20
Μάι.
09

«Τα δυο αθώα αγγελούδια»

policeman_firing

Τελικά συμβαίνουν (πραγματικά!) τρομερά πράγματα δίπλα μας…

Το φοβερό φονικό στην Καλλιθέα έγινε πολύ κοντά στο σπίτι μου. Είδα (επιστρέφοντας από τη δουλιά) μερικές δεκάδες ανθρώπων κάθε ηλικίας να είναι μαζεμένοι απέναντι από την πολυκατοικία όπου εξελίχθηκε το δράμα. Κάθε τόσο κοίταζαν ψηλά προς το ρετιρέ χειρονομώντας έντονα, περιγράφοντας και ξαναπεριγράφοντας τα «φοβερά» περιστατικά, αναμένοντας (ίσως) κάποια συνέχεια…

Και φυσικά, τηλεοπτικές κάμερες, μπάτσοι, δημοσιογράφοι (η γνωστή παλιοπαρέα…) με μικρόφωνα να παίρνουν «συνεντεύξεις» από τους μαζεμένους περιοίκους. Λίγο αργότερα πήγα σπίτι μου, άνοιξα την τηλεόραση και είδα τις ειδήσεις στον Alter (το μοναδικό κανάλι με ειδήσεις εκείνη την ώρα). Οι δημοσιογράφοι είχαν «φρικιάσει» (οι ίδιοι το επαναλάμβαναν διαρκώς για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία στους τηλεθεατές τους…) από το «τρομερό φονικό». Το χειρότερο (πάντα κατά τον Alter) ήταν ο φόνος των δυο μικρών παιδιών, τα οποία αποκαλούσαν διαρκώς «τα αθώα αγγελούδια» (sic!).
cameraman

Τα κλισαρισμένα συναισθήματα σε όλο τους το μεγαλείο: μεγαλοδημοσιογράφοι, παχύδερμα με παχυλούς μισθούς, που δεν διστάζουν να κατακεραυνώσουν «ανάλγητους απεργούς» που τολμούν να «ταλαιπωρούν τους πολίτες με απεργίες», που «τρομοκρατούνται» από την «εγκληματικότητα των μεταναστών», ελπίζουν σε τέτοιου είδους ακραία γεγονότα για να δείξουν την «ανθρώπινη» πλευρά τους. Αποδεικνύοντας έτσι τη γνήσια απανθρωπιά του συστήματος που τους εκτρέφει: με προσποιητή θλίψη, με εμφανή θεατρικότητα στα πρόσωπά τους, πολύ λίγο κρύβουν τη χαρά τους για το γεγονός ότι τέτοια περιστατικά αυξάνουν την τηλεθέαση, και επομένως, και τους (ήδη) πολύ υψηλούς μισθούς τους.

Από αυτήν την τραγωδία αναδεικνύουν τα πιο φτηνά συναισθήματα, τις πιο ποταπές πλευρές. «Τα αθώα αγγελούδια, τι έφταιξαν;» ρωτά ο δήθεν σοκαρισμένος μεγαλοδημοσιογράφος. Και «καλά (!!!) σκοτώνεις τη γυναίκα σου. Τα δυο αθώα αγγελούδια δεν σε σταματάνε από το κακό, βλέποντας τα αθώα [δις!] ματάκια τους;». Εμετικός ψευδοσυναισθηματισμός από ανάλγητους φραγκοφονιάδες! Ακόμα και όταν αναφέρουν ότι ο φονιάς και αυτόχειρας ήταν μήνες άνεργος, το κάνουν για να αποκλείσουν κάθε σκέψη για κοινωνιολογική ερμηνεία: αμέσως μετά δηλώνουν ότι «και άλλοι είναι άνεργοι αλλά δεν σφαγιάζουν την οικογένειά τους» και ακόμα «σίγουρα μόνο ένας ψυχίατρος μπορεί να εξηγήσει το συμβάν». Κοινώς, εμείς (οι απλοί άνθρωποι!) πρέπει να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά, η επιστήμη έχει το λόγο…

Το χειρότερο είναι ότι τη λογική τους οι δημοσιογραφοι-προπαγανδιστές τη μεταφέρουν σ’ όσους τους ακούνε: το επόμενο πρωινό πηγαίνοντας για τη δουλιά μου συναντώ ένα γείτονα που μου δηλώνει:

«Ρε συ, εντάξει, σκότωσε τη γυναίκα σου ή την πεθερά σου να σου πούμε μπράβο(!!!).

