Αρχείο για Απρίλιος 2009

30
Απρ.
09

So Fuckin’ 90’s

ultra

Depeche Mode – Ultra

Barrel of a Gun – The Love Thieves – Home – It’ s No Good – Uselink – Useless – Sister of Night – Jazz Thieves – Freestate – The Bottom Line – Insight

1995 και βρίσκομαι στο σπίτι της τότε κοπέλας μου…

«…έχω μια βιντεοκασέτα από συναυλία Depeche Mode. Να τη δούμε?…»

«….????…..Ποιούς!!!!!????……Αποκλείεται!!!!….»

«Έχεις ακούσει?!… »

«Όχι και ούτε θέλω!… Pop ηλεκτρογλυκανάλατες μπαλάντες!… Αποκλείεται!!! »

«Καλά… ότι πεις…?! Να δούμε δυο τραγούδια και μετά το βγάζω… Οk?»

«Κάνε ότι θες…»

… … ??? ?!! !!! !!! !!! !!!… …

Η συναυλία τελείωσε και εγώ μαρμαρωμένος, να μην μπορώ να πιστέψω αυτό που μόλις είχα παρακολουθήσει!!! Ένα ήταν το σίγουρο, ότι από εκείνη τη στιγμή και μέχρι σήμερα η γνώμη μου για τους Depeche Mode είναι RESPECT! Είτε σας αρέσει είτε όχι πρόκειται από τα ελάχιστα μεγαθήρια, που όχι μόνο δεν έχουν πισωγυρίσει ούτε για μία στιγμή στα πάνω από 25 χρόνια της δισκογραφικής τους παρουσίας, αλλά έχουν καταφέρει να μεταλλάσουν τον μοναδικό τους ήχο σε κάθε νέα τους κυκλοφορία. Δίσκος ορόσημο για την εξέλιξη των Depeche Mode ήταν το Ultra, που κυκλοφόρησε το 1997. Μελαγχολικό και τόσο οικία σκοτεινό, σαν μεσσίας, ερχόμενος για να ακουστεί από μια ολόκληρη γενιά που τόσο τον είχε ανάγκη. Συναίσθημα και κυνικότητα μπλέκονται σαν κουβάρι αποκαλύπτοντας έτσι έναν από τους βασικότερους φόβους μας. Το να μην αντέχουμε να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας. Barrel of a gun και τα ναρκωτικά ποτέ δεν ήταν πιο επιδραστικά για τους Martin L. Gore και Andrew Fletcher, αλλά και σίγουρα πιο καταστροφικά για τον David Gahan από την έναρξη κιόλας του δίσκου δίνοντας έτσι το στίγμα για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Το The Love Thieves έρχεται για να σε παραπλανήσει καθώς οι διφορούμενοι στοίχοι και τα επίπεδα παίζουν με το μυαλό σου. Home. …And I thank you… For bringing me here… For showing me home… For singing these tears… Finally I’ve found that I belong here… Τα ηλεκτρονικά It’s No Good και Useless είναι τα μοναδικά κομμάτια μίας κάποιας κληρονομιάς, και της νοσταλγίας μακρινών, όχι και τόσο αθώων χρόνων. Οι φλόγες του Sister of Night λάγνες, γεμάτες υπνωτισμό σε καλούν να γίνεις ένα με εκείνες… Ένα με εκείνη. Ακολουθούν τα Freestate και The Bottom Line υποτονικά και όμως τόσο ελπιδοφόρα. Κλείνοντας το Insight… μας υπενθυμίζει ότι …the Fire still burns… Οι Depeche Mode έφτιαξαν το Ultra από ανάγκη και ίσως να είναι και ο λόγος που μέχρι και σήμερα αποτελέι σημείο αναφοράς για την αποδοχή και την επιδραστικότητα που είχε, κάπου εκεί στα τέλει της δεκαετίας το 90’. Ένας δίσκος σπονδή στα ανθρώπινα πάθη. [8,5]

…Όσο για μένα μπορεί να έχασα για πάντα εκείνο το κορίτσι, αλλά μπορώ να της αφιερώνω για πάντα στοίχους όπως…

…And I thank you… For bringing me here… For showing me home…

Anti.

30
Απρ.
09

One Day as a Lion

one-day

One Day as a Lion

