Αρχείο για Ιουνίου 2009

26
Ιον.
09

Δεσμώτες ενός ψευδαισθησιακού κινηματογράφου

373px-Vertigomovie

Από 15-16 χρονών μαγεύτηκα από τον κινηματογράφο. Ευτύχησα να βρίσκομαι σε παρέες με φανατικούς σινεφίλ αρκετά χρόνια μεγαλύτερους μου που με μύησαν στα “μυστικά” της κινηματογραφικής γλώσσας. Πλάνο, πλάνο-σεκάνς, κάμερα κοντρ πλονζε, Αϊζενστάιν, Βερτόφ, Όρσον Γουέλς, Κιούμπρικ. Και φυσικά πολιτικός κινηματογράφος, και αναπόφευκτα η γαλλική Nouvelle Vague και τα Cahiers du cinéma (Τριφώ, Γκοντάρ, Ρομέρ). Είναι αυτή η σχολή που, παρά τις πρωτοποριακές απόψεις της, έδωσε καλλιτεχνικό κύρος σε πολλούς σκηνοθέτες του Χόλιγουντ που μέχρι τότε θεωρούντο απλά “μάστορες” (όχι δημιουργοί).

Μέσα από τα κείμενα των Cahiers du cinéma κατανοούσες περισσότερο δημιουργούς όπως ο Τζον Φόρντ, ο Νίκολας Ρέι, ο Χάουαρντ Χόκς. Ωστόσο, υπήρχε ένας σκηνοθέτης που ενώ τον υμνούσαν τα Cahiers du cinéma και το σύνολο των Ελλήνων κριτικών κινηματογράφου εμένα μου.. καθόταν στο στομάχι. Και το όνομα αυτού Άλφρεντ Χίτσκοκ.

Ποτέ δεν μπόρεσα να συγκρατήσω χαμόγελα ειρωνείας αλλά και βαθιά χασμουρητά βλέποντας τις ταινίες του. Ομολογώ ότι αναγνωρίζω τις κινηματογραφικές αρετές του. Ναι, θεωρώ ότι πολλά από τα πλάνα του είναι κορυφαίας τεχνικής. Ωστόσο σαν σύνολο το έργο του το θεωρώ “τεχνικό”, καμιά ταινία του δεν την θεωρώ κάτι παραπάνω από το “βλέπεται” (και αυτό στην καλύτερη περίπτωση). Αυτή η άποψη μου στοίχισε πολλών ωρών διαμάχες με αρκετούς φίλους που ήσαν φαν του Χίτσκοκ. Και ξέρετε… αυτές οι διαμάχες γύρω από ζητήματα τέχνης μπορούν να γίνουν ιδιαίτερα πικρές. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Δεσμώτες ενός ψευδαισθησιακού κινηματογράφου’

25
Ιον.
09

Eugène Ionesco – O Μοναχικός (Le Solitaire)

O Monaxikos

Ο «Μοναχικός» (1973 – Εκδόσεις Ηλέκτρα) αποτελεί το μοναδικό μυθιστόρημα του Ιονέσκο και πραγματεύεται την «κάθοδο» ενός κοινού φαινομενικά ανθρώπου, που η τύχη του έφερε στο δρόμο του μια κληρονομιά, η οποία του επέτρεπε, όχι μόνο ν’ αφήσει τη «δουλεία» του για πάντα, αλλά και να ζήσει το υπόλοιπο των ημερών του άνετα, απολαμβάνοντας τη ζωή, απαλλαγμένος από το βάρος της καθημερινής επιβίωσης. Η προσωπική του αλήθεια όμως μόνο κοινή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

«…Νομίζω πως αυτή ήταν η πρώτη φορά που πρόσεξα στ’ αλήθεια το καθημερινό θέαμα που παρουσίαζε εκείνος ο δρόμος. Μου φάνηκε εξαιρετικά ενδιαφέρον. Έως συναρπαστικό. Τόσος και τόσος κόσμος σ’ εκείνη την ατελείωτη παρέλαση, τόσο διαφορετικά πρόσωπα και τόσες πανομοιότυπες σκέψεις. Ή σχεδόν πανομοιότυπες. Ο φίλος μου, η φιλενάδα μου, που θα πάμε διακοπές που κοντοζυγώνουν, το παιδί που θα γεννηθεί χωρίς να το έχουμε σχεδιάσει, τα πιτσιρίκια που στέλνουμε στο παιδικό σταθμό επειδή δουλεύουμε και οι δύο. Αυτοί οι δύο ηλικιωμένοι που εργάζονται ακόμη. Ο άλλος γέρος που έχει βγει στη σύνταξη -μία ελάχιστη σύνταξη, ίσα για να επιβιώνει- και που σκέφτεται τον θάνατο ο οποίος πλησιάζει, του ανοίγει την αγκαλιά του. Πόσο περίεργα είναι όλα. Και δεν έχουν αλλάξει εδώ και αιώνες…» Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Eugène Ionesco – O Μοναχικός (Le Solitaire)’

24
Ιον.
09

Η εξέγερση στο Ιράν και οι νοσταλγοί του σταλινισμού

demonstration-iran

Με αφορμή την εξέγερση στο Ιράν (ξανα)βγήκε στην επιφάνεια μια παθολογία της ελληνικής Αριστεράς. Η, επί πολλές δεκαετίες, κυριαρχία του σταλινισμού κληροδότησε πολλά κουσούρια, ανάμεσα στα οποία εξέχουσα θέση κατέχει η “εθνικοαριστερή” ανάγνωση των κοινωνικών συμβάντων. Όλες τις ταξικές διαφορές στην Ελλάδα ο σταλινισμός τις έβλεπε ως μέρος της “πρωτεύουσας αντίθεσης” που ήταν η “υποδούλωση” της Ελλάδας στην “αμερικανοκρατία”. Επρόκειτο ασφαλώς για μια πολιτική θέση που συνέφερε την τότε σοβιετική εξωτερική πολιτική, αλλά και τις ρεφορμιστικές επιλογές της ηγεσίας του ΚΚΕ που αναζητούσε συμμαχίες στην “εθνική” αστική τάξη. Τα διεθνή γεγονότα ο σταλινισμός τα αξιολογούσε με ανάλογο τρόπο: “Αμερικανοκρατία” από τη μια πλευρά, και από την άλλη, “προοδευτικά καθεστώτα και λαοί” που “παλεύουν για την εθνική ανεξαρτησία” (ανεξάρτητα αν ήσαν δικτατορίες τα καθεστώτα των “προοδευτικών χωρών”).

Αυτή η αντίληψη, παρά την κατάρρευση των σταλινικών καθεστώτων, εξακολουθεί να επιζεί σε μια ολόκληρη γενιά αριστερών. Και εμφανίζεται και σήμερα με την εξέγερση στο Ιράν. Αρκετοί αριστεροί (διαβάστε για παράδειγμα στο tvxs μερικά από τα σχόλια για τα γεγονότα) εμφανίζονται απολύτως εχθρικοί στους εξεγερμένους Ιρανούς με τη λογική ότι είναι… “αμερικανοκινούμενοι”. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Η εξέγερση στο Ιράν και οι νοσταλγοί του σταλινισμού’

22
Ιον.
09

Εθνικοπατριωτικά κιτς

1025488_b

Τα εγκαίνια του νέου μουσείου της Ακρόπολης έδωσε τη δυνατότητα για ένα (οπωσδήποτε πολύ κάτω των προσδοκιών της κυβέρνησης) κιτσάτο υπερθέαμα. Ο Αντώνης Σαμαράς, άδραξε την ευκαιρία, για μια γκαλμουράτη υπενθύμιση ότι είναι δελφίνος στη μάχη διαδοχής που έχει ανάψει στη ΝΔ. Και το έκανε με το ανάλογο “υψηλό” επίπεδο που τον χαρακτηρίζει. Μια ατάκα του θα γράψει σίγουρα ιστορία (γελοιότητας φυσικά): “Τα μάρμαρα καλούν τα μάρμαρα!”, είπε και γέλασε ο κάθε πικραμένος…

Ο Κ. Καραμανλής, επικεφαλής μιας ολοκληρωτικά αποτυχημένης κυβέρνησης, βρήκε και αυτός την ευκαιρία για ενέσεις αισιοδοξίας προς εαυτόν και οπαδούς: «Σύμβολο αυτοπεποίθησης» χαρακτήρισε το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα τον ιδρυτή και θείο του Κωνσταντίνο Καραμανλή (εμβληματική πατριαρχική φιγούρα στο χώρο της δεξιάς) ως εμπνευστή του νέου μουσείου. Έτσι, άθελά του, μας υπενθύμισε ταυτόχρονα ποιος ήταν ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος για την τσιμεντοποίηση της Αθήνας χάρις στην οποία έκαναν οργιαστικά πάρτι γενεές εργολάβων, ακόμα και μετά θάνατον του “εθνάρχη”, όπως αποδεικνύει η ίδια η κατασκευή του νέου μουσείου.

Και ενώ η δεξιά επιδιδόταν στις γνωστές (γι αυτήν) εθνικοπατριωτικές μπαλαφαρίες η αριστερά παρατηρούσε αμήχανη. Στο Κόκκινο ο Παύλος Τσίμας έλεγε ότι ναι μεν η δεξιά “το εκμεταλλεύτηκε με μπόλικη πατριδογνωσία” αλλά “το έργο είναι σπουδαίο και αυτό είναι το πρωτεύων”. Η αμηχανία είναι τέτοιας έκτασης που σχεδόν ξεχάστηκαν οι αγώνες για τη μη κατασκευή του μουσείου.
Χειρότερα, υπάρχει σύμπνοια, ως προς το εθνικά κοινωφελές αίτημα της επιστροφής των μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο.

Στην αμηχανία και τη σύμπνοια ας υπενθυμίσουμε λοιπόν κάποια πράγματα… Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Εθνικοπατριωτικά κιτς’

19
Ιον.
09

Όπου γη πατρίδα: οι Έλληνες μετανάστες μέχρι τη δεκαετία του ‘60

Untitled-1

“Τη φρικιώδη κατάστασιν των Ελλήνων αναγιγνώσκομεν εν τη Δέμβερ του Κολοράδου συναδέλφω “Νέα”. Κατά την εν συναδέλφον ταύτην, ήτις δημοσιεύει εν πλάτει την έκθεσιν του εκεί αστυάτρου, 800 Έλληνες ζώσιν υπό τους χειρίστους της υγιεινής και ανθρωπότητος κανόνας.
Η αστυνομία εύρε περί τους 25 Έλληνας κοιμώμενους και διαιτωμένους εις εν στενότατον δωμάτιον.
Αμέσως η αστυνομία εξεδίωξε τούτους εκείθεν και απολύμανε καταλλήλως το δωμάτιον τούτο, εξ ού ηπειλείτο η υγεία του περίοικου πληθυσμού. Ένεκα τούτου η συνάδελφος εφημερίς επιτίθεται δρυμήτατα κατά των Ελλήνων, λέγει δ’ ότι εκ της ελεεινής τούτων υγιεινής καταστάσεως απειλείται η υγεία όλης της πόλης”.

Μη μου πείτε…

…δεν μοιάζει πολύ με ανακοίνωση “αγανακτισμένων κατοίκων”; (βλέπε Άγιος Παντελεήμονας).

Μόνο που είναι γραμμένη στην καθαρεύουσα και εναντίον Ελλήνων μεταναστών. Το απόσπασμα είναι από την εφημερίδα Αστήρ του Σικάγου με ημερομηνία 5/3/1909. Αναφέρεται στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του Μιχάλη Γ. Τσάκαλου Η σύγχρονη ελληνική μετανάστευση μεταξύ θεωρίας και εμπειρίας, από τις εκδόσεις Αιγέας.

Το βιβλίο είναι επίκαιρο (και χρήσιμο) σε μια εποχή αντιμεταναστευτικής υστερίας. Σε μια περίοδο που τα “παράθυρα” της πρωινής ζώνης της τηλεόρασης βρίσκονται υπό κατάληψη από δεξιούς και ακροδεξιούς ρατσιστές, είναι χρήσιμο να θυμηθούμε την κατάσταση που αντιμετώπιζαν οι Έλληνες μετανάστες στις χώρες υποδοχής τους. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Όπου γη πατρίδα: οι Έλληνες μετανάστες μέχρι τη δεκαετία του ‘60’

17
Ιον.
09

Οι αφίσες του Δεκέμβρη

image004iye4tn copy

Το αφιέρωμά μας για την εξέγερση του Δεκέμβρη… μεγάλωσε!

Δυο φίλες, η Αδριανή και η Ιωάννα, μας έστειλαν καταπληκτικές φωτογραφίες από αφίσες και συνθήματα του Δεκέμβρη. Πρόκειται για εξαιρετική συλλογή.

Μην αμελήσετε να τις απολαύσετε:

https://aformi.wordpress.com/remember-remember-the-6th-of-december/#another4-identifier

15
Ιον.
09

«Οικολογικός» (ψευδο)συναισθηματισμός

Ανώνυμο-1

Είδα την υποτιθέμενη “οικολογική” ταινία Home. Χωρίς περιστροφές, οι εντυπώσεις μου είναι οι χειρότερες. Για την ακρίβεια, χειρότερες δεν γίνεται!

Η ταινία ξεκινάει με τα λογότυπα πολυεθνικών εταιρειών (Gucci, yve saint laurent, Puma, fnac και άλλων) να υπερίπτανται σε μαύρο φόντο και σιγά-σιγά να σχηματίζουν την λέξη Home. Ομολογώ ότι η αυθόρμητη σκέψη που έκανα ήταν:

Πολύ ωραία, τουλάχιστον η ταινία ξεκινάει από ριζοσπαστική θέση. Από την αρχή παρουσιάζει τον πλανήτη ως δημιούργημα των πολυεθνικών που ευθύνονται για την απειλούμενη καταστροφή του πλανήτη.

Οικτρή πλάνη! Η ταινία απλώς διαφήμιζε τους σπόνσορες της….

Στο τέλος της ταινίας μάλιστα επαναλαμβάνει την “εμπνευσμένη” διαφήμιση ευχαριστώντας τις εταιρίες…. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘«Οικολογικός» (ψευδο)συναισθηματισμός’




Mail Επικοινωνίας

aformimisa@gmail.com
Ιουνίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Επισκέψεις

  • 298,187 hits