Τα παιδιά σου ρε, τι σου φταίνε;»

Δεν γέλασα καθόλου. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνη αυτή η λογική ιδιαίτερα για γυναίκες και παιδιά, που βρίσκονται στο έλεος αναρίθμητων αφιονισμένων αρσενικών. Και αυτή τη «λογική» φροντίζουν να τη δημιουργούν και να την αναπαράγουν οι δημοσιογραφοι-προπαγανδιστές.

Κατά την γνώμη μου, η πιο θλιβερή πλευρά της τραγωδίας αυτής δεν είναι τα «δυο αθώα αγγελούδια», που έτσι και αλλιώς, λόγω ηλικίας, είχαν πολύ μικρή συνείδηση του τι συνέβη (πράγμα που ασφαλώς δεν μειώνει το φρικώδες της πράξης). Το πιο τρομερό, το πιο φοβιστικό, είναι πως ένας ενήλικας άνθρωπος (που μέχρι τότε δεν είχε επιδείξει κάποιο «ιατρικό» ψυχολογικό πρόβλημα), μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο και να διαπράξει τόσο αποτρόπαια πράγματα. Μια φίλη μου περιέγραψε το φονιά και αυτόχειρα ως «μια εκδοχή αυτόχειρης αρσενικής Μήδειας. Πόσο απελπισμένος ένιωσε αυτός ο άνθρωπος, αναρωτιέμαι…».

Να λοιπόν γιατί ισχυρίζομαι ότι τέτοια γεγονότα δεν αποτελούν το αντικείμενο μόνο κάποιων «επιστημόνων ψυχιάτρων». Η απελπισία γύρω μας (αλλά και εντός μας!) περισσεύει. Εκατομμύρια ανθρώπων κυνηγημένοι από την ανασφάλεια της ανεργίας, μισθών που μετά βίας τα «φέρνουν βόλτα» γιαυτούς και την οικογένειά τους, άγχος για το μέλλον των παιδιών τους, για το αν είναι «επαρκείς ως γονείς» σύμφωνα με τα κοινωνικά πρότυπα που διατυμπανίζουν τα ΜΜΕ (κάνουν τα παιδιά αθλητισμό, αγγλικά, μαθαίνουν πιάνο;), κυνηγημένοι από την πλήξη μιας ζωής που περιορίζεται από την μονότονη διαδρομή σπίτι-δουλιά-σπίτι-δουλιά, την παντελή σχεδόν έλλειψη κάθε σεξουαλικής επαφής με τον (την) σύντροφό τους όχι μόνο λόγω πολύχρονης σχέσης αλλά… «που καιρός για τέτοια»…

Ασφαλώς η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων δεν θα γίνουν φονιάδες-αυτόχειροι. Ωστόσο κάποιοι (αναπόφευκτα!) θα οδηγηθούν στην πιο σκοτεινή γωνία της Ζώνης του Λυκόφωτος και θα γλιστρήσουν στις πιο αποτρόπαιες πράξεις….

…και αυτοί ωστόσο είναι το ίδιο με μας: φουκαριάρηδες σ΄έναν αμείλικτο κόσμο που μας συμπιέζει, μας ξεζουμίζει και μετά μας πετάει σαν ξεζουμισμένες λεμονόκουπες…

Άγγελος Κ


4 Responses to “«Τα δυο αθώα αγγελούδια»”


  1. 1 Ghost Dog
    20/05/2009 στο 00:25

    «Στον άνδρα κυριαρχούν γενικά στην εξωτερική στάση του η λογική και η αντικειμενικότητα, ενώ στην γυναίκα το αίσθημα.
    Στην ψυχή όμως αντιστρέφεται η σχέση, ο άνδρας αισθάνεται εσωτερικά, ενώ η γυναίκα σκέφτεται. Γι αυτό απελπίζεται ο άνδρας ευκολότερα ολοκληρωτικά, εκεί που η γυναίκα μπορεί ακόμα να παρηγορεί και να ελπίζει, γι αυτό αυτοκτονεί πριν την γυναίκα».
    O Karl Young εξηγεί ίσως τον απελπισμένο σύζυγο και πατέρα που προσπάθησε να εξαφανίσει από προσώπου γης κάθε προσωπικό ίχνος. Να διαγράψει το πέρασμά του απ’ αυτή την ζωή και από αυτόν τον κόσμο.
    Τα βαθύτερα και πιο περίπλοκα προβλήματα του ανθρώπου είναι συναισθηματικής φύσης και προφανώς πίσω απ’ αυτή την τραγωδία κρύβεται ένα συναίσθημα προδοσίας που έχει βιώσει ο συγκεκριμένος άνθρωπος.
    Τι ακριβώς δηλώνει η συγκεκριμένη πράξη και τι υπερτερεί ? Το μίσος για τον ευατό του και για ότι είχε ο ίδιος δημιουργήσει (οικογένεια) ή το μίσος για την κοινωνία μέσα στην οποία είχε κληθεί να ζήσει κι από την οποία αποφάσισε να αποδράσει με κάθε μόριο της ύπαρξής του?

  2. 21/05/2009 στο 00:25

    Το να επιχειρούμε να δικαιολογούμε και όχι να εξηγούμε τέτοιες στάσεις δείχνει ότι μέρος μας ψάχνει για τις αιτίες τέτοιων γεγονότων και όχι για τη σοβαρότητα των επιπτώσεών τους. Οι άντρες (ghost dog από τα λεγόμενά σου εκεί σε κατατάσσω) δίνουν άλλοθι με συναισθηματικές φανφάρες σε τέτοιες πράξεις ίσως επειδή συμπάσχουν ή απλώς πάσχουν από τέτοιου είδους αδιεξόδους. Αδιεξόδους που πηγάζουν από τη πίεση που ασκεί η καθημερινότητά τους σε αυτούς και την οικογένειά τους, καταστάσεις που είναι υπεύθυνοι οι ίδιοι και κανένας άλλος (κανείς δεν τους έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό για να δεσμευτούν – και τονίζω το «δεσμευτούν» – και να δημιουργήσουν οικογένεια). Και τα προβλήματα δεν πηγάζουν μόνο από κάποιο οικονομικό αδιέξοδο όπου όλοι και όλες μας κάποια στιγμή θα βρεθούμε (χωμένοι βαθιά). Αιτία αυτής της μίζερης καθημερινότητας είναι και η ίδια η πόλη μας. Μηδέν βιοσιμότητα! Δεν υπάρχει η ελάχιστη δυνατότητα να χαρούμε την καθημερινότητά μας και να χαλαρώσουμε από την πίεση της ημέρας (χωρίς να επισκεφτούμε το κοντινότερο spa) αφού οι χώροι αναψυχής (recreational spaces) έχουν πλήρως ιδιωτικοποιηθεί, με αποτέλεσμα το βιοτικό μας επίπεδο να συγκρίνεται με αυτό των ΗΠΑ (δεν είναι τυχαίο που η χώρα αυτή έχει τέτοιο πρόβλημα παχυσαρκίας). Καταναλώνουμε ασύστολα για να δημιουργήσουμε συνθήκες που νομίζουμε ότι θα βελτιώσουν την καθημερινότητα και όταν συνειδητοποιήσουμε την φούσκα του θέματος φουντάρουμε από τον 6ο! Εκεί θα συμφωνήσω με τον Carl Young για την αρσενική ολοκληρωτική απελπισία. Είναι μία αντιμετώπιση, κατά τη γνώμη μου, πλήρως ιδιοτελής όπου η αρσενική κοσμοθεωρία εκκινεί και καταλήγει στο σύμπαν του κάθε άντρα ξεχωριστά! Γι αυτό καταδικάζω αυτή τη πράξη (σας θυμίζω και την περίπτωση της Σαντορίνης το προηγούμενο καλοκαίρι και τον αποκεφαλισμό της δασκάλας από τον σύζυγό της).

    υ.γ. Δεν είναι του χαρακτήρα μου να βγάζω χολή ούτε πάσχω από μισανδρισμό αλλά, από τέτοιες περιπτώσεις δύο συμπεράσματα βγαίνουν: 1) κάποιοι άντρες δεν μπορούν να δεσμευτούν, 2) κάποιοι άντρες λειτουργούν κυκλοθυμικά. Το ξέρω ότι είναι 2 περιπτώσεις στο εκατομμύριο αλλά αν αυτός αποδεικνύεται θανατηφόρος συνδιασμός και τον πετύχουμε τότε την πουτσίσαμε (στην κυριολεξία)!

    • 3 Ghost Dog
      21/05/2009 στο 00:25

      Δεν είναι λίγο άστοχο αν εσύ ή ακόμα κι εγώ καταδικάσουμε αυτή την πράξη;
      Αυτή η πράξη είναι ήδη καταδικασμένη και φριχτή.
      Και η ιδιοτελής αρσενική μου κοσμοθεωρία δεν είχε πρόθεση να να δικαιολογήσει κανέναν.Η πρόκληση είναι να αποκωδικοποιήσουμε μια συμπεριφορά η οποία τα τελευταία χρόνια δείχνει να εμφανίζεται με μεγαλύτερη συχνότητα. Ο σύζυγος σκοτώνει τη σύντροφό του.
      Αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση…
      Ο άνεργος σύζυγος σκοτώνει την εργαζόμενη σύντροφό του. Σε μια προσπάθεια αυτοκτονίας, πηδάει στο κενό μαζί με τα δυο τους παιδιά. Εδώ η απελπισία είναι προφανής.
      Το συγκεκριμένο προσωπικό δράμα έχει κοινωνικές προεκτάσεις και αυτό είναι σαφές.
      Όμως όχι. Ο άνδρας αυτός δεν είχε αδυναμία δέσμευσης. Στην περίπτωση αυτή θα είχε φύγει απλώς. Ούτε μπορούμε να μιλάμε εδώ για κυκλοθυμία. Για φόνους και αυτοκτονία μιλάμε.

      • 22/05/2009 στο 00:25

        Το πρόβλημα είναι ότι τέτοιου είδους αυτοκτονίες έπονται των φόνων. Αν αυτός ο άντρας είχε πραγματικά πρόθεση να αφαιρέσει τη ζωή του από απελπισία θα το έιχε κάνει χωρίς να βλάψει την οικογένειά του. Η πρώτη του πράξη είναι που τον χαρακτηρίζει και όχι η αυτοκτονία («απελπισία»). Την κυκλοθυμία του την βλέπουμε από την εν θερμώ δολοφονία της γυναίκας του και από την «τελευταία του επιθυμία» να θαφτεί ξεχωριστά απ’ αυτόν και τα παιδιά του. Εκεί διακρίνεται η εμπάθεια και άρα η αδυναμία δέσμευσης (γενικά ή ειδικά) ή απλώς οι τύψεις για μία μη αναστρέψιμη κατάσταση (γάμος/παιδιά) που (επαναλαμβάνω) υπεύθυνος είναι αυτός και κανένας άλλος. Γι’αυτόν το λόγο δεν τον θεωρώ αυτόχειρα αλλά δολοφόνο. Και κάτι άλλο. Αν είχε επιζήσει από την πτώση (έπεφτε σε κάποιο φορτηγο με σακιά ή κάτι τέτοιο…) δεν θα τον αντιμετωπίζαμε ως αυτόχειρα αλλά ως εν θερμώ δολοφόνο. Συνεπώς ο δικός του θάνατος δε διαγράφει τις προθέσεις του και τις πράξεις του απέναντι στη γυναίκα και τα παιδιά του. Το μόνο που εξυπηρετεί είναι την ίδιοτέλειά του. Επίσης διαφωνώ για το ότι αυτές οι καταστάσεις παίρνουν κοινωνική διάσταση.
        Είναι προφανές ότι ο μόνος παράγοντας-μοχλός σε τέτοια εγκλήματα είναι φυλετικού (sex και όχι gender) χαρακτήρα. Καθαρά.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Mail Επικοινωνίας

aformimisa@gmail.com
Μαΐου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιον. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Επισκέψεις

  • 297,254 hits

Αρέσει σε %d bloggers: