Αρχείο για Μαρτίου 2010

28
Μαρ.
10

Η έλευση του κινεζικού αιώνα είναι αναπόφευκτη;

Η Κίνας αποτελεί σήμερα μια από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου ο νεοφιλελευθερισμός μπορεί να κομπάζει για τις «επιτυχίες του καπιταλισμού». Πριν τριάντα χρόνια η οικονομία της αναπτυσσόταν με μικρότερο ρυθμό απ’ ότι ο πληθυσμός της ενώ η συνεισφορά της στο παγκόσμιο εμπόριο ήταν λιγότερο από 1%. Σε αντίθεση με το παρελθόν, φέτος η Κίνα ξεπέρασε τη Γερμανία ως ο μεγαλύτερος παγκόσμιος εξαγωγέας και η οικονομία της εξακολουθεί να αναπτύσσεται με εντυπωσιακούς ρυθμούς παρά την παγκόσμια οικονομική ύφεση. Υπάρχουν μάλιστα αρκετοί που προβλέπουν ότι (σε κάποιες δεκαετίες) η Κίνα θα ξεπεράσει τις ΗΠΑ σε οικονομική και πολιτική ισχύ.

Οι νεοφιλελεύθεροι ισχυρίζονται ότι η επιτυχία της Κίνας ήταν το αποτέλεσμα των ιδιωτικοποιήσεων που πραγματοποιήθηκαν πριν 30 χρόνια, και επιπλέον, ότι από τότε υπάρχει μια συνεχείς αδιατάρακτη οικονομική επέκταση.

Στο άρθρο που ακολουθεί θα υποστηρίξω ότι και οι δυο ισχυρισμοί είναι απολύτως ψευδείς. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Η έλευση του κινεζικού αιώνα είναι αναπόφευκτη;’

26
Μαρ.
10

Ένα πιστόλι για την Κάρμεν

Ένα από τα συνθήματα με τα οποία ο κόσμος εξέφραζε την αλληλεγγύη του στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, κατέληγε: «…η Κωνσταντίνα Κούνεβα δεν είναι μόνη». Οι περισσότεροι μάλλον δεν είχαμε συνειδητοποιήσει την δυσοίωνη αμφισημία που έκρυβε αυτό το σύνθημα και η οποία αναδείχθηκε με βάρβαρο τρόπο αυτές τις μέρες. Η Κωνσταντίνα Κούνεβα δεν είναι μόνη από την άποψη της αλληλεγγύης, αλλά επίσης δεν είναι και η μόνη περίπτωση εργοδοτικής βίας.

Πριν λίγες μέρες η Κάρμεν, μία μετανάστρια, εργαζόμενη σε καφετέρια της Αθήνας απολύθηκε από τη δουλειά της, όταν επέστρεψε από νόμιμη ιατρική άδεια, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων και Λοιπών Εργαζομένων του Κλάδου Επισιτισμού. Ως εδώ πρόκειται για μια μάλλον αρκετά συνηθισμένη περίπτωση που συμβαίνει καθημερινά σε δεκάδες εργαζόμενους σε όλη την Ελλάδα. Συνηθισμένη είναι μάλλον και η άρνηση του εργοδότη να καταβάλει στην απολυμένη αυτά που της όφειλε. Ίσως δεν είναι τόσο συνηθισμένο στις μέρες μας, η υποστήριξη της Κάρμεν από το Σωματείο της, στο οποίο απευθύνθηκε και οι εκπρόσωποί του την συνόδευσαν στις συναντήσεις της με τους λογιστές της επιχείρησης (πρόκειται για αλυσίδα καφετεριών) και τον εργοδότη. Η συνέχεια της ιστορίας είναι ακόμα λιγότερο συνηθισμένη. Όπως καταγγέλλει το Σωματείο, ο εργοδότης ήταν «προκλητικός απέναντι στην εργαζόμενη αλλά και στους εκπροσώπους του σωματείου, με αποκορύφωμα τη συνάντηση 23ης Μάρτη…» κατά την οποία αντιμετώπισε τους εκπροσώπους του σωματείου φωτογραφίζοντάς τους με ψηφιακή κάμερα και στη συνέχεια: «σήκωσε τη μπλούζα του κι επέδειξε το ΟΠΛΟ που έφερε στη ζώνη του». Οι εκπρόσωποι του Σωματείου και η εργαζόμενη πήγαν στο αστυνομικό τμήμα, στο οποίο τους «συνέστησαν» να μην κάνουν μήνυση, ώστε να αποφύγουν αντιμήνυση από την πλευρά του εργοδότη. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Σωματείου: «καθόλη τη διάρκεια του περιστατικού επαναλάμβανε τη φράση “Τώρα μπλέξατε”». Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ένα πιστόλι για την Κάρμεν’

