Αρχείο για Σεπτεμβρίου 2010

30
Σεπτ.
10

Συνέντευξη της Άτυπης Κινηματογραφικής Συμμορίας tiiinewzfilms στο aformi

Ο Κώστας Κ. εκ μέρους της «Αφορμή» πήρε τη συνέντευξη που ακολουθεί από τους δημιουργούς της ομάδας Άτυπη Κινηματογραφική Συμμορία tiiinewzfilms.


Περιγράψτε μας τη διαδρομή σας, από τότε που συγκροτήσατε την ομάδα σας μέχρι σήμερα. Ποια θεωρείτε ότι είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της δουλειά σας;

Ως ομάδα συγκροτηθήκαμε το 2006. Είχαμε ξεκινήσει τα γυρίσματα της πρώτης μας ταινίας κ είχαμε ανάγκη από ένα label κάτω από το οποίο θα έμπαιναν κ οι επόμενες δουλειές μας, γι’ αυτό κ φτιάξαμε την ΑΚΣ tiiinewzfilms. Στη συνέχεια καταπιαστήκαμε με videoclips, videoart, documentaries κ ταινίες μικρού μήκους στις οποίες κ έχουμε επικεντρωθεί τον τελευταίο καιρό. Όλα μας τα projects βρίσκονται συγκεντρωμένα στο site μας, το www.tnfilms.gr. Το σημαντικό για μας είναι ότι από την πρώτη μέρα μέχρι κ σήμερα οι δουλειές μας γίνονται με κριτήριο την ελεύθερη έκφραση, χωρίς έξοδα – χωρίς έσοδα, χωρίς κανένα περιορισμό κ η ομάδα λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά κ χωρίς καμία ιεραρχία.

Τι είναι αυτό που σας παρακίνησε να ασχοληθείτε με το σινεμά; Δηλαδή τι είναι αυτό που θεωρείτε ότι πρέπει να ειπωθεί και δεν έχει ακόμα ειπωθεί στο χώρο του κινηματογράφου;

Πάντα μας άρεσε να λέμε ιστορίες. Όταν συνειδητοποιήσαμε πως μπορούμε να τις οπτικοποιήσουμε, επιλέξαμε να κάνουμε ταινίες. Το μεγάλο πλεονέκτημα του κινηματογράφου είναι η δυνατότητα να αφηγηθείς ένα ψέμα με τον πιο ρεαλιστικό αλλά κ πιο όμορφο τρόπο. Αυτή η αντίφαση μας γοητεύει είτε ως θεατές είτε ως δημιουργούς. Όσο για το 2ο σκέλος της ερώτησης, υπάρχει η θεωρία ότι στην τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση κ ότι τα σενάρια στο cinema ανακυκλώνονται. .. Ε, μάλλον δεν μας καλύπτει αυτή η αντίληψη. Πρόκληση είναι να πεις κάτι καινούριο, κάτι που θα ταράξει τα νερά. Είναι παραίτηση να πιστεύεις ότι αναγκαστικά θα βαδίσεις σε δρόμους που χάραξαν άλλοι, είναι ήττα να πιστεύεις ότι δεν μπορείς να δημιουργήσεις κάτι νέο. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Συνέντευξη της Άτυπης Κινηματογραφικής Συμμορίας tiiinewzfilms στο aformi’

30
Σεπτ.
10

Το Φεστιβάλ Αλληλεγγύης και Πολιτισμού της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών

Το 3ο Φεστιβάλ Αλληλεγγύης και Πολιτισμού της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Αμερικής παρά την αρχική ρατσιστική απαγόρευση του Κακλαμάνη (διάβαζε και http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=569392).

Όπως και πέρσι υπήρχε αρκετός κόσμος (μπορείτε να δείτε φωτογραφίες από την περσινή διοργάνωση κάνοντας κλικ εδώ). Δυστυχώς, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, δεν κατόρθωσα να μείνω πολύ ώρα στο χώρο της εκδήλωσης –μόλις μισή ώρα με τρία τέταρτα. Στο λίγο χρόνο που έμεινα τράβηξα μερικές φωτογραφίες τις οποίες μπορείτε να δείτε κάνοντας κλικ στη συνέχεια της δημοσίευσης. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Το Φεστιβάλ Αλληλεγγύης και Πολιτισμού της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών’

27
Σεπτ.
10

Ο ΣΥΝ, Ο Μητρόπουλος και το «ρήγμα» που κινδυνεύει να γίνει φράγμα

Τις τελευταίες βδομάδες γίναμε μάρτυρες ενός ιδιότυπου σκηνικού στους κόλπους της Συριζικής Αριστεράς που είχε τα χαρακτηριστά ριάλιτι σόου και αφορούσε την αναζήτηση προσώπου για τη θέση του υποψήφιου περιφερειάρχη Αττικής στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές. Το ριάλιτι αυτό που θα μπορούσε κάλλιστα να ονομαστεί «The Candidate» [1] είχε όλες τις προϋποθέσεις (ίντριγκες, ανατροπές, αγωνία κ.λπ.) για να γίνει μεγάλη επιτυχία, όπως και έγινε καθώς σε μεγάλο βαθμό, όλο το προηγούμενο διάστημα ο χώρος αυτός ασχολούνταν αποκλειστικά με αυτή την υπόθεση, ενώ είχαν πάρει φωτιά και τα διάφορα επίσημα ή ανεπίσημα (μπλόγκς) μήντια που αναφέρονται στη συγκεκριμένη αριστερά. Το ριάλιτι τελικά έληξε άσχημα καθώς δεν κατέστη δυνατό να υπάρξει μία κοινώς αποδεκτή υποψηφιότητα και ο χώρος βγήκε τριχοτομημένος, με το ένα τμήμα να στηρίζει την υποψηφιότητα του Αλέξη Μητρόπουλου, ένα άλλο αυτή του Αλαβάνου, ενώ ένα τρίτο καμία από τις δύο.

Αν και η διαδικασία που οδήγησε σε αυτή την κατάληξη είναι από μόνη της ενδεικτική για την κατάσταση και τις αδυναμίες αυτού του χώρου και χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης, στο παρόν κείμενο θα επικεντρωθούμε στα πολιτικά επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν για να αιτιολογηθεί η υποψηφιότητα του, πρώην πλέον, στελέχους του ΠΑΣΟΚ Α. Μητρόπουλου καθώς είναι χαρακτηριστικά της σύγχυσης που διακρίνει τη συγκεκριμένη Αριστερά αναφορικά με τη νέα συγκυρία που διαμορφώνει το Μνημόνιο, τη φύση του ΠΑΣΟΚ αλλά και τις προϋποθέσεις διεμβολισμού του από την Αριστερά στην κατεύθυνση της ρήξης με την κυβερνητική πολιτική. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ο ΣΥΝ, Ο Μητρόπουλος και το «ρήγμα» που κινδυνεύει να γίνει φράγμα’

27
Σεπτ.
10

Teleperformance: πρώτα το ξεζούμισμα, μετά οι απολύσεις

Από τα τέλη Αυγούστου η διοίκηση της Teleperformance ξεκίνησε μια άνευ προηγουμένου επίθεση πετώντας στην ανεργία δεκάδες συναδέλφους που εργάζονταν στην On-Telecom, τη Citibank και την Marfin, και χτυπώντας το δικαίωμά μας στη δουλειά. Ως δικαιολογία προβάλλει το ότι έχασε τους συγκεκριμένους πελάτες.

Και συνεχίζει, καθώς τις τελευταίες μέρες η εργοδοσία σε μια σειρά από τμήματα ασκεί πίεση απαιτώντας αύξηση της παραγωγικότητας, και τρομοκρατεί τους εργαζόμενους με το φόβο της απόλυσης,

Στο τμήμα της Εθνικής Τράπεζας ήδη ανακοίνωσε ομαδικές απολύσεις στο τέλος του μήνα λόγω μειωμένου όγκου δουλειάς. Στο τμήμα της Vodafone επιβάλλουν υποχρεωτικές υπερωρίες με το πρόσχημα ότι δεν πιάνονται οι στόχοι των πωλήσεων. Στα Ξενόγλωσσα Τμήματα έστειλαν e-mail όπου απειλούνται οι εργαζόμενοι πως, αν δεν αυξήσουν την παραγωγικότητά τους μέσα σε ένα μήνα, θα ακολουθήσουν και εκεί απολύσεις.

