Αρχείο για Απρίλιος 2010

29
Απρ.
10

Έχει η συνείδηση της εργατικής τάξης καταρρεύσει;

Του Phil Hearse από το International Viewpoint

Ταξική συνείδηση: «Η συνειδητοποίηση από τα άτομα μιας συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης πως έχουν κοινά συμφέροντα και μια κοινή κοινωνική κατάσταση. Η ταξική συνείδηση συνδέεται με την ανάπτυξη μιας «τάξης για τον εαυτό της», όπου τα άτομα στο πλαίσιο της τάξης ενώνονται με σκοπό την επιδίωξη κοινών συμφερόντων».

Online Λεξικό των Κοινωνικών Επιστημών

Η κρίση της εκπροσώπησης της εργατικής τάξης είναι ένα γνωστό θέμα στην αριστερά διεθνώς, η ιδέα ότι, είτε λόγω της στροφής προς τα δεξιά των σοσιαλδημοκρατικών και σταλινικών κομμάτων είτε λόγω της κατάρρευσης τους, η εργατική τάξη στερείται μιας πολιτικής δύναμης που να μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της σε εθνικό επίπεδο.

Σε πολλές χώρες έχουν καταβληθεί προσπάθειες για να δημιουργηθούν, ή να αρχίσουν να δημιουργούνται, ευρύτερα αριστερά κόμματα που να μπορούν να καλύψουν αυτό το κενό. Ωστόσο, η ιδέα της «κρίσης του εργατικού υποκειμένου» πάει ένα βήμα παραπέρα, λέγοντας ότι η ταξική συνείδηση έχει μειωθεί σε τέτοιο βαθμό που η συντριπτική πλειοψηφία της εργατικής τάξης δεν έχει συνείδηση του εαυτού της ως μέρος μιας τάξης που έχει τα δικά της συμφέροντα, πέραν εκείνων της άρχουσας τάξης. Χρησιμοποιώντας τη διάκριση του Λούκατς, «η εργατική τάξη είναι μια “τάξη καθεαυτή”», αλλά δεν είναι πλέον μια «“τάξη για τον εαυτό της”». Αν αυτό είναι σωστό, φυσικά, τότε έχει μεγάλη επίπτωση στη σοσιαλιστική ανάλυση και στρατηγική.

Υποστηρίζουμε εδώ ότι η ιδέα μιας εργατικής τάξης που δεν είναι πλέον μια «τάξη για τον εαυτό της» είναι μια υπερβολή, αλλά όπως και οι περισσότερες σχηματοποιήσεις βασίζεται σε πτυχές της πραγματικότητας που η Αριστερά πρέπει να τις εντοπίσει και να τις ενσωματώσει στη στρατηγική και την τακτική της. Η συνείδηση, ιδιαίτερα η συνείδηση των μαζών, είναι ένα δυναμικό στοιχείο το οποίο υπόκειται σε αλλαγές και μερικές φορές, σε περιόδους κρίσης, υπόκειται σε απότομη μεταβολή. Έτσι κάθε προσπάθεια για να συλλάβουμε και να ερμηνεύσουμε τη συνείδηση της μάζας της εργατικής τάξης είναι πιθανό να είναι μερική και μονόπλευρη. Πριν μπούμε σε λεπτομέρειες, ας πούμε κάτι σχετικά με τη μεταβαλλόμενη διάρθρωση της εργατικής τάξης, στη Βρετανία και διεθνώς. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Έχει η συνείδηση της εργατικής τάξης καταρρεύσει;’

26
Απρ.
10

Το ευρώ και το «νέο γερμανικό ράιχ»: όταν η μυθολογία υποκαθιστά την πραγματικότητα

Ιδού λοιπόν η απειλή για το έθνος: το νέο γερμανικό ράιχ έρχεται να καταβροχθίσει το δύστυχο έθνος των Ελλήνων. Και όχι μόνο. Ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση κινδυνεύει να μετατραπεί σε γερμανική επαρχία. Το νέο πανίσχυρο όπλο ονομάζεται ευρώ και αποτελεί τον πολιορκητικό κριό της σύγχρονης γερμανικής επέλασης.

Κάποιοι, σε αυτήν την υστερική σκιαγράφηση της πραγματικότητας, είναι ελαφρώς πιο συγκρατημένοι: και γι’ αυτούς ασφαλώς «αυτοί οι Γερμανοί» είναι οι κατεξοχήν υπεύθυνοι για τα προβλήματα του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, «λόγω της κοντόφθαλμης πολιτικής της Μέρκελ». Συσσωρεύουν εμπορικά πλεονάσματα σε βάρος των «εταίρων» τους και κάποια στιγμή και αυτοί («οι Γερμανοί») θα υποστούν τις συνέπειες (αναγκαστικά θα περιοριστούν οι εξαγωγές τους λόγω υπερχρέωσης των «εταίρων» τους στην Ε.Ε.). Ο βασικός μοχλός αυτής της «κοντόφθαλμης γερμανικής πολιτικής» είναι το ευρώ που άλλοτε η Γερμανία το θέλει «σκληρό» και άλλοτε λιγότερο «σκληρό» (είναι ελαφρώς σκοτεινό πότε θέλει το ένα και πότε το άλλο, εξαρτάται από τον αρθρογράφο που υποστηρίζει αυτές τις απόψεις).