25
Μαρ.
10

Ιστορίες με δράκους και την Google

Φαντάζομαι ότι όλοι σας έχετε μάθει για το νέο προπαγανδιστικό έργο που ανέβηκε αυτές τις μέρες σε παγκόσμια πρώτη:

«Η Google ενάντια στη λογοκρισία του κινεζικού καθεστώτος».

Σύμφωνα λοιπόν με την ειδησεογραφία των ημερών, η Google αποφάσισε:

«[…] να σταματήσει να λογοκρίνει την κινεζική της μηχανή αναζήτησης, παραπέμποντας τους χρήστες στην ιστοσελίδα της στο Χονγκ Κονγκ, Google.hk».[1]

Μια πρώτη παρατήρηση αφορά στην κάλυψη του γεγονότος από τα ΜΜΕ. Οι γνωστοί χρυσοκάνθαροι των ΜΜΕ που αμείβονται αδρά για να προπαγανδίζουν ό,τι συμφέρει τα αφεντικά που υπηρετούν, που λογοκρίνουν οτιδήποτε θα έθιγε τα συμφέροντά τους, προβάλλουν την είδηση ως νίκη της «ελεύθερης πληροφόρησης». Είναι και αυτό στα ήθη των καιρών…

Στην ουσία τώρα.

Στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού, του Γκουαντάναμο και των δρακόντειων μέτρων «κατά της τρομοκρατίας», των αντεργατικών «μεταρρυθμίσεων» που αφαιρούν δικαιώματα από τους αδύναμους και ενισχύουν τους ισχυρούς, ιδού η ευκαιρία για μια καλή προπαγάνδα υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου:

«Μια μεγάλη πολυεθνική εταιρεία ενάντια σε ένα δικτατορικό καθεστώς, υπερασπίζεται τα δημοκρατικά δικαιώματα παρά τα ίδια της τα οικονομικά συμφέροντα».

Αλήθεια, ενάντια σε πια χώρα «παλεύει» η πολυεθνική Google; Ενάντια στη χώρα του πιο άγριου καπιταλισμού– την Κίνα. Το πιστεύεται;

Too good to be true! Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ιστορίες με δράκους και την Google’

24
Μαρ.
10

Βασανιστήρια στις φυλακές Πατρών

Λάβαμε στο mail του blog το ακόλουθο συγκλονιστικό μήνυμα από τους Σωφρονιστικούς Υπαλλήλους Κ.Φ. Πατρών:

«Την Δευτέρα 22 Μαρτίου
τον ισοπέδωσαν στο ξύλο και στα βασανιστήρια τον κρατούμενο Β.Π.
με εντολή του Αρχιφύλακα και την άδεια του Διευθυντή της φυλακής Πατρών γιατί απλώς φοβόταν να βγει από τον θάλαμο του να πάει μεταγωγή.
Επειδή αρνιόταν να γίνει πληροφοριοδότης.
ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ
ο επόμενος ποιός θα είναι;».

Οι δημιουργοί του σωματείου έχουν αναρτήσει στο διαδίκτυο την ακόλουθη ανακοίνωση: Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Βασανιστήρια στις φυλακές Πατρών’

22
Μαρ.
10

Η επίθεση στην Illhem

Του Τάρικ Άλι

Συγχωρήστε έναν ξένο και πιστό άθεο όπως εμένα, ο οποίος διαβάζοντας τα σχόλια του πρόσφατου γαλλικού τύπου σχετικά με την Illhem Moussaid, την υποψήφια με το hijab (μαντίλα) του ΝΑΚ [Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα] στην Αβινιόν, αποχτά την εντύπωση ότι υπάρχει κάτι σάπιο στη γαλλική πολιτική κουλτούρα. Ας δούμε την αντιπαράθεση όπως πραγματικά είναι. Μία νεαρή μουσουλμάνα γυναίκα συμμετέχει στο ΝΑΚ. Προφανώς συμφωνεί με το πρόγραμμά του και υπερασπίζεται το δικαίωμα των γυναικών να μπορούν να επιλέξουν την έκτρωση, την αντισύλληψη κτλ. Μετά της είπαν ότι παρ’ όλ’ αυτά δεν έχει το δικαίωμα να επιλέξει τι θα φορέσει στο κεφάλι της. Είναι εκπληκτικό. Δεν έχει σχέση με καμιά κορανική επιταγή. Το Κοράνι λέει: “σύρετε τις καλύπτρες τους [των γυναικών] πάνω από τα στήθη τους και μην εκθέτετε την ομορφιά τους”, το οποίο μπορεί να ερμηνευτεί με διάφορους τρόπους αλλά περιφρονείται κατάφωρα από τις γυναίκες με το hijab που βλέπω στο Κάιρο και στο Καράτσι οι οποίες φοράνε στενά τζιν και τισέρτ [στενά μπλουζάκια] που αντιφάσκουν στο πνεύμα του κορανικού μηνύματος.

Πατριαρχικές παραδόσεις, πολιτισμικές συνήθειες και ταυτότητες είναι αυτά που διακυβεύονται εδώ και που διαφέρουν από γενιά σε γενιά. Δεν βοηθάς ποτέ τους ανθρώπους σπρώχνοντάς τους πίσω στο γκέτο.

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια κομμουνιστών στη Λαχώρη. Η μητέρα μου δεν φορούσε ποτέ μαντίλα. Συγκρότησε μια φεμινιστική ομάδα στη δεκαετία του 50 που δούλευε με γυναίκες της εργατικής τάξης στη φτωχότερη συνοικία της πόλης. Οι μισές από αυτές κάλυπταν τα κεφάλια τους στο δημόσιο χώρο. Αυτό δεν επηρέαζε ούτε στο ελάχιστο τον ακτιβισμό τους. Παρόμοιες ιστορίες μπορούν να ειπωθούν για γυναίκες σε διαφορετικά μέρη του κόσμου, μουσουλμάνες και μη μουσουλμάνες. Οι αλγερινές γυναίκες που πολέμησαν στην αντίσταση ενάντια στην αποικιοκρατία της γαλλικής δημοκρατίας, το έκαναν αυτό σαν αντιιμπεριαλίστριες. Κάποιες ήταν εν μέρει καλυμμένες, κάποιες όχι. Αυτό δεν επηρέασε τον τρόπο που αγωνίζονταν ούτε τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν από τους Γάλλους για να τις βασανίζουν. Ίσως οι βασανιστές να ήταν πιο βάναυσοι απέναντι στις καλυμμένες αγωνίστριες της ελευθερίας, έτσι ώστε να προωθηθεί καλύτερα η ενσωμάτωση των απογόνων τους στη ρεπουμπλικανική παράδοση. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Η επίθεση στην Illhem’

19
Μαρ.
10

Ο Αγώνας, κοινωνικοί και εργατικοί αγώνες 1974-1980

Το ντοκιμαντέρ «Ο Αγώνας, κοινωνικοί και εργατικοί αγώνες 1974-1980» αποτελεί ένα πραγματικό ιστορικό ντοκουμέντο των αγώνων της εργατικής τάξης εκείνης της περιόδου.

Η ταινία υπογράφεται απλά «μια ταινία των έξι». Το ντοκιμαντέρ αυτό (εξαιρετικά επίκαιρο στην εποχή μας) αναφέρεται στους κοινωνικούς και εργατικούς αγώνες λίγο μετά την πτώση της χούντας. Όποιος γνωρίζει περισσότερα για τους συντελεστές της ταινίας και το γενικότερο ιστορικό της καλό θα ήταν να το κάνει γνωστό.

Η δικτατορία είχε απαγορεύσει όλες τις απεργίες και εργατικές κινητοποιήσεις, όπως φυσικά και την ύπαρξη κομμάτων. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μετά την πτώση της να ξεσπάσουν αυθόρμητοι εργατικοί αγώνες που δεν ελέγχονταν από τα κομματικά επιτελεία. Αυτοί οι αυθόρμητοι και αυτοοργανωμένοι αγώνες που πολλές φορές έπαιρναν και τα χαρακτηριστικά άγριων απεργιών–καταλήψεων, έφτασαν λίγο πολύ να διεξάγονται μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του΄70.

Από κει και πέρα άρχισε ο κομματικός εναγκαλισμός των σωματείων από όλα τα κόμματα με στόχο τη διαχείριση της εργατικής τάξης μέσα στα όρια του συστήματος. Τις συνέπειες αυτής της διαχείρισης τις ζούμε μέχρι σήμερα. Παράλληλα το ντοκιμαντέρ αυτό είναι επίκαιρο, γιατί δείχνει με εμφανή τρόπο τους πρώτους αγώνες που έκαναν μαζί Έλληνες και ξένοι εργάτες.

Τα υπόλοιπα, δείτε τα στην ταινία! Διάρκεια ντοκιμαντέρ: 85λεπτά.

Περισσότερες πληροφορίες για τους δημιουργούς της ταινίας θα βρείτε στις εξής διευθύνσεις:

http://www.youtube.com/user/isopedotes#p/u

http://eleftheriakos.blogspot.com/

Κάντε κλικ στη συνέχεια της δημοσίευσης για να δείτε την ταινία. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ο Αγώνας, κοινωνικοί και εργατικοί αγώνες 1974-1980’

18
Μαρ.
10

Το top 10 των 00s (part2)

Αν βρήκατε το πρώτο μέρος τουλάχιστον ενδιαφέρον, στο δεύτερο ετοιμαστείτε να φάτε τ’ αφτιά σας, με τα συγκροτήματα που ολοκληρώνουν αυτό το αφιέρωμα με τους υπόλοιπους πέντε μεγαλύτερους δίσκους των 00s. Είναι οι δίσκοι που επηρέασαν και σίγουρα προχώρησαν τα πράγματα παρακάτω με την «πρωτοποριακότητα» και την αξία τους, σε μια περίοδο όπου η rock σκηνή μάλλον τους χρειάζονταν περισσότερο από ποτέ. Αυτοί, λοιπόν, είναι οι εξής:

IsisOceanic

The Beginning and the End – The Other – False Light – Carry – – – Maritime – Weight – From Sinking – Hym

Το «Oceanic» ήρθε σαν την παλίρροια, τον Σεπτέμβριο του 2002, για να τραβήξει ό,τι πιο επιπόλαιο, ελαφρύ και εμπορικό κυκλοφορούσε εκείνη την εποχή. Ο δίσκος είναι μια δημιουργική άβυσσος, απόλυτα ολοκληρωμένη, που έμελλε να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τη σύγχρονη μεταλλική σκηνή αλλά και για τους ίδιους τους Isis. Το «Oceanic» είναι το απόλυτο αριστούργημα του συγκροτήματος, όχι όμως από τη σκοπιά του ότι δεν μπόρεσε να ξεπεραστεί, αλλά του ότι οι «Isis» δημιουργούν πάντα με γνώμονα τον πειραματισμό και την προοδευτικότητα της μουσικής τους, χωρίς να κοπιάρουν – απλώς εξελίσσονται. Με παραγωγό τον Matt Bayles (Soundgarden, Mastodon…), ο δίσκος είναι ένα πραγματικά σκοτεινό μαυσωλείο, με τα απέραντα riffs και τα προσεγμένα βαριά φωνητικά να αποτελούν τη σπονδυλική στήλη αυτού του αρχαίου υγρού δαίμονα που ήρθε για να θολώσει ακόμα περισσότερο όρους όπως το progressive rock, το post rock/metal, ή οποιαδήποτε ταμπέλα προσπάθησε να τους χαρακτηρίσει. Για μια ακόμη φορά, οι Isis έφτιαξαν ένα δίσκο ο οποίος δεν μπορεί να διασπαστεί, καθώς οι κιθάρες μοιάζει να ψέλνουν έναν εκστατικό ψαλμό χωρίς τέλος, με το layout του να είναι εντελώς αφαιρετικό και σε πλήρη αρμονία με το περιεχόμενό του. Κατάθλιψη και παραμόρφωση, υποσυνείδητο και ψυχεδέλεια, η αρχή και το επέκεινα. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Το top 10 των 00s (part2)’




Mail Επικοινωνίας

aformimisa@gmail.com
Μαρτίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Επισκέψεις

  • 297,202 hits