Και καλούμαστε εμείς να «συμμεριστούμε» τη δίψα της επιχείρησης για αμείωτη κερδοφορία και να αποδεχτούμε πρόθυμα να θυσιαστούμε στο βωμό των συμφερόντων της. Καλούμαστε να φορτωθούμε τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης για την οποία δεν έχουμε την παραμικρή ευθύνη. Καλούμαστε να πληρώσουμε τις συνέπειες μιας πολιτικής που ισοπεδώνει τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας. Μιας πολιτικής που -με απίστευτο θράσος- μας παρουσιάζεται ως «μονόδρομος». Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Teleperformance: πρώτα το ξεζούμισμα, μετά οι απολύσεις’

23
Σεπτ.
10

Συζήτηση με τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών

Πατώντας το πλήκτρο play μετά από λίγα δευτερόλεπτα (10΄΄-20΄΄) ξεκινάει το βίντεο. Μεταφέρεστε σε πλήρη οθόνη (full screen) κάνοντας κλικ στο εικονίδιο με τα λευκά βελάκια που βρίσκεται στο κάτω δεξιά μέρος του player. Επιστρέφεται σε κανονική απεικόνιση πατώντας το πλήκτρο escape (Esc).

Η «Αφορμή» πήρε συνέντευξη από τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών (ΠΟΣ) Νίκο Κιουτσούκη και τον Οικονομικό Γραμματέα Ντίτσα Γιάννη. Θεωρούμε ότι η συνέντευξη είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική των προθέσεων της κυβέρνησης -και για τα ιδιωτικά συμφέροντα που αυτή η κυβέρνηση υπηρετεί.

Παράλληλα δημοσιεύουμε δυο άρθρα. Το πρώτο δημοσιεύθηκε στην Αυγή ενώ το δεύτερο στο μπλογκ «Σιδηροδρομικά Νέα».


Οι Μύθοι για το σιδηρόδρομο

και τα παραμύθια της πράσινης ανάπτυξης

Μερικά στοιχεία για το σιδηρόδρομο στην Ελλάδα. Ο σιδηρόδρομος σήμερα διαθέτει ένα «δίκτυο» περί τα 2500km. To «περί» δεν είναι τυχαίο καθώς αρκετά κομμάτια παρότι καταγράφονται ως λειτουργικά στις στατιστικές, λειτουργούν σποραδικά «λόγω έργων». Αν συγκριθεί το ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο με τα ευρωπαϊκά, είναι περίπου 50% πιο αραιό… Ακόμα χειρότερα όμως σε αυτό το δίκτυο κινούνται λίγα τραίνα. Ολόκληρες γραμμές διατηρούνται με 3-5 τραίνα τη μέρα σε ώρες ακατάλληλες. Συμπεριλαμβανομένων και των «πυκνών» προαστιακών υπηρεσιών στην Αθήνα, έχει υπολογιστεί ότι στην Ελλάδα εξυπηρετούν μία γραμμή, κατά μέσο όρο, περίπου 10 ζευγάρια τραίνα τη μέρα όταν στην Ευρώπη ο μέσος όρος είναι 25 ζευγάρια. Με τόσο αραιά τραίνα, συνήθως σε ακατάλληλες ώρες, δεν αποτελεί έκπληξη ότι ο κόσμος γυρνά πολλές φορές την πλάτη στο τραίνο. Γιατί να το προτιμήσει; Και όμως όπου ο σιδηρόδρομος πύκνωσε τα δρομολόγιά του είδε τον κόσμο να τον αγκαλιάζει: Έδεσσα, Μεσσήνη, Λάρισα, Θεσσαλονίκη. Παρόλα αυτά είναι ριζωμένη η αντίληψη στο Υπουργείο Μεταφορών, στους συμβούλους του, και σε ΟΣΕ/ΤΡΑΙΝΟΣΕ ότι πρέπει «να μειωθούν τα δρομολόγια». Φυσικά αυτό οδηγεί σε φαύλο κύκλο. Αραιές υπηρεσίες-λιγότερος κόσμος-ακόμα αραιότερες υπηρεσίες-ακόμα λιγότερος κόσμος. Δεν αποτελεί έκπληξη λοιπόν που λίγοι σήμερα σπεύδουν να αντιταχθούν στην εκθεμελίωση του σιδηροδρόμου στην Ελλάδα. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Συζήτηση με τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών’

20
Σεπτ.
10

Διακοπές σε άσπρο και μαύρο

Ε, ναι, θα διατηρήσω την παράδοση (ενός έτους!) παρουσιάζοντας και φέτος φωτογραφίες των διακοπών μου -μπορείτε να τις δείτε σε slideshow στο τέλος της δημοσίευσης.

Οι διακοπές μου φέτος ήταν εξαιρετικά σύντομες (αποφεύγω να σας αποκαλύψω τη διάρκειά τους…), πράγμα που είχε να μου συμβεί πολλά-πολλά χρόνια.

Ας είναι…

Δεν είχα ούτε το χρόνο ούτε και πολύ διάθεση για φωτογραφίες. Παρ’ όλα αυτά τις λίγες φωτογραφίες που τράβηξα είπα να τις επεξεργαστώ σε άσπρο-μαύρο, όπως τις παλιές καλές (;) εποχές του φωτογραφικού φιλμ.

Ξεκίνησα να μαθαίνω φωτογραφία μετατρέποντας ένα δωμάτιο του (τότε…) σπιτιού μου σε σκοτεινό θάλαμο τυπώνοντας αρχικά ασπρόμαυρες και, λίγο αργότερα, ακόμα και έγχρωμες φωτογραφίες -που εκείνη την εποχή ήταν ολόκληρη περιπέτεια. Για παράδειγμα, έπρεπε να έχεις θερμοστάτες για να κρατάς τη θερμοκρασία των φωτοχημικών υγρών σε συγκεκριμένο επίπεδο.

Η ασπρόμαυρη φωτογραφία έχει, κατά τη γνώμη μου, δυο πολύ σημαντικά πλεονεκτήματα. Το πρώτο προέρχεται από το ίδιο το γεγονός ότι δεν υπάρχει χρώμα. Στην «πραγματική ζωή» (;) βλέπουμε έγχρωμα, οπότε η ασπρόμαυρη φωτογραφία σχεδόν παραιτείται από το ρεαλισμό της φωτογραφικής εικόνας: υποδηλώνει, εξ’ αρχής, ότι δεν αναπαράγει πιστά την «πραγματικότητα» (;) αλλά αποτελεί ένα σχολιασμό επί της «πραγματικότητας».

Η έλλειψη του χρωματικού εφέ, καθιστά πιο εύκολο την ανάδειξη της φόρμας, της υφής, του σχήματος των πραγμάτων. Επακόλουθο, αυτού του δεύτερου πλεονεκτήματος της μαυρόασπρης φωτογραφίας, είναι η ευκολία με την οποία μπορεί κανείς να δραματικοποιήσει τα θέματά του.

Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Διακοπές σε άσπρο και μαύρο’

16
Σεπτ.
10

Η ελληνική κοινωνία και οικονομία στη μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του 1930

Κάποτε ο Μάο είχε πει ότι η εμπειρία είναι ένα χτενάκι που μας δίνει η μοίρα όταν πλέον είμαστε φαλακροί…

Ωστόσο, η αναζήτηση στην ιστορία ανάλογων καταστάσεων με τη σημερινή περίοδο οικονομικής κρίσης έχει το ενδιαφέρον της. Ασφαλώς, όχι για να «αποφύγουμε τα ίδια λάθη», όπως θα προέτρεπε μια κοινότυπη προσέγγιση της ιστορικής εμπειρίας. Όπως έχει επανειλημμένα αποδειχθεί, οι κοινωνικοί σχηματισμοί (όπως άλλωστε και ατομικά οι άνθρωποι) κάτω από ίδιες συνθήκες τείνουν να επαναλαμβάνουν τις ίδιες πρακτικές (επανάληψη του ιδίου, αλλά όχι του πανομοιότυπου).

Ο Ντομινίκ Στρος Καν, ο διευθυντής του ΔΝΤ, είχε πει σε ομιλία του το 2006:

«“Ιδεολογικά πιστεύω ότι έχουμε φτάσει στον πάτο… Χρειάζεται χρόνος. Χρειάζονται ηγέτες”.

[…] ο γάλλος σοσιαλιστής υποστήριξε ότι κάθε 50-60 χρόνια οργάνωσης της κοινωνίας, ακολουθούν 15-20 χρόνια αποδιοργάνωσης, όπου επικρατεί ο νεοφιλελευθερισμός. “Εδώ και 15 χρόνια ζούμε αυτή τη φάση, του άκρατου φιλελευθερισμού, αλλά νομίζω ότι φτάνουμε στο πέρας του δρόμου αυτού, καθώς δεν είναι δυνατόν να μην υπάρξει δημόσια παρέμβαση”».[i]

Ένας κοινωνικός σχηματισμός, για όσο διαρκεί ο ιστορικός του χρόνος, παράγει και αναπαράγει διαρκώς έναν συγκεκριμένο τρόπο εκμετάλλευσης των κυριαρχούμενων τάξεων από την άρχουσα τάξη. Σε κάθε φάση κρίσης του κοινωνικού σχηματισμού το ζητούμενο για την άρχουσα τάξη είναι να αποκαταστήσει την ιστορικά συγκεκριμένη σχέση εκμετάλλευσης και υποταγής των κυριαρχούμενων τάξεων. Οι λύσεις που υπάρχουν για την άρχουσα τάξη δεν είναι απεριόριστες. Για τους καπιταλιστές, οι δυνάμεις που επιβάλλουν τα ταξικά τους συμφέρονται είναι η αγορά και το κράτος.

Αυτή είναι η αιτία που διαρκώς περίοδοι «κρατισμού» εναλλάσσονται με περιόδους «αντικρατισμού». Ωστόσο τα πράγματα δεν εξελίσσονται με τον αυτόματο (ή ομαλό) τρόπο που υπονοεί ο Ντομινίκ Στρος Καν. Οι περίοδοι «κρατισμού»-«αντικρατισμού» στις καπιταλιστικές κοινωνίες είναι αποτέλεσμα της ταξικής πάλης. Για τη μετάβαση από το φιλελευθερισμό στην κρατική παρέμβαση (τον κεϋνσιανισμό) χρειάστηκε να μεσολαβήσει ένας παγκόσμιος πόλεμος (ο πρώτος), η οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1930, και ένα γιγάντιο εργατικό κίνημα που να πιέζει για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Αντίστοιχα, η μετάβαση από τον κεϋνσιανισμό στο νεοφιλελευθερισμό τη δεκαετία του 1980 κάθε άλλο παρά ομαλή ήταν: χρειάστηκε το τσάκισμα των συνδικάτων (ή η ενσωμάτωση της γραφειοκρατίας τους), και ακόμα βάρβαρα αιματηρά πραξικοπήματα (Χιλή).

Στην πραγματικότητα, η ελληνική οικονομία σήμερα είναι ήδη χρεοκοπημένη. Οι αγορές προεξοφλούν τη χρεοκοπία της χώρας,[ii] παρ’ όλες τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ (άλλωστε, ποιος τις πιστεύει αλήθεια;). Έχει τη σημασία του, λοιπόν, να εξετάσουμε την προηγούμενη φορά που το ελληνικό κράτος κήρυξε χρεοκοπία.

Καθόλου αναπάντεχα, η κρίση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας τη δεκαετία του 1930 έχει τις χτυπητές αναλογίες της με το σήμερα: μεγάλο εξωτερικό χρέος, που τελικά οδήγησε στη χρεοκοπία της χώρας το 1932, χρόνιο εμπορικό έλλειμμα, κρίση δημοσίων εσόδων λόγω της θεσμοθετημένης φοροαπαλλαγής του μεγάλου (αλλά και του μικρο-μεσαίου) κεφαλαίου, ανεργία, κρατική παρέμβαση για να διασωθεί το σύστημα.

Αλλά ασφαλώς είχε και μεγάλες διαφορές. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Η ελληνική κοινωνία και οικονομία στη μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του 1930’




Mail Επικοινωνίας

aformimisa@gmail.com
Σεπτεμβρίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Οκτ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Επισκέψεις

  • 297,697 hits