Όπως κάθε αστική μυθολογία έτσι και αυτή έχει κάποιες αναφορές στην πραγματικότητα (γερμανικά πλεονάσματα, ελληνικά ελλείμματα, ενδοευρωπαϊκοί οικονομικοί και πολιτικοί ανταγωνισμοί κ.λπ.). Ωστόσο η συνολική εικόνα που προβάλλεται είναι στρεβλή και ιδεοληπτική.

Στην πραγματικότητα το ευρώ έγινε πραγματικότητα γιατί ήταν επιλογή του συνόλου των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κρατών που συμμετείχαν στη δημιουργία του. Και αυτό γιατί θεωρούσαν ότι η όλη διαδικασία εξέφραζε τα μακροπρόθεσμα ταξικά τους συμφέροντα. Επιπλέον το ευρώ δεν επιβλήθηκε από «τους Γερμανούς», το αντίθετο μάλιστα, αρχικά η Γερμανία είχε τις περισσότερες επιφυλάξεις για τη δημιουργία του ευρώ. Να λοιπόν γιατί είναι χρήσιμο να θυμηθούμε λίγο την ιστορία της δημιουργίας του ευρώ. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Το ευρώ και το «νέο γερμανικό ράιχ»: όταν η μυθολογία υποκαθιστά την πραγματικότητα’

23
Απρ.
10

Λερναία εθνικιστική παραφροσύνη

Πριν από κάποιες μέρες έλαβα ένα mail με θέμα «Ελληνική γλώσσα» και ένα επισυναπτόμενο αρχείο με τίτλο «Ενδιαφέρον». Ανοίγοντας το αρχείο βρέθηκα μπροστά σ’ ένα κείμενο που μιλούσε για την ανωτερότητα της ελληνικής γλώσσας έναντι των υπολοίπων και για την αναγνώρισή της ως της μοναδικής γλώσσας που μπορεί να απελευθερώσει τις δυνατότητες των ηλεκτρονικών υπολογιστών! «Ενημερώθηκα» για το Hellenic Quest που είναι:

«[ …] ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμάθησης της Ελληνικής που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για τους αγγλόφωνους και ισπανόφωνους. Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου και κινούμενης εικόνας.

[…]

Το πρόγραμμα παράγεται από τη μεγάλη εταιρία Η/Υ Apple, o Πρόεδρος της οποίας Τζον Σκάλι είπε σχετικά: “Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμάθησης της Ελληνικής, επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει ν’ αναπτύξει τη δημιουργικότητά της, να εισαγάγει καινούριες ιδέες και θα της προσφέρει γνώσεις περισσότερες απ’ όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να καλύψει” Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Λερναία εθνικιστική παραφροσύνη’

21
Απρ.
10

Ισραήλ: Ένα φυλάκιο της αυτοκρατορίας

Στις ελληνικές εφημερίδες έχει χυθεί πολύ μελάνι το τελευταίο διάστημα για τη υποτιθέμενη κρίση στις σχέσεις Ισραήλ και ΗΠΑ. Για να δούμε πόσο αυτό είναι αληθές δημοσιεύουμε ένα άρθρο του Michael Fiorentino, ο οποίος πρόσφατα επέστρεψε στις ΗΠΑ μετά από δύο μήνες παραμονής στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη.

«Η Ιερουσαλήμ δεν είναι ένας ακόμα ισραηλινός εποικισμός», δήλωσε ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου στη συνεδρίαση της Αμερικανο-ισραηλινής Πολιτικής Επιτροπής Δράσης. «Είναι η πρωτεύουσα μας.»

Αυτές ήταν λέξεις γεμάτες αυτοπεποίθηση, ιδίως υπό το πρίσμα της «τεταμένης» διπλωματικής σχέσης μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ, μετά την ανακοίνωση ότι το Ισραήλ θα κατασκευάσει 1.600 νέες οικιστικές μονάδες στη συνοικία Ramat Shlomo της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

Η ανακοίνωση, η οποία συνέπεσε με την επίσκεψη του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν στη χώρα στις 9 Μαρτίου, ήταν μια πράξη ανυπακοής σε παλαιότερη έκκληση της κυβέρνησης του Ομπάμα προς το Ισραήλ να σταματήσει την κατασκευή οικισμών ως προϋπόθεση για την επανέναρξη «των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων» με την Παλαιστινιακή Αρχή.

«Καταδικάζω την απόφαση της κυβέρνησης του Ισραήλ να προχωρήσει στην ανέγερση νέων οικιστικών μονάδων», είπε ο Μπάιντεν. «Ο χρόνος και το περιεχόμενο της ανακοίνωσης είναι ακριβώς το είδος του βήματος που υπονομεύει την εμπιστοσύνη που χρειαζόμαστε τώρα ενώ έρχεται σε αντίθεση με τις εποικοδομητικές συζητήσεις που είχα εδώ στο Ισραήλ».

Οι καθεστωτικοί σχολιαστές, όπως ο Τόμας Φρίντμαν των New York Times και ο Fareed Zakaria του Newsweek, έχουν χύσει πολύ μελάνι δραματοποιώντας την κρίση στις αμερικανο-ισραηλινές σχέσεις.

Όμως, η υποτιθέμενη ένταση στην «ειδική σχέση» μεταξύ των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι σε μεγάλο βαθμό κατασκευασμένη για να καθησυχάσουν τμήματα του εκλογικού σώματος στις δυο χώρες. Ο Νετανιάχου επιθυμεί να αποδείξει την προσήλωση του στο μάξιμουμ πρόγραμμα αποικιακής εξάπλωσης του Ισραήλ απέναντι στην κριτική από τα δεξιά του, και ο Ομπάμα είναι πρόθυμος να αποδείξει στους σκεπτικιστές ότι αυτός είναι ένας ατρόμητος υπερασπιστής του Ισραήλ, ο οποίος μπορεί ταυτόχρονα να είναι «σκληρός με τους Άραβες». Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ισραήλ: Ένα φυλάκιο της αυτοκρατορίας’

19
Απρ.
10

Η κρίση του χρέους της ελληνικής οικονομίας

«Χωρίς δικαιοσύνη, τι είναι η (εθνική) κυριαρχία αν όχι
οργανωμένη ληστεία;
»
Άγιος Αυγουστίνος.

Η διεθνής οικονομική κρίση του 2008-09 έφτασε με κάποια καθυστέρηση στην Ελλάδα, έκανε όμως πολύ έντονη την παρουσία της επιταχύνοντας την εκδήλωση των αντιφάσεων του ελληνικού καπιταλισμού και φέρνοντας στην επιφάνεια τα αδιέξοδα που συσσωρεύτηκαν όλη την προηγούμενη περίοδο της δεκαπενταετούς ανάπτυξής του. Η κρίση του δημόσιου χρέους που ξεδιπλώνεται με δραματικούς ρυθμούς μπροστά στα μάτια μας τους τελευταίους μήνες έχει καταστήσει σαφές πως το μοντέλο ανάπτυξης που είχε στηριχθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια η ελληνική οικονομία δεν είναι πλέον βιώσιμο. Η οικονομική μεγέθυνση που βασίστηκε στην ιδιωτική κατανάλωση που χρηματοδοτούνταν με δανεισμό τόσο των ιδιωτών όσο και του κράτους έχει εξαντλήσει τη δυναμική της, ενώ το τεράστιο χρέος που συσσώρευσε καθιστά το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας πολύ πιθανό. Οι συνέπειες για τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα είναι πολύ άσχημες, αλλά βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή της κρίσης. Η κυβέρνηση αξιοποίησε τον πολύ ορατό κίνδυνο της χρεοκοπίας στα πλαίσια του shock doctrine για να περάσει μία σειρά αντεργατικών μέτρων που πλήττουν βάναυσα το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Ωστόσο τα μέτρα αυτά θα βυθίσουν τη χώρα σε μεγαλύτερη ύφεση αναπαράγοντας με χειρότερους όρους το πρόβλημα του χρέους, προδιαγράφοντας νέα μέτρα λιτότητας και δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο. Το πακέτο στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ που ανακοινώθηκε πρόσφατα, παρ’ όλες τις ασάφειες που το συνοδεύουν, δίνει παράταση χρόνου για δύο ίσως και τρία χρόνια αλλά δεν λύνει το πρόβλημα, ενώ οι όροι εφαρμογής του θα σημάνουν ένταση της επίθεσης στα λαϊκά δικαιώματα. Και αυτό γιατί η δυναμική του ελληνικού χρέους, στη δεδομένη διεθνή συγκυρία σε συνδυασμό με τα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, καθιστά το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας κάτι παραπάνω από ορατό.

