03
Μαρ.
10

Ψάχνουν για κλινικά ηλίθιους…

«Συγκινούμαι όταν βλέπω ανθρώπους στο δρόμο να μου λένε ότι είναι έτοιμοι να θυσιάσουν το μισθό τους για την πατρίδα»

Γιώργος Παπανδρέου στο Υπουργικό Συμβούλιο

Αυτή η δήλωση αντιστοιχεί με χαστούκι στο πρόσωπο κάθε εργαζομένου.

Χαστούκι από έναν άνθρωπο που ουδέποτε στη ζωή του εργάστηκε. Που μεγάλωσε και γαλουχήθηκε στους διαδρόμους της κρατικής εξουσίας με την υψηλή καθοδήγηση του πατέρα-πρωθυπουργού. Που παρ’ όλα αυτά, τολμά στις διάφορες συνεντεύξεις του να περιγράφει με μελοδραματικούς τόνους την (εφηβική) ζωή του στα «χρόνια της εξορίας» (όταν η χούντα των συνταγματαρχών είχε εξορίσει την οικογένεια του Ανδρέα Παπανδρέου) και τις δουλειές (;) που «αναγκάστηκα να κάνω στη ξενιτιά». Είναι η μοναδική περίοδος της ζωής του που ίσως (και αυτό είναι ένα μεγάλο, αμφίβολο… ίσως) αναγκάστηκε να δουλέψει.

Διαρκώς ο Γ. Παπανδρέου υπενθυμίζει τις «εργασίες της εξορίας», παρά το γεγονός ότι ακόμα και οι μεγαλοδημοσιογράφοι που του παίρνουν συνεντεύξεις μετά βίας προσπαθούν να πνίξουν ένα χαμόγελο ειρωνείας στο σημείο αυτό. Αποτελεί έναν τρόπο με τον οποίο ο ίδιος (ή όσοι του γράφουν τους λόγους του και του φτιάχνουν το προφίλ του) προσπαθεί να κάνει τους ψηφοφόρους του κόμματός του να αισθανθούν ότι «προέρχεται από αυτούς».

Η προσπάθεια αυτή πέφτει στο κενό. Κανείς δεν πείθεται, ενώ όλοι έχουν τη δυσάρεστη αίσθηση ότι ο «Γιωργάκης» τους δουλεύει. Όπως, ασφαλώς, κανείς δεν πείθεται ότι ο πρωθυπουργός της χώρας περπατάει μόνος του στο δρόμο, τον συναντούν τυχαία άνθρωποι και συνομιλούν μαζί του, πόσο μάλλον τον εκλιπαρούν να τους κόψει το μισθό τους «για την πατρίδα ρε γαμώτο»…

Μονάχα ένας κλινικά ηλίθιος θα μπορούσε να πιστέψει τόσο χοντροκομμένα προπαγανδιστικά ψεύδη. Το ερώτημα ωστόσο είναι:

Πως τολμά ένας εκπρόσωπος της κρατικής εξουσίας, ένας διαχειριστής των ταξικών συμφερόντων των αφεντικών, ξεδιάντροπα να σαρκάζει σε βάρος των εκατομμυρίων των εργαζομένων;

Πολλοί περισσότερο που μέχρι πριν κάποιους μήνες ακόμα, ήταν για όλους σχεδόν, ο «Γιωργάκης», όχι χαϊδευτικά αλλά ειρωνικά, και η ευφυΐα του αμφισβητούνταν ακόμα και από τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο, όπως ο προηγούμενος πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής που ήταν σε όλους γνωστός με υβριστικά προσωνύμια πριν μεταμορφωθεί σε «μικρό εθνάρχη» της δεξιάς. Πιο μαγικό ραβδί τους μεταμόρφωσε σε «εθνικούς ηγέτες»;

Τους μεταμόρφωσε η «μαγική» δύναμη που δίνει το αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα. Που αναγκάζει τους πολλούς να είναι πεσμένοι στα γόνατα και γι’ αυτό μετατρέπει τους πολιτικούς εκπροσώπους σε «μεγάλους».

Ο κοινοβουλευτισμός είναι ένα σύστημα που στηρίζει την ύπαρξή του στην αδυναμία του ψηφοφόρου. Στην απάθεια και τη μη συμμετοχή τού κατ’ ευφημισμό ονομαζόμενου «πολίτη». Όσο αυτός παραμένει ένας παθητικός, εξατομικευμένος ψηφοφόρος μια φορά κάθε τετραετία, όσο δεν διεκδικεί τα δικαιώματα του στους δρόμους με απεργίες και διαδηλώσεις, τόσο είναι ένα αποπροσωποποιημένο, χωρίς καν ανθρώπινη υπόσταση, αδρανές υλικό, αντικείμενο όχι μόνο εκμετάλλευσης αλλά και χλεύης. Χλεύης και εξευτελισμού, που ακόμα και όταν γίνεται ξεδιάντροπα (όπως το κάνει σήμερα ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας) υπάρχει αδυναμία αντίδρασης.

Με απλά λόγια, τον εργαζόμενο όχι μόνο τον εκμεταλλεύονται αλλά και τον περιφρονούν. Στις ιδιωτικές τους συζητήσεις οι άνθρωποι της εξουσίας μιλούν «για το λαό» με περιφρόνηση. Ακόμα και για τα πιο «ιερά» του πιστεύω, που άλλωστε η ίδια η εξουσία με συστηματική πλύση εγκεφάλου τα έχει καταστήσει «ιερά».

Πάρτε για παράδειγμα την έννοια της «πατρίδας». Η σημερινή καταλήστευση του μόχθου των εργαζομένων γίνεται στο όνομα της «σωτηρίας της πατρίδας». Ποτέ άλλοτε σε καιρό ειρήνης (τουλάχιστον απ’ όσο θυμάμαι) δεν έχει γίνει τόση χρήση της λέξης «πατρίδα» σε όλες της τις κλήσεις.

Έτσι… για να επιβεβαιωθεί το ρητό:

«Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του κάθε απατεώνα».

Ο φασισμός στηρίχθηκε στον εθνικισμό, στο «εθνικό μεγαλείο», για να παρασύρει τις μάζες. Οι ηγέτες του, παρά τους όρκους «υπέρ πατρίδος», είχαν πάντα την ίδια περιφρόνηση της εξουσίας απέναντι «στον όχλο». Ο Χέρμαν Γκέρινγκ περιέγραφε με ακρίβεια τη χειραγώγηση των μαζών μέσω του πατριωτισμού:

«Εύκολα μπορείς να φέρεις βόλτα έναν λαό. Φτάνει μονάχα να του πεις ότι κινδυνεύει και να καταγγείλεις όποιον διαφωνεί πως δεν είναι πατριώτης και πως εκθέτει τη χώρα σε κίνδυνο».[1]

Ακλουθώντας την ίδια λογική, ο Καρατζαφέρης δηλώνει ενάντια μεν στην περικοπή του δώρου του Πάσχα, αλλά:

«Με λυπεί, σαν Έλληνα, που μας το επιβάλλουν οι ξένοι. Ας λειτουργήσει το ελληνικό φιλότιμο και να πούμε εμείς, χωρίς κανένας ξένος να μας αναγκάσει, ότι δίνουμε μόνοι μας ένα μισθό για την πατρίδα».

Ωστόσο, το δούλεμα σε συνδυασμό με την πατριδοκαπηλία («…άνθρωποι στο δρόμο μου λένε ότι είναι έτοιμοι να θυσιάσουν το μισθό τους για την πατρίδα» κ.λπ.) είναι ταυτόχρονα δίκοπο μαχαίρι. Η λατρεία της πατρίδας μπορεί να μετατραπεί στο αντίθετό της όταν το όνομα της πατρίδας συνδέεται τόσο στενά με το οικονομικό ξεζούμισμα των εργαζομένων:

«Πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα

Και με μισήσαν περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού».[2]

Όταν το τελευταίο ιδεολογικό καταφύγιο της άρχουσας τάξης, η «πατρίδα», καταρρεύσει τότε τα πράγματα μπορεί να οδηγηθούν σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από το Δεκέμβρη του 2008. Γι’ αυτό το λόγο ο Παπανδρέου ζήτησε από την Μέρκελ… λίγη υπομονή για να περάσουν όλα τα μέτρα που «είναι αναγκαία»:

«Έχουμε δημοκρατία. Και στη δημοκρατία ακόμη και σε έκτακτες περιστάσεις πρέπει να εξασφαλιστεί η συμφωνία ή τουλάχιστον η ανοχή των πολιτών για να ληφθούν πρόσθετα μέτρα, ώστε να υλοποιηθούν. Εκτός κι αν προτιμάτε σε δύο με τρεις μήνες να συζητάτε με μία άλλη κυβέρνηση και με έναν άλλο πρωθυπουργό».[3]

Επομένως, μας λοιδορούν, μας χλευάζουν, αλλά και μας φοβούνται. Τα τελευταία χρόνια ο φόβος για «τους αποκάτω» έχει ξανακάνει την εμφάνισή του στις προνομιούχες τάξεις και στους πολιτικούς της εκπροσώπους:

«Ο δέκατος ένατος αιώνας έζησε με την πεποίθηση πως οι φτωχοί θα μπορούσαν να αποδειχτούν επικίνδυνοι. Ο φόβος προερχόταν από τα κάτω, από τις κατώτερες τάξεις. Και η απόδειξη γι’ αυτό ήταν η Γαλλική Επανάσταση. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ο εικοστός αιώνας έζησε με την πεποίθηση πως θα τα κατάφερνε να τιθασεύσει αυτόν τον κίνδυνο με έναν σοφό συνδυασμό καταστολής και κοινωνικών παραχωρήσεων.

[…]

Στην αυγή του εικοστού πρώτου αιώνα, ένα φάντασμα στοιχειώνει πάλι την Ευρώπη. Ο φόβος από τα κάτω έχει επιστρέψει: υπάρχουν εκεί τάξεις επικίνδυνες.

[…]

Οι εποχές έχουν αλλάξει, η κοινωνία της αφθονίας δεν υπάρχει πια, το σύστημα περνάει άλλη μια βαθιά οικονομική κρίση και η διάλυση του κοινωνικού κράτους, στην οποία επιδίδονται όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα εξουσίας, συνθλίβει τη μεσαία τάξη προς τα κάτω, στη γειτονιά της εργατικής τάξης. Οι επικίνδυνες τάξεις πληθαίνουν και στον ιστό του συστήματος ανοίγουν συνεχώς νέες πληγές που κακοφορμίζουν. Υπάρχει πιο ιδανικό περιβάλλον από αυτό για να εισχωρήσει ένας επικίνδυνος ιός;».[4]

Ασφαλώς για να μπορέσουν οι «επικίνδυνοι ιοί» να ευδοκιμήσουν χρειάζεται συνειδητοποίηση, οργάνωση και νίκες στους κοινωνικούς αγώνες. Πράγματα που, σίγουρα, κάθε άλλο παρά εύκολα είναι, πολύ περισσότερο δεν θα προέλθουν «αναπόφευκτα» από τις ίδιες τις εξελίξεις, αυτόματα. Ωστόσο αξίζει οι άνθρωποι της Αριστεράς να συνεισφέρουμε προς μια τέτοια κατεύθυνση. Οι συνθήκες είναι ώριμες, υπό μια έννοια το απαιτούν. Και τότε μπορεί να γίνει μαζική πραγματικότητα η δήλωση ενός Γάλλου εργατοπατέρα:

«Είχα τη δύναμη να τους συγκρατήσω. Τους άφησα ελεύθερους. Και τα πρόβατα μεταμορφώθηκαν σε λιοντάρια, γιατί δεν ήθελαν να πάνε στο σφαγείο».[5]

Άγγελος Κ


[1] http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artid=4562909

[2] Γιάννης Αγγελάκας, τραγουδιστής, μουσικός και ποιητής.

[3] http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12336&subid=2&pubid=25761146

[4] http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artid=4551438

[5] http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&artid=4561655&ct=13


2 Responses to “Ψάχνουν για κλινικά ηλίθιους…”


  1. 04/03/2010 στο 00:25

    Εντυπωσιακη συλλογη! Respect.
    τσιμπα ενα δωρακι:
    //Ο λόγος αρχίζει τη στιγμή που ονομάζουμε το ανείπωτο, αλλά τελειώνει κιόλας τη στιγμή που παραλύουμε μπροστά στο ακατανόμαστο -εκείνο, μάλιστα, που τις περισσότερες φορές οι ίδιοι προκαλούμε. Ωστε το «σταθερό» σημείο στο οποίο στεκόμαστε βρίσκεται ένα μόλις βήμα μπροστά από την αρχή της γλώσσας αλλά και ένα μόλις βήμα πίσω από το τέλος της. Βρισκόμαστε από πάντα ανάμεσα και σε απόσταση αναπνοής από την αρχή και από το τέλος. Κρεμόμαστε από τη μέση ενός μικρού κομματιού έλλογης και εύθραυστης κλωστής. Οσο κρατάνε αυτά που προσπαθούμε να κάνουμε, να πούμε, να δούμε, να ακούσουμε, να σκεφτούμε και να ονομάσουμε.//
    _____________________
    ΣΗΜ. Τακης Σιμώτας, «Περί φαντασίας», εκδ. ΑΓΡΑ, στη σελ. 400.

  2. 2 Greg
    10/03/2010 στο 00:25

    «Συγκινούμαι ειλικρινά όταν άνθρωποι του μόχθου με πιάνουν στον δρόμο και μου λένε “για την πατρίδα και τον μισθό μου να θυσιάσω”. Είναι μια απτή απόδειξη του μεγαλείου του ελληνικού λαού, που απαντά και στην ατέρμονη και άδικη δυσφήμηση του τον τελευταίο καιρό».

    Αυτοί που βρίσκονται ψηλά/
    θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ./
    Ο λόγος; έχουνε κιόλας φάει.

    Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί/
    γι’ αυτό που είναι ταπεινό/
    ποτέ δεν θα υψωθούν.

    Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι/
    κηρύχνουν τη λιτότητα.

    Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα/
    ζητάν θυσίες.

    Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους/
    για τις μεγάλες εποχές που θά ‘ρθουν.

    (Μπέρτολντ Μπρεχτ «Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου»).

    «Έχουμε εμπιστοσύνη στις ελληνικές αρχές ότι θα συμμορφωθούν με τις συστάσεις αυτές και θα ξανακερδίσουν γρήγορα την πλήρη εμπιστοσύνη των αγορών»

    Μπέρτολντ Μπρεχτ «Η Λύση»

    (σε απόδοση Μάριου Πλωρίτη):

    Υστερ’ απ’ την εξέγερση της 17 του Ιούνη, / ο γραμματέας της Ενωσης Λογοτεχνών / έβαλε και μοιράσανε στη λεωφόρο Στάλιν προκηρύξεις / που λέγανε πως ο λαός / έχασε την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης, / και δεν μπορεί να την ξανακερδίσει / παρά μονάχα με διπλή προσπάθεια. Δε θα ‘ταν τότε / πιο απλό, η κυβέρνηση/ να διαλύσει το λαό / και να εκλέξει έναν άλλον;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Mail Επικοινωνίας

aformimisa@gmail.com
Μαρτίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Επισκέψεις

  • 297,259 hits

Αρέσει σε %d bloggers: