Ψυχάρης και Παναγόπουλος είναι μέλη της Ένωσης Συντακτών – κινδυνεύουν να βρεθούν αύριο εκτός …κοινωνίας, επίσης παρά τη θέληση τους. Αλλά δεν θα τους ρωτήσει και κανείς, ούτε θα μπορούν να απευθυνθούν σε κανέναν. Αξίζει άραγε αυτό το ξεπούλημα μιας ολόκληρης γενιάς για να απολαμβάνουν κάποιοι τα προνόμια που προσφέρει το Αγγελιόσημο για λίγο καιρό ακόμα; Γιατί είναι δεδομένο ότι στην επόμενη στροφή η συμμαχία διαφημιστών – εκδοτών – κυβέρνησης θα βάλει στο στόχαστρο και το Αγγελιόσημο. Και μάλλον δεν θα υπάρχει κανείς τότε να το υπερασπιστεί.

Η εργοδοσία δεν έχει βάλει μόνο το περίστροφο πάνω στο τραπέζι, έχει ήδη πατήσει και τη σκανδάλη. Λουκέτα, ατομικές συμβάσεις, εργοδοτικά επιχειρησιακά “σωματεία”, ποινικοποίηση των απεργιών και της συνδικαλιστικής δράσης. Υπάκουοι και πάντα πρόθυμοι εργαζόμενοι διευκολύνουν και πλασάρουν τα σχέδια της. Εμείς το μοναδικό όπλο που μπορούμε να αντιτάξουμε είναι τα ισχυρά , μαζικά , ανοιχτά σωματεία που θα δώσουν έναν διαρκή και παρατεταμένο αγώνα για την υπεράσπιση και την επανακατοχύρωση των μισθών μας, της κοινωνικής ασφάλισης, του δικαιώματος στην απεργία, της αξιοπρέπειας μας και εν τέλει της ποιότητας της δουλείας μας. Βάζοντας τα θεμέλια για το Συνδικάτο Τύπου, που ενάντια στον πολυκατακερματισμό και τις συντεχνιακές λογικές, θα προκρίνει την αλληλεγγύη και την ενότητα.

Ας πάψει λοιπόν η πλειοψηφία της διοίκησης της ΕΣΗΕΑ να κρύβεται πίσω από το καταστατικό. Ας πάρουν τώρα όλες οι Ενώσεις την πολιτική απόφαση για άμεση εγγραφή όλων των εργαζομένων του κλάδου χωρίς προϋποθέσεις. Αν δεν ανοίξουν αυτή την πόρτα, τότε μάλλον θα κλείσουν μόνοι τους το κεφάλαιο αυτού του είδους του συνδικαλισμού και η τελευταία σελίδα δεν θα έχει happy end.

Μαρία Λούκα


Μας Κήρυξαν τον Πόλεμο

– Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας

– Να εκδώσουμε τώρα την ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ ΓΝΩΜΗ

Μας κήρυξαν τον πόλεμο τα αφεντικά. Θέλουν μέσα από την συστηματική καταστροφή (δόγμα του ΣΟΚ) της εργασίας, των κοινωνικών και των πολιτικών μας δικαιωμάτων -που προκαλούν και καθοδηγούν με την πλύση εγκεφάλου του λαού-, να βγουν ξανά ισχυροί οι βαρόνοι των δικών τους Μέσων Ενημέρωσης. Θα τους αφήσουμε;

Χρειάζεται τόλμη, ενότητα και σχέδιο μαζί με τις δημιουργικές και δημοκρατικές δυνάμεις της κοινωνίας. Όχι για να “διασωθούν” οι γνωστοί βαρόνοι και τα “στρατευμένα” στην πολιτική και οικονομική εξουσία “προϊόντα τους”.

Πρέπει τώρα να πάμε ένα μεγάλο βήμα μπροστά με το κεφάλι ψηλά, σε συνεργασία με τους ζωντανούς συναδέλφους μας, τους νέους, ολόκληρο τον κόσμο της εργασίας. Οχι υποταγμένοι στη μοίρα του Μνημονίου, φοβισμένοι, άκλαυτοι, μικρόψυχοι και ντροπιασμένοι.

Να επιχειρήσουμε τη σύγκρουση με τον παλιό κόσμο και τις πλούσιες τάξεις που “τα φάγανε μεταξύ τους” και να δημιουργήσουμε αυτοδιαχειριστικά, συνεταιριστικά παραγωγικά πειράματα ελπίδας, παντού. Γιατί η ΕΣΗΕΑ και τα άλλα σωματεία των εργαζομένων, τα εργατικά κέντρα, οι ομοσπονδίες, τα πανεπιστήμια, οι επιστημονικοί σύλλογοι κ.ο.κ να μην βγουν μπροστά;

Είναι η ώρα για τις δικές μας εκδόσεις, τα δικά μας ΜΜΕ. Τα μικρά πειράματα με τις καταλήψεις των συχνοτήτων από τους εργαζόμενους παλαιότερα στον PLANET, τον FLASH, τον CITY, οι εκδόσεις των αγωνιζόμενων συναδέλφων μας του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΤΥΠΟΥ και πρόσφατα της ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗΣ δεν σημαίνουν τίποτα σε καμιά συνδικαλιστική ηγεσία;

Προτείνω σε όλα τα σωματεία την άμεση έκδοση της ΑΔΕΣΜΕΥΤΗΣ ΓΝΩΜΗΣ και τη δημιουργία Ραδιοφωνικού Σταθμού των Συνεργαζόμενων Ενώσεων του Τύπου, ΤΩΡΑ!

Δημήτρης Τρίμης, δημοσιογράφος


4 Responses to “Media και κρίση”


  1. 1 Α. Π.
    29/11/2010 στο 00:25

    Ευχαριστούμε πολύ για την προβολή της εκδήλωσης.

    Αν μπορούν να διορθωθούν δύο λάθη στο j-peg της αφίσας: Η ενημέρωση (οχι η νημέρωση) και επίσης χορηγός επικοινωνίας είναι το ελληνικό ανεξάρτητο σάιτ «The Press Project» (www.thepressproject.gr) – MediaProject δεν υπάρχει στην Ελλάδα.

    Αυτά, κι ευχαριστώ και πάλι. Επικοινωνήστε με τους δημιουργούς της αφίσας για να διορθωθεί άμεσα.

    • 29/11/2010 στο 00:25

      Για το ενημέρωση ισχύει και θα διορθωθεί. Χορηγός επικοινωνίας όμως είναι όντως το media project, ενα νέο εγχειρημα που προκύπτει από το press project και θα είναι στο διαδικτυακό αέρα την Παρασκευή!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Mail Επικοινωνίας

aformimisa@gmail.com
Νοέμβριος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ.   Δεκ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Επισκέψεις

  • 297,923 hits

Αρέσει σε %d bloggers: