Αρχείο για Ιανουαρίου 2010

30
Ιαν.
10

Χάουαρντ Ζιν: Ένας ακατάβλητος επαναστάτης

Ο Χάουαρντ Ζιν, η πλέον γνωστή προσωπικότητα της αμερικανικής Αριστεράς, πέθανε στις 27 Ιανουαρίου σε ηλικία 87 ετών.

Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας ενώ ετοίμαζε την επόμενη διάλεξή του. Μέχρι το τέλος της ζωής του ο Ζιν υπήρξε ακούραστος επαναστάτης, τον χαρακτήριζε το ίδιο ασίγαστο πάθος όπως και στη νεότητά του.

Το πιο επιτυχημένο βιβλίο του Ζιν είναι το Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών το οποίο διαπαιδαγώγησε εκατομμύρια αναγνώστες μεταδίδοντάς τους το πάθος της αντίστασης και της επανάστασης ενάντια στον καπιταλισμό. Το βιβλίο έχει πουλήσει πάνω από δυο εκατομμύρια αντίτυπα και είναι μοναδική περίπτωση βιβλίου που κάθε χρόνο πουλάει περισσότερα αντίτυπα από τον προηγούμενο.

Το 2004 ο Ζιν σε συνεργασία με τον Άντονι Αρνοφ (Anthony Arnove) συμπλήρωσαν το Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών με τον τόμο Φωνές από τη Λαϊκή Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών (Voices of a People’s History of the United States) στο οποίο συμπεριλαμβάνονται ομιλίες, άρθρα και δοκίμια, ποίηση και στοίχοι τραγουδιών από λαϊκούς αγώνες στις ΗΠΑ. Το βιβλίο έγινε ταινία τον περασμένο Δεκέμβριο από το History Channel1. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Χάουαρντ Ζιν: Ένας ακατάβλητος επαναστάτης’

28
Ιαν.
10

Αριστερά και Ιράν

Το γεγονός ότι υπάρχουν φωνές στην Αριστερά που υποστηρίζουν το καθεστώς Αχμεντινετζάντ μοιάζει εξωφρενικό:

Πρόκειται για ένα καθεστώς στο οποίο απαγορεύεται η ανεξάρτητη συνδικαλιστική δράση, η Αριστερά βρίσκεται εκτός νόμου, καταπιέζονται με μεσαιωνικό τρόπο οι γυναίκες και οι γκέι, νοθεύονται οι εκλογές, και οι δυνάμεις καταστολής πυροβολούν άοπλους διαδηλωτές. Επομένως το καθεστώς δεν θα έπρεπε να δημιουργεί το οποιοδήποτε δίλλημα στην Αριστερά: χωρίς όρους υποστήριξη του δημοκρατικού κινήματος ενάντια στο αυταρχικό καθεστώς.

Ωστόσο, υπάρχουν κάποιοι στην Αριστερά που υποστηρίζουν ευθέως ή εμμέσως το καθεστώς των μουλάδων. Στην Ελλάδα οι πιο γνωστοί είναι ο Γ. Δελαστίκ και ο Τ. Φωτόπουλος. O Τζέιμς Πέτρας και ορισμένα άρθρα στο Monthly Review κινούνται στην ίδια γραμμή.

Δυο είναι τα βασικά επιχειρήματα όσων από αριστερά υποστηρίζουν το καθεστώς του Αχμεντινετζάντ:

Α) Εκφράζει τα «λαϊκά στρώματα» ενώ οι αντίπαλοί του είναι νεοφιλελεύθεροι.

Β) Το καθεστώς είναι αντιιμπεριαλιστικό, συγκρούεται με τις ΗΠΑ και το μαντρόσκυλό τους στην περιοχή το Ισραήλ. Σε αντίθεση, η αντιπολίτευση υπό τον Μουσαβί είναι είτε απροκάλυπτα μαριονέτα των ΗΠΑ είτε επιδιώκει να μετατρέψει το Ιράν σε πιστό σύμμαχο της δύσης. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Αριστερά και Ιράν’

27
Ιαν.
10

Η Δημοκρατία ενάντια στους πολίτες της Αϊτής

Του Σλάβοϊ Ζίζεκ*

Ο Νόαμ Τσόμσκι παρατήρησε κάποτε πως “μονάχα όταν η απειλή της συμμετοχής των πολιτών ξεπερνιέται μπορεί να διανοηθεί κανείς με ασφάλεια δημοκρατικές μορφές διακυβέρνησης”. Με αυτό τον τρόπο κατέδειξε τον παθητικό πυρήνα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η οποία καθίσταται ασύμβατη με την ευθεία πολιτική αυτοοργάνωση και την ενδυνάμωση των πολιτών στον πολιτικό βίο. Η άμεση αποικιοκρατική βία, οι μιλιταριστικές επεμβάσεις δεν αποτελούν τους μοναδικούς τρόπους κατευνασμού (pacifying) ενός εχθρικού πληθυσμού. Στο βαθμό που υποστηρίζονται από ικανή ισχύ επιβολής, οι διεθνείς απόπειρες σταθεροποίησης μπορούν να υπερβούν την απειλή της λαϊκής συμμετοχής μέσω των φαινομενικά λιγότερων σκληρών τακτικών της “προώθησης της δημοκρατίας”, της “ανθρωπιστικής επέμβασης” και βεβαίως της “προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων”.

Και αυτό ακριβώς είναι που καθιστά την περίπτωση της Αϊτής υποδειγματική. Όπως γράφει ο Peter Hallward στο Damming the flood, (όπου επιχειρεί έναν λεπτομερή απολογισμό της απόπειρας δημοκρατικού περιορισμού των ριζοσπαστικών πολιτικών της Αϊτής κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες), “ποτέ άλλοτε οι πολυμεταχειρισμένες τακτικές της προώθησης της δημοκρατίας (σ.σ.: σε πολλούς λαούς), δεν εφαρμόστηκαν με τόσο καταστροφικά αποτελέσματα όσο στην Αϊτή κατά την περίοδο 2000-2004. Δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς την ειρωνεία του γεγονότος ότι το ίδιο το όνομα του χειραφετητικού πολιτικού κινήματος που υπέστη αυτή τη διεθνή πίεση είναι Lavalas, που σημαίνει “Πλημμύρα” στη γαλλική, κρεολική διάλεκτο. Πρόκειται για την πλημμύρα των αποκλεισμένων, οι οποίοι υπερχειλίζουν τις προστατευμένες περίκλειστες κοινότητες αυτών που τους εκμεταλλεύονται. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Η Δημοκρατία ενάντια στους πολίτες της Αϊτής’

25
Ιαν.
10

Μερικά σχόλια πάνω στην ταινία Ένας Προφήτης (Un Prophete) του Jacques Audiard

Είδα αρκετά καθυστερημένα την ταινία Ένας Προφήτης του Jacques Audiard και γι’ αυτό δεν θα έμπαινα στον κόπο να τη σχολιάσω, εάν δεν με παρακινούσαν τα σχόλια και οι κριτικές που διάβασα γι’ αυτή την ταινία στον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο. Εκτός από λίγες εξαιρέσεις, το σύνολο των κριτικών, εστιάζουν στις εκφυλιστικές επιδράσεις της φυλακής πάνω στον χαρακτήρα των εγκλείστων και αναλώνονται σε κοινοτοπίες, του τύπου: «όπου κλείνει ένα σχολείο, ανοίγει μία φυλακή», ή ακόμα χειρότερα: «το σωφρονιστικό σύστημα δεν παίζει πια το ρόλο που θα έπρεπε»…

Όμως ο Οντιά δεν έκανε αυτή την ταινία για να καταγγείλει την αναποτελεσματικότητα του σωφρονιστικού συστήματος, όσο κι αν η υπόθεση της ταινίας έχει τη μορφή του prison drama. Η φυλακή λειτουργεί περισσότερο ως μία σκηνή επί της οποίας συντελείται ένα δράμα και ίσως ακόμα περισσότερο, ως ένα πλαίσιο από το οποίο αντλείται η αλληγορία που βρίσκεται στον πυρήνα της αφήγησης. Κι απ’ αυτή την άποψη, το αλληγορικό ισοδύναμο της φυλακής είναι αρκετά ευρύτερο από ο,τι θα μπορούσαμε να ονομάσουμε, η κοινωνία. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Μερικά σχόλια πάνω στην ταινία Ένας Προφήτης (Un Prophete) του Jacques Audiard’

21
Ιαν.
10

Ιράν: το καθεστώς σε κρίση

Η πολιτική κατάσταση στο Ιράν, εδώ και μήνες, οδηγείται από τη μια κρίση στην άλλη. Μετά τις νόθες εκλογές του Ιουνίου και τις μαζικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν, το καθεστώς δεν έχει ακόμα καταφέρει να «ομαλοποιήσει» την κατάσταση στη χώρα. Ο θάνατος (στα τέλη Δεκεμβρίου) του μεγάλου Αγιατολάχ Αλί Μονταζερί πυροδότησε νέες συγκρούσεις στις πόλεις του Ιράν. Ενώ η κοινωνική βάση του αντιπολιτευτικού κινήματος συνεχώς διευρύνεται, οι αντιπαλότητες στο εσωτερικό της άρχουσας τάξης βαθαίνουν και φαίνεται ότι το καθεστώς έχει εισέλθει σε μακροχρόνια περίοδο αποσταθεροποίησης.

Οι διαδηλώσεις είχαν ξεκινήσει πριν τον θάνατο του Μονταζερί. Την αφορμή έδωσαν οι φοιτητικές διαδηλώσεις της 7 Δεκέμβρη («παραδοσιακή» διαδήλωση που πραγματοποιείται κάθε χρόνο σε ανάμνηση της δολοφονίας τριών φοιτητών το 1953 από το καθεστώς του Σάχη), και κορυφώθηκαν με τις γιορτές της Ασούρα,[1] ιερής μέρας για τους Σιίτες μουσουλμάνους.

Οι νεκροί από τις πρόσφατες διαδηλώσεις ανέρχονται σε δεκάδες. Για το καθεστώς του Μαχμούτ Αχμεντινετζάντ το πιο ανησυχητικό γεγονός ήταν εικόνες διαδηλωτών να αφοπλίζουν Φρουρούς της Επανάστασης οι οποίοι αμέσως μετά κάνουν το σήμα της νίκης μαζί με τους διαδηλωτές (οι Φρουροί της Επανάστασης αποτελούν την ελίτ των κατασταλτικών μηχανισμών). Το καθεστώς πλέον στηρίζεται στους πιο σκληρούς κατασταλτικούς μηχανισμούς όπως στους Μπασιτζί, μια παραστρατιωτική ένοπλη ομάδα που έχει στενούς δεσμούς με το συντηρητικό ιερατείο. Κεντρικό ρόλο στην αιματηρή καταστολή έπαιξε και η Ανσάρ-ε-Χεζμπολάχ, μια μικρότερη μεν, αλλά φασιστικού τύπου ένοπλη συμμορία που ευθύνεται για δολοφονίες στελεχών της αντιπολίτευσης. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ιράν: το καθεστώς σε κρίση’

18
Ιαν.
10

Η επιστήμη ως κοινωνικό προϊόν και το κοινωνικό προϊόν της επιστήμης

(Μια συνοπτική κριτική/αποτίμηση των βιβλίων και της σκέψης του R. Lewontin)

Συνιστά μέγα λάθος και όχι δίχως θετικιστικές προκαταλήψεις η αντιμετώπιση του Μαρξισμού ως «καθαρού εργαλείου» ανάλυσης της κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης. Κάθε φορά που διαπράττουμε αυτό το λάθος λησμονούμε πως ο Μαρξισμός αποδίδει στην κοινωνία μια δυναμική διαλεκτή μεταβολής η οποία βρίσκεται σε υλική ενότητα – αν και η ενότητα εμπεριέχει τη διαφορά – με τη δυναμική διαλεκτική μεταβολής στη Φύση.

Ο Richard Lewontin (γενετιστής, εξελικτικός βιολόγος & στατιστικός) υποστηρίζει με μια ιδιαίτερη αποφασιστικότητα που δεν απορρέει από τη μονοτονία του πεισματωμένου θράσους πως κοινωνία και επιστήμη αλληλοδιεισδύουν η μία μέσα στην άλλη με έναν πολύπλοκο και σχεδόν περίτεχνο τρόπο και πως η άρνηση αυτής της σχέσης αλληλοδιείσδυσης αποτελεί από μόνη της μια πολιτική πρακτική. Κατά τη διάρκεια των κοινωνικών εκρήξεων στο Los Angeles το 1992 ο Lewontin, θέλοντας να σαρκάσει και να ειρωνευτεί τις απόψεις των M.M. E. καθώς και τις αντιλήψεις διάφορων εξ επαγγέλματος κοινωνιολόγων, έλεγε πως ο μαύρος πληθυσμός εξεγείρεται λόγω των εξεγερθεισών του γονιδίων ή και ακόμα επειδή οι εγκέφαλοί τους παρουσιάζουν κάποιες νευρολογικές βλάβες που καθιστούν τα άτομα εξεγερθέντα. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Η επιστήμη ως κοινωνικό προϊόν και το κοινωνικό προϊόν της επιστήμης’

13
Ιαν.
10

Πόλεμος και εθνοκάθαρση

«Σαν έφεξε, βάρεσε η σάλπιγγα συναγερμό πάνου απ’ το χαμηλό λασπωμένο λοφάκι του χωριού. Εκεί μαζεύτηκαν όλοι οι αιχμάλωτοι άντρες και κατόπι ντουφεκίστηκαν. Κάθε ενωμοτία έστηνε αντίκρυ της πεντέξη και τους θέριζε. Βρέθηκα αντίκρυ στο γέρο. Είχε μερικές μελανιές στο πατριαρχικό του πρόσωπο και ψιθύριζε ολοένα προσευχές. Τα μεταξωτά του γένια ανέμιζαν απαλά στον αγέρα. Το πιο μεγάλο καλό που θα μπορούσα να του κάνω ήταν να τον σκοτώσω αμέσως και τελειωτικά, για να μην τυραγνιέται σα μερικούς που σπάραζαν σαν τα βουβάλια χτυπώντας τις απαλάμες στο χώμα. Είχαμε κάτι θαυμάσια μάνλιχερ τότες, ολοκαίνουργα, λαφριά κι ευθύβολα, που βαρούσες πεντάρα με δαύτα. Τόνε σημάδεψα στο κούτελο, ανάμεσα στα ολάσπρα φρύδια του. Σήκωσε απάνω μου τα γαλανά μάτια του και με κοίταξε γαλήνια. Θαρρείς πως ένιωσε την οπτική σκοπευτική μου γραμμή ν’ ακουμπά σαν κάτι στερεό πάνου στο κούτελο του.

Τράβηξα τη σκαντάλη και σωριάστηκε μονοκόμματα σαν αστραποκαμμένος στη λάσπη. Μια ψιλή κόκκινη κορδελίτσα κύλισε απ’ το κούτελο του πάνου στο ήσυχο πρόσωπο, και λεκέδιασε τα χιόνια της γενειάδας του.

Σαν τέλειωσαν οι εχτελέσεις ανοίχτηκε το τζαμί για νάβγουνε τα μαντρισμένα γυναικόπαιδα. Κατόπι βάλθηκε φωτιά στο χωριό. Οι φαντάροι τρέχανε με γκαζοτενεκέδες και περεχούσανε πετρέλαιο τα σπίτια. […]

Ξεκινήσαμε να φύγουμε. Ξαφνικά μες από ένα σοκάκι χύμηξαν, ένα ξεφρενιασμένο πλήθος, τα μωρά και οι γυναίκες που είχανε κλεισμένες μες το τζαμί και τις ξαπολύκανε. Ούρλιαξαν και τρέχανε προς τα πτώματα. Ήτανε χωρίς γιασμάκ, ξεστηθωμένες σαν άγριες μαινάδες. Τα μάτια τους ήτανε τεράστια ανοιγμένα απ’ την τρομάρα και τα μαλλιά τους πετούσανε πίσω σα μαύρα ζωντανεμένα σερπετά. Τρέχανε προς το λόφο, μες απ’ το γλιστερό καλντερίμι του χωριού, για να ψάξουνε μες τα στρωμένα κουφάρια να γνωρίσουνε τους δικούς τους.

Από τότες χρόνια πέρασαν και διαβαίνουν ολοένα. Όμως μέσα μου κάθεται μια κρύα γαλάζια ματιά. Τη νιώθω που απόμεινε μέσα μου ακίνητη, στυλωμένη και αθάνατη. Ζει και κυκλοφορεί μέσα στο αίμα μου, σα μόλεμα και σα μαράζι. Και θαρρώ πως μόνο μαζί με την ψυχή μου θα φύγει από πάνω μου». Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Πόλεμος και εθνοκάθαρση’




Mail Επικοινωνίας

aformimisa@gmail.com
Ιανουαρίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Επισκέψεις

  • 297,697 hits