Στο πρώτο μέρος αυτής της ανάλυσης θα επικεντρώσουμε στα αίτια αύξησης του χρέους και τη δυναμική της εξέλιξής του. Στο δεύτερο μέρος θα ασχοληθούμε με τους όρους συγκρότησης της Ζώνης του Ευρώ και τις συνέπειες της στην ελληνική οικονομία διατυπώνοντας παράλληλα κάποιες σκέψεις αναφορικά με την τοποθέτηση μεγάλου μέρους της αριστεράς απέναντι στην κρίση και την αντιμετώπισή της. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Η κρίση του χρέους της ελληνικής οικονομίας’

16
Απρ.
10

Ούτε μια μέρα παραπάνω στη φυλακή: άμεση απελευθέρωση του Μάριου Ζ.

Υπάρχει slideshow φωτογραφιών της διαδήλωσης στο τέλος της δημοσίευσης.


Η διαδήλωση συμπαράσταση στον Μάριο Ζέρβα ήταν πραγματικά εξαιρετικά επιτυχημένη. Υπολογίζω τον όγκο των συγκεντρωμένων σε 5-6.000 άτομα. Το νούμερο αυτό είναι εξαιρετικό αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του το κλήμα τρομοκρατίας που έχει επιβάλει η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της στα ΜΜΕ. Χιλιάδες νέοι και εργαζόμενοι αψήφησαν την κατευθυνόμενη τρομο-υστερία, στέλνοντας μήνυμα ελπίδας και αντίστασης σε μια εποχή νεοφιλελεύθερης καταιγίδας και αστυνομοκρατίας. Το έχουμε ξαναπεί σε αυτό το blog. Η κυβέρνηση συστηματικά σπέρνει ανέμους και θα θερίσει καταιγίδες. Μαζί με τον άγριο νεοφιλελευθερισμό που επέβαλε από τις πρώτες μέρες η νέα κυβέρνηση, έφερε και μια όξυνση της αστυνομοκρατίας που όμοιά της έχουμε να δούμε δεκαετίες. Η αστυνομία με αίολες κατηγορίες, με γελοία «στοιχεία», συλλαμβάνει ανθρώπους και τους φορτώνει ένα βουνό από κακουργήματα. Οι χιλιάδες που διαδήλωσαν χτες βράδυ είναι μια πρώτη ένδειξη ότι είμαστε λίγο πριν το σημείο «έως εδώ».

Στο τέλος της δημοσίευσης θα δείτε μια παρουσίαση φωτογραφιών από τη χτεσινή διαδήλωση. Πρώτα όμως δημοσιεύουμε μια αναλυτική προκήρυξη συμπαράσταση προς τον Μάριο. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ούτε μια μέρα παραπάνω στη φυλακή: άμεση απελευθέρωση του Μάριου Ζ.’

15
Απρ.
10

Η Οκτωβριανή Επανάσταση

Σήμερα σας παρουσιάζουμε την ταινία του Χέρμαν Άξελμπανκ «Από τον Τσάρο στο Λένιν» του 1937. Την αφήγηση στην ελληνική γλώσσα κάνει ο Πασχάλης Τσαρουχάς.

Αυτή η ταινία χρειάστηκε 13 χρόνια για να ετοιμαστεί. Τα γυρίσματα έγιναν από 100 διαφορετικούς οπερατέρ στη διάρκεια της επανάστασης. Μερικές φωτογραφίες πάρθηκαν από τον φωτογράφο του τσάρου, άλλες από σοβιετικούς φωτογράφους, από το Γερμανικό επιτελείο, από πολεμικούς ανταποκριτές των γαλλικών, αγγλικών και γιαπωνέζικων στρατών κατοχής, από αμερικάνους πολεμικούς ανταποκριτές και μερικές από ιδιωτικές συλλογές.

Κάθε γεγονός που αναφέρεται είναι αυθεντικό και έχει μπει στη σωστή χρονολογική σειρά.

Ο Χέρμαν Άξελμπανκ (1900-1979) γεννήθηκε  στο Novo-Konstantinov της Ρωσσικής Αυτοκρατορίας στις 30 Μαΐου το 1900. Η οικογένειά του μετανάστευσε στη Νέα Υόρκη το 1909. Το 1916 άρχισε να δουλεύει στην Goldwyn Pictures. Η Φεβρουαριανή Επανάσταση στη Ρωσία τον γοήτευσε και από τότε ήθελε να γυρίσει μια ταινία για την επανάσταση. Αφιέρωσε πάνω από πενήντα χρόνια συγκεντρώνοντας κινηματογραφικό υλικό των τελευταίων χρόνων της Αυτοκρατορικής Ρωσίας, των Ρωσικών επαναστάσεων, και των κυβερνήσεων που ακολούθησαν.

Δείτε την ταινία κάνοντας κλικ στην συνέχεια της δημοσίευσης. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Η Οκτωβριανή Επανάσταση’




Mail Επικοινωνίας

aformimisa@gmail.com
Απρίλιος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.   Μάι. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Επισκέψεις

  • 298,187 hits