Αρχείο για Οκτώβριος 2009

30
Οκτ.
09

Να καταργηθούν τώρα οι παρελάσεις!

127_2771

Πρός: Ένωση Γονέων & Κηδεμόνων Παλλήνης

Σύλλογο εκπαιδευτικών «Αλέξανδρος Δελμούζος», Ε΄ ΕΛΜΕ

Αφορμή για αυτήν την επιστολή είναι κάποιες εκδηλώσεις μαθητών κατά τη διάρκεια της παρέλασης για το γιορτασμό της 28ης Οκτωβρίου στην Παλλήνη. Εκδηλώσεις που δεν ήταν βέβαια αυθόρμητες, αλλά κάτω από την καθοδήγηση και τα προστάγματα των εκπαιδευτικών τους που προφανώς τα είχαν από πριν διδάξει στα παιδιά.

Άκουσα λοιπόν μαθητές δημοτικού σχολείου να εκτελούν στρατιωτικά παραγγέλματα του στιλ «… ένα στ’ αριστερό, ένα κι ένα δυο», να φωνάζουν συνθήματα «… μαθητές λοκατζήδες» και άλλα παρόμοια. Και δυστυχώς αυτή δεν είναι η πρώτη χρονιά που εγώ προσωπικά έχω δει τέτοια γεγονότα. Ίσως μάλιστα και να άρεσε σε μερικούς πατεράδες που τα παιδιά τους μιμούνταν τις ειδικές δυνάμεις του στρατού. Συμπληρωματικά να αναφέρω ότι και στο δικό μας σχολείο υπήρχε πριν από 3 χρόνια δάσκαλος γυμναστικής που την ώρα του «ζεστάματος» έβαζε τα παιδιά να τραγουδούν «είμαστε όλοι εμείς μαθητές καταδρομείς, το πρωί με την αυγούλα κάνουμε γυμναστικούλα …». Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Να καταργηθούν τώρα οι παρελάσεις!’

26
Οκτ.
09

Θεατρική παράσταση στο Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο των Εξαρχείων

IMG_7327

Το Σάββατο (24/10) παρουσιάστηκε με πολύ μεγάλη επιτυχία στο Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο των Εξαρχείων το θεατρικό του Bernard-Marie Koltes «Η νύχτα μόλις πριν από τα δάση«. Στο τέλος αυτής της δημοσίευσης μπορείτε να δείτε μια σειρά φωτογραφιών (Slide show) αυτής της εξαιρετικής παράστασης.

Οι συντελεστές της παράστασης ήσαν:

σκηνοθεσία: nomass

Μετάφραση: Βάσω Πολυμένη

ερμηνεία: Μαίρη Μαραγκουδάκη, Βάσω Πολυμένη

Φωτισμοί: Τάσος Σκλαβούνος

σκηνικός χώρος: Παύλος Καπάλας

μουσική: Heitor Villa-Lobos, Αlνα Νοtο Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Θεατρική παράσταση στο Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο των Εξαρχείων’

26
Οκτ.
09

Ο Αντίχριστος του Λαρς φον Τρίερ

antichrist_208723gm-b

Το δηλώνω εξ’ αρχής:

Διαφωνώ κάθετα με τις κριτικές της ταινίας που είδαν σε αυτήν μια αντιδραστική, προτεσταντική, φονταμενταλιστική χριστιανική ταινία με μισογυνικές διαθέσεις.

Αυτή μου η διαφωνία είναι κάπως παράδοξη, μιας και δεν ανήκω σε αυτούς που θα περιγράφαμε ως «φαν του Τρίερ». Το αντίθετο μάλιστα. Αν και πάντοτε εκτιμούσα τις σκηνοθετικές του αρετές (σε σημείο να παραδέχομαι ότι πιθανόν να είναι ο μεγαλύτερος εν ζωή σκηνοθέτης κινηματογράφου- ότι και να σημαίνει αυτό) εν τούτοις είχα πολλές ενστάσεις. Οι εμφανείς χριστιανικές του επιρροές δεν είναι του γούστου μου (το αντίθετο μάλιστα, ομολογώ ότι με το χριστιανισμό, σε όλες τις εκδοχές του, δεν έχω και τις καλύτερες των σχέσεων…). Επιπλέον η πολιτική τοποθέτηση του Europa μου ήταν (στην καλύτερη περίπτωση) απωθητική.

Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν το εντυπωσιακό είναι ότι όχι μόνο διαφωνώ απολύτως με τις κριτικές τύπου Δανίκα στον Αντίχριστο, αλλά και θεωρώ την τελευταία ταινία του Τρίερ την καλύτερή του, ριζοσπαστική και σαφώς αντι-χριστιανική. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ο Αντίχριστος του Λαρς φον Τρίερ’

22
Οκτ.
09

Ο Σάμουελ Μπέκετ ως πολιτικός και ως φιλόσοφος

beckett

Με αφορμή την εξαιρετική παράσταση «Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμουελ Μπέκετ που παίζεται αυτή την περίοδο στο θέατρο, ένιωσα την ανάγκη να γράψω μία εργασία γύρω από την τέχνη του. Και αυτό όχι τόσο εξαιτίας της μοναδικότητας της θεατρικής του φυσιογνωμίας, όσο περισσότερο γιατί θεωρώ πως είναι κοινός τόπος στους θεατρόφιλους η δυσκολία ερμηνείας και νοηματοδότησης μιας γραφής άκρως απόκρυφης και αινιγματικής.

Αναπτύσσεται μία προσπάθεια έτσι εδώ, να υποστηριχτεί ο ισχυρισμός ότι η τέχνη του Μπέκετ δεν είναι διόλου ακατάληπτη και απροσπέλαστη, αλλά αντιθέτως είναι προσβάσιμη και ανοικτή και έχει αποδέκτες όλους μας. Απαιτείται όμως για το σκοπό αυτό, μία συστηματική προσέγγιση της μπεκετικής τεχνοτροπίας και ιδιοτυπίας, αλλά πρωτευόντως μία μεθοδολογική εμβάθυνση στην πολιτική και φιλοσοφική του χειρονομία. Στην κατεύθυνση αυτή θα αξιοποιήσουμε τις καταπληκτικές αναλύσεις του Γκύντερ Άντερς, τις θεωρητικές επεξεργασίες του γνωστού Άγγλου μαρξιστή κριτικού της λογοτεχνίας Τέρυ Ήγκλετον, όπως επίσης και τις χρήσιμες παρατηρήσεις των Σεραφείμ Βελέντζα και Χριστίνας Τσίγκου. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ο Σάμουελ Μπέκετ ως πολιτικός και ως φιλόσοφος’

19
Οκτ.
09

Ζαν Πωλ Σαρτρ: ‘Ο Υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός’

Jean-Paul_Sartre_French_Existentialist_Writer_Philospher_Playwright.htm

Είμαι καταδικασμένος να είμαι ελεύθερος.

(Je suis condamné à être libre)

από το βιβλίο το ‘Είναι και το Μηδέν’ (L‘ être et le néant)

Jean-Paul SARTRE

Ένας από τους σπουδαιότερους Γάλλους φιλοσόφους του 20ου αιώνα, με σημαντική απήχηση στη διεθνή διανόηση ήταν ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Δεν ήταν μόνο νομπελίστας και θεατρικός συγγραφέας αλλά και υπέρμαχος του κινήματος του Υπαρξισμού στη Γαλλία. Το 1964, του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το έργο του ‘Οι Λέξεις (Les mots), το οποίο και αρνήθηκε να παραλάβει. Ο Σαρτρ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1905 και κατά τη διάρκεια των ακαδημαϊκών του χρόνων, είχε την ευκαιρία να συναναστραφεί με προσωπικότητες που σημάδεψαν την πολιτική ζωή και διανόηση στη Γαλλία όπως ο Raymond Aron, ο Maurice Merlau-Ponty, ο Simone Weil και ο Claude Levi-Strauss.

Ο Σαρτρ δημοσίευσε τη νουβέλα του ‘Ναυτία’ το 1938 σε μορφή ημερολογίου, που εμπεριείχε διάφορους φιλοσοφικούς συλλογισμούς, τους οποίους και ανέπτυξε στα επόμενα του έργα. Το 1943, σε ένα από τα σημαντικότερα βιβλία του ‘Το Είναι και το Μηδέν’, ανέπτυξε τις σκέψεις του πάνω σε έννοιες όπως η ανθρώπινη συνείδηση, η ελευθερία του ατόμου και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Το 1946, και αφού είχε εστίασε την προσοχή του στον άνθρωπο, αποφάσισε να αναδείξει στο επόμενο του έργο, ‘Ο Υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός’, το θέμα της κοινωνικής υπευθυνότητας. Ο Σαρτρ καταπιάστηκε με την έννοια της ελευθερίας όχι μόνο ως αξία ή ως στόχο αλλά σαν αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης που συνεπάγεται την κοινωνική υπευθυνότητα. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ζαν Πωλ Σαρτρ: ‘Ο Υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός’’

16
Οκτ.
09

Ο Χάουαρντ Ζιν για το Νόμπελ Ειρήνης: Βραβείο ειρήνης ή βραβείο πολέμου;

democracy_fallujah

Έμεινα κατάπληκτος όταν άκουσα ότι ο Μπαράκ Ομπάμα πήρε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Στην πραγματικότητα σοκαρίστηκα, γιατί δίνεται ένα βραβείο ειρήνης σ’ έναν πρόεδρο που διεξάγει δυο πολέμους.

Μέχρι που θυμήθηκα ότι ο Γούντροου Ουίλσον, ο Θίοντορ Ρούσβελτ και ο Χένρι Κίσινγκερ είχαν πάρει το Νόμπελ ειρήνης. Η επιτροπή των Νόμπελ είναι διάσημη για τις επιφανειακές εκτιμήσεις της, έλκεται από τη ρητορική και τις κενές χειρονομίες, και αγνοεί τις κραυγαλέες παραβιάσεις της παγκόσμιας ειρήνης.

Ναι, ο Ουίλσον είχε την εκτίμηση της Κοινωνίας των Εθνών- αυτού του αναποτελεσματικού οργάνου που δεν έκανε τίποτα να εμποδίσει τον πόλεμο. Ωστόσο είχε βομβαρδίσει την Μεξικανική ακτή, έστειλε στρατεύματα να καταλάβουν την Αϊτή και την Δομινικανή Δημοκρατία, και έβαλε τις ΗΠΑ στο σφαγείο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, σίγουρα ενός από τους πιο ηλίθιους και αιματηρούς πολέμους.

Σίγουρα, ο Θίοντορ Ρούσβελτ βοήθησε στη σύναψη ειρήνης μεταξύ Ιαπωνίας και Ρωσίας. Αλλά ήταν φιλοπόλεμος, συνέβαλε στο να καταληφθεί η Κούβα από τις ΗΠΑ, υποτίθεται για να απελευθερωθεί από την Ισπανία, ενώ στην πραγματικότητα αλυσόδεναν το μικρό νησί στις ΗΠΑ. Σαν πρόεδρος ήταν επικεφαλής του αιματηρού πολέμου για την υποδούλωση των Φιλιππινέζων, και επιπλέον είχε συγχαρεί τον Αμερικανό στρατηγό που μόλις είχε σφαγιάσει 600 απροστάτευτους χωρικούς στις Φιλιππίνες. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Ο Χάουαρντ Ζιν για το Νόμπελ Ειρήνης: Βραβείο ειρήνης ή βραβείο πολέμου;’

13
Οκτ.
09

Οι εκλογές και το κίνημα- Μια αποτίμηση

ekloges2009

Η κατάρρευση της ΝΔ, ο εκλογικός θρίαμβος του ΠΑΣΟΚ (που θύμισε άλλες εποχές) και η πτώση των ποσοστών της αριστεράς, είναι τα πιο εντυπωσιακά δεδομένα αυτών των εκλογών. Όμως αν μείνουμε σε αυτά, απλώς θα περιγράψουμε την εικόνα μιας πραγματικότητας η οποία χρειάζεται να αναλυθεί. Δηλαδή να πάρει κανείς πολιτική θέση απέναντι σ’ αυτή την θεαματική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού και να ερμηνεύσει τι είναι αυτό που αλλάζει και με ποιον τρόπο αυτή η αλλαγή επηρεάζει (ή δεν επηρεάζει) τον ταξικό συσχετισμό.

Θα πρέπει να ξεκινήσουμε θυμίζοντας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες η κυβέρνηση της ΝΔ εξαναγκάστηκε να προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Σύμφωνα με όλους τους πολιτικούς αναλυτές και δημοσιογράφους, καθώς και με πολλά στελέχη της ίδιας της ΝΔ, οι πρόωρες εκλογές δεν ευνοούσαν την ΝΔ. Πολύ περισσότερο δεν την ευνόησε η δικαιολογία που επικαλέστηκε και τα πολιτικά επιχειρήματα που χρησιμοποίησε για να στηρίξει την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Πάρα πολλοί φίλοι της παράταξης κατηγόρησαν τον πρωθυπουργό, ότι επιχείρησε να κερδίσει τους ψηφοφόρους, παρουσιάζοντας μια μαύρη πραγματικότητα και υποσχόμενος ένα ακόμα πιο μαύρο μέλλον. Οι αιτιάσεις φαίνονται λογικές: δεν μπορείς να δελεάσεις τον κόσμο υποσχόμενος δυστυχία…

Θα πρέπει να προχωρήσουμε λίγο πιο πέρα από τις “εύκολες” συνταγές των δευτεροκλασάτων στελεχών της ΝΔ, που πανικοβλήθηκαν στην προοπτική ότι θα χάσουν την προσοδοφόρα γι’ αυτούς πρόσβαση στον κρατικό μηχανισμό. Τα διλήμματα που είχε να αντιμετωπίσει ο Καραμανλής υπερέβαιναν τα επιμέρους συμφέροντα των αρπακτικών της παράταξής του. Ο Καραμανλής προσπάθησε στ’ αλήθεια να διαμορφώσει μια “εθνική πολιτική” με την οποία θα δοκίμαζε να κερδίσει την πλειοψηφία για να μπορέσει να κυβερνήσει τα επόμενα χρόνια. Κι απ’ αυτή την άποψη (θα πρέπει να του το αναγνωρίσουμε) έβαλε τα συμφέροντα της αστικής τάξης πάνω από τα συμφέροντα των διαφόρων λακέδων της (μελών της παράταξής του). Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Οι εκλογές και το κίνημα- Μια αποτίμηση’




Mail Επικοινωνίας

aformimisa@gmail.com
Οκτώβριος 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.   Νοέ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Επισκέψεις

  • 296,780 hits