Αρχείο για Μαΐου 2010

31
Μάι.
10

B-Fest, χρόνος δεύτερος

Όπως είθισται σε αυτό το blog, στο τέλος της δημοσίευσης υπάρχει slideshow (βαρβαριστί, μια παρουσίαση φωτογραφιών) του αντιεξουσιαστικού φεστιβάλ.

Να λοιπόν που πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος…

Όχι, δεν θα πω το κοινότοπο (ακροθιγώς καβαφικό) «πως πέρασε έτσι γρήγορα o χρόνος».

Ο χρόνος αυτός, όσον αφορά εμένα (και, πιστεύω, όχι μόνο) ήταν πυκνός σε γεγονότα, καθόλου «σύντομος».

Ωστόσο, έχει τη σημασία του να θυμηθούμε τι έγραφα, ως απλές διαπιστώσεις, πριν ένα χρόνο όταν και παρακολούθησα το πρώτο Β-fest:

«Ο αντιεξουσιαστικός χώρος έχει παύσει (από καιρό…) να εκφράζει έναν σχεδόν γκετοποιημένο κόσμο (από τα επίσημα κόμματα αλλά και από τις οργανώσεις της επαναστατικής Αριστεράς). Τα τρανταχτά ονόματα που συμμετέχουν με ομιλίες στο φεστιβάλ αποδεικνύουν το αυξανόμενο κύρος του χώρου […]

Επιπλέον, επιβεβαιώθηκε από την προσέλευση του κόσμου η αίσθηση που πολλοί πολιτικοποιημένοι είχαν: μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη ο αντιεξουσιαστικός χώρος (που πρωτοστάτησε σε αυτά) βγαίνει με το κύρος του ενισχυμένο ιδιαίτερα στη νεολαία.»

Ένα χρόνο μετά, είναι δεδομένο γεγονός: Συνεχίστε την ανάγνωση ‘B-Fest, χρόνος δεύτερος’

31
Μάι.
10

Εγκωμιαστικό σχόλιο στον «Κυνόδοντα»

Το περασμένο Σαββατόβραδο, είδα στον κινηματογράφο την ταινία «Κυνόδοντας», με αφορμή μάλιστα και μία πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση που διάβασα στο εξαιρετικό μπλογκ του Μωυσή Μπουντουρίδη. Η ταινία με ενθουσίασε από διάφορες απόψεις και θα ήθελα και εγώ με τη σειρά μου να καταθέσω, από τη διεύθυνση αυτού του ιστότοπου, την άποψή μου για αυτήν, εμπλουτίζοντας ει δυνατόν την πρώτη ανάλυση, αλλάζοντας βέβαια κάπως τον άξονα προσέγγισής της.

Οι ακόλουθες θεματικές κατηγορίες -που συνιστούν και το σκελετό το κειμένου- επιδιώκουν να συγκροτήσουν μία, στο μέτρο του δυνατού, συνεκτική ερμηνευτική γραμμή της ταινίας.


Η φύση της εξουσίας

Η εν λόγω ταινία κατορθώνει σε ένα πρώτο επίπεδο να συγκροτήσει μία φοβερά πετυχημένη αναπαράσταση της θετικότητας της εξουσίας. Δεν εστιάζει τόσο νομίζω στην καταστατική της βία (ή αλλιώς συστημική), όσο περισσότερο στις θετικές της όψεις, τα προτάγματά της, την υλικότητά της. Υπό αυτή την έννοια έκδηλες είναι οι φουκωικές της προσλαμβάνουσες. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε πως η κεντρική πατριαρχική εξουσία στην ταινία εμπέδωσε θριαμβευτικά τις πειθαρχικές της πρακτικές μέσω ενός δικτύου αυστηρών τελετουργικών. Ούτως ή άλλως, το τελετουργικό αποτελεί εγγενές στοιχείο των εξουσιαστικών πρακτικών, μια που διαθέτει μία δυναμική συστηματοποίησης της ιδεολογίας -ως αναπαράσταση της σχέσης των ατόμων με τις κοινωνικές συνθήκες ύπαρξης τους. Κατορθώνει να αρθρώσει την ιδεολογία σε ένα πεδίο υλικών χειρονομιών και να τους δώσει μία θετική υφή, δίνοντας την αίσθηση αυτενέργειας στις κοινωνικές και ιδεολογικές πρακτικές του δρώντος υποκειμένου. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Εγκωμιαστικό σχόλιο στον «Κυνόδοντα»’

28
Μάι.
10

Η μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή στην ιστορία των ΗΠΑ

Οι προσπάθειες καθαρισμού της BP κάνουν την καταστροφή στον Κόλπο χειρότερη, η κυβέρνηση στην Ουάσιγκτον παίζει το παιχνίδι του καταλογισμού ευθυνών, ενώ όλο και περισσότερο πετρέλαιο χύνεται στον κόλπο, γράφει στο άρθρο που ακολουθεί ο Eric Ruder.

Το αργό πετρέλαιο που διέρρευσε από το υπέδαφος του Κόλπου του Μεξικού στο σημείο που βρίσκεται η εξέδρα άντλησης πετρελαίου της BP δημιούργησε τεράστιες πετρελαιοκηλίδες, και σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, έχουν μήκος 10 μίλια, τρία μίλια πλάτος και 300 πόδια (90 μέτρα) πάχος σε ορισμένες περιοχές.

Αυτά τα εφιαλτικά στοιχεία, που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, αποδεικνύουν ότι η καταστροφή στον Κόλπο του Μεξικού είναι πολύ χειρότερη από ό, τι ισχυρίζονται, είτε ο εταιρικός γίγαντας BP είτε οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, και ότι είναι ήδη μία από τις χειρότερες οικολογικές καταστροφές στην ιστορία των ΗΠΑ.

«Υπάρχει μια απίστευτη ποσότητα πετρελαίου σε μεγάλα βάθη, σε σχέση με αυτό που βλέπετε στην επιφάνεια», δήλωσε η Samantha Joye, ερευνήτρια του Πανεπιστημίου της Γεωργίας η οποία ανήκει σε μια ομάδα επιστημόνων που μελετά τα αποτελέσματα της εξάπλωσης της πετρελαιοκηλίδας. «Υπάρχει μια τεράστια ποσότητα πετρελαίου σε πολλαπλά στρώματα, υπάρχουν τρία ή τέσσερα ή ακόμη και πέντε στρώματα πετρελαίου κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.»

Το πετρέλαιο καταστρέφει το ζωογόνο-οξυγόνο στα νερά του Κόλπου, θέτοντας σε κίνδυνο χιλιάδες θαλάσσια είδη που είτε έρχονται σε επαφή με το αργό πετρέλαιο, είτε με τις τοξικές χημικές ουσίες που χρησιμοποιεί η BP για να διασπάσει το πετρέλαιο, οι οποίες αυτό που βασικά κάνουν στην πραγματικότητα είναι να δημιουργούν μια αίσθηση βελτίωσης απλώς στην επιφάνεια της θάλασσας. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Η μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή στην ιστορία των ΗΠΑ’

27
Μάι.
10

Ελληνοτουρκικές σχέσεις: ισορροπίες μιας λυκοφιλίας…

Η επίσκεψη του Τούρκου Πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν (14-15 Μαΐου) προκάλεσε τις αναμενόμενες αντιδράσεις. Μια μερίδα πολιτικών αναλυτών την αντιμετώπισε με ανοιχτή εχθρότητα ως κίνδυνο για τα «εθνικά μας» συμφέροντα. Μια άλλη, σαφώς μικρότερη, ως ευκαιρία για να μπορέσουν οι δυο λαοί να συμβιώσουν ειρηνικά και χωρίς «εκατέρωθεν παραλογισμούς».

Όπως πάντα, ο ελληνικός τύπος ήταν επικεφαλής της εθνικόφρονας αντιμετώπισης της επίσκεψης Ερντογάν. Ο τύπος στα «εθνικά θέματα» εμφανίζεται μόνιμα βασιλικότερος του βασιλέως: ακόμα και όταν (τουλάχιστον ως πρόθεση) ελληνικές κυβερνήσεις επιδιώκουν κάποια διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφορών ο ελληνικός τύπος, στη μεγάλη του πλειοψηφία, φροντίζει να δηλητηριάζει το κλίμα.[1] Εμφανίζει την Τουρκία ως την ενσάρκωση της «ανθελληνικής» επιθετικότητας, απορρίπτοντας ταυτόχρονα κάθε δυνατότητα συμβιβασμού αν αυτός δεν οδηγεί στην επίτευξη του μάξιμουμ των ελληνικών «εθνικών» επιδιώξεων.

Έτσι κατά τον ελληνικό τύπο ο Ερντογάν εμφανίστηκε στην Αθήνα:

«[…] ακραία διεκδικητικός σε βάρος της Ελλάδας και απολύτως πιεστικός πρωθυπουργός της Τουρκίας, σε ανοιχτή διαπραγμάτευση με την Αθήνα και με απόλυτους όρους.

Ζήτησε τον άμεσο αφοπλισμό των ελληνικών μαχητικών στο Αιγαίο και θέσπιση «ειδικών όρων» για τις ασκήσεις. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ελληνοτουρκικές σχέσεις: ισορροπίες μιας λυκοφιλίας…’

24
Μάι.
10

Η δημοσιογραφία των κρατικών διαρροών και της αναίσχυντης προπαγάνδας

Οι κατάσκοποι είναι εντελώς άχρηστοι στις μέρες μας. Το επάγγελμά τους έχει σβήσει. Οι εφημερίδες έχουν αναλάβει τη δουλειά τους.

Oscar Wilde

Προσοχή!

Στα δελτία ειδήσεων σας μιλά η αστυνομία.

Από τρικάκι αναρχικών

Είναι σίγουρο ότι υπήρξαν και ευτυχέστερες εποχές των σημερινών για τη δημοσιογραφία…

Υπήρξαν εποχές που, στον κινηματογράφο για παράδειγμα, εμφανίζονταν πολλές ταινίες με ηρωικούς δημοσιογράφους να μάχονται για την αλήθεια ενάντια σε αφεντικά και δικτατορίες. Όχι ότι αυτή η εικόνα ήταν απολύτως αληθής ακόμα και σ’ ένα μυθικό παρελθόν. Να θυμηθούμε την ταινία του Ουάιλντερ Η Πρώτη Σελίδα όπου οι δημοσιογράφοι παρουσιάζονται ως εθισμένοι απατεώνες. Ή τον Πολίτη Καίην του Όρσον Ουέλς.

Εδώ και (πολλά) χρόνια η εικόνα του «δημοσιογραφικού κόσμου» (ευφημισμός που προσπαθεί να καλύψει τις χαώδεις μισθολογικές και ιδεολογικές διαφορές ανάμεσα στους δημοσιογράφους) είναι μάλλον θλιβερή. Ιδίως στην τηλεόραση, κυριαρχούν οι φιγούρες δημοσιογράφων-γκεμπελίσκων που έναντι αδρής αμοιβής αναμασούν ότι συμφέρει κυβέρνηση και αφεντικά. Στο συνδικαλιστικό φορέα των δημοσιογράφων, την ΕΣΗΕΑ, πλειοψηφεί η παράταξη του Σόμπολου πράγμα που επιτείνει, ακόμα περισσότερο, τη ζοφερή εικόνα της δημοσιογραφίας. Η παράταξη του Σόμπολου κατάφερε να λειτουργήσει απεργοσπαστικά στην απεργία της Πέμπτης 20/5…[1] Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Η δημοσιογραφία των κρατικών διαρροών και της αναίσχυντης προπαγάνδας’

20
Μάι.
10

Συνέντευξη με τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου: οικονομική κρίση και Αριστερά

Πατώντας το πλήκτρο play μετά από λίγα δευτερόλεπτα (10΄΄-20΄΄) ξεκινάει το βίντεο. Μεταφέρεστε σε πλήρη οθόνη (full screen) κάνοντας κλικ στο εικονίδιο με τα λευκά βελάκια που βρίσκεται στο κάτω δεξιά μέρος του player. Επιστρέφεται σε κανονική απεικόνιση πατώντας το πλήκτρο escape (Esc).

Στα πλαίσια της σειράς συνεντεύξεων του aformi με θέμα την οικονομική κρίση, σας παρουσιάζουμε τη συνέντευξη με τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου. Στη συνέντευξη εκτός από τα «στενά» οικονομικά θέματα, ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου αναπτύσσει την προβληματική του για την πολιτική απάντηση που πρέπει να δώσει η Αριστερά, για το πως μπορεί η αντισυστημική-αντικαπιταλιστική Αριστερά να συνδεθεί με το μαζικό κίνημα, για την κομμουνιστική προοπτική και αρκετά ακόμα. Δείτε την πυκνή αυτή συνέντευξη. Τη θεωρούμε εξαιρετικά χρήσιμη για όσους εμπλέκονται στο αριστερό κίνημα σήμερα, ανεξάρτητα από το βαθμό συμφωνίας ή διαφωνίας που μπορεί να έχουν με τον συνεντευξιαζόμενο.

Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου έχει κυκλοφορήσει πρόσφατα ένα πολύ ενδιαφέρον πολιτικό βιβλίο στο οποίο καταπιάνεται με μερικά από τα πιο σημαντικά ζητήματα που απασχολούν την Αριστερά σήμερα. Πρόκειται για το «Επιστροφή στο μέλλον, η κρίση του υπαρκτού καπιταλισμού», εκδόσεις Λιβάνη. Ελπίζουμε στο προσεχές μέλλον να σας το παρουσιάσουμε αναλυτικά. Προς το παρόν, θα δημοσιεύσουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο και συγκεκριμένα από το κεφάλαιο «Μπορεί να υπάρξει αριστερή πολιτική;»:


Για ένα αριστερό, αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα

Αλλά σε τι θα μπορούσε, εντέλει, να κωδικοποιηθεί ένα αριστερό, αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα αντιμετώπισης της κρίσης σήμερα; Προφανώς, το θέμα ξεφεύγει από τις ικανότητες οποιουδήποτε μεμονωμένου διανοουμένου ή ακτιβιστή και απαιτεί την ωρίμανση του συλλογικού διανοουμένου της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς. Θα αποτολμήσουμε, ωστόσο, να διατυπώσουμε κάποιες προσωρινές ιδέες για τους βασικούς αρμούς ενός τέτοιου προγράμματος. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Συνέντευξη με τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου: οικονομική κρίση και Αριστερά’

20
Μάι.
10

Η διαδήλωση της Πέμπτης

Όπως πάντα, στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε μια παρουσίαση φωτογραφιών από τη διαδήλωση.

Ομολογώ ότι η σημερινή διαδήλωση (20/5) ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Πριν τη διαδήλωση με βάση εκτιμήσεις συντρόφων αλλά και δικές μου (π.χ. το κλήμα στη δουλειά μου κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικό ήταν) έλεγα ότι θα ήμουν ευχαριστημένος με 25-30.000 κόσμου. Αλλά έπεσα (ευτυχώς!) έξω. Υπολογίζω, με τη σύμφωνη γνώμη αρκετών συντρόφων που είχαν συνολική εικόνα της διαδήλωσης, τη συγκέντρωση σε περίπου 80.000 κόσμου (φυσικά μαζί με αυτή του ΠΑΜΕ).

Έχω να κάνω δυο παρατηρήσεις:

Το ΠΑΜΕ κλασσικά έκανε καθαρά κομματική εκδήλωση. Αλλά αυτή τη φορά κατευθύνθηκε από την Ομόνοια στο Σύνταγμα, μετά στο υπουργείο εργασίας στην Πειραιώς(!) και αμέσως μετά κατευθύνθηκε στο Θησείο ώστε να βεβαιωθεί η ηγεσία του ΚΚΕ ότι οι οπαδοί του θα αποχωρήσουν από τη στενά ελεγχόμενη κομματική διαδήλωση «ησύχως».  Κατά τη γνώμη μου αυτή η κίνηση σημαίνει ότι μετά τις πιέσεις που δέχθηκε το ΚΚΕ (από ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ) αποφάσισε να δείξει στην πράξη ότι είναι κόμμα που καμιά σχέση δεν έχει με «ταραξίες». Το ΚΚΕ ακολουθεί τα ίδια χνάρια που είχε χαράξει και το Δεκέμβρη 2008… Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Η διαδήλωση της Πέμπτης’




Mail Επικοινωνίας

aformimisa@gmail.com
Μαΐου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιον. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Επισκέψεις

  • 296,780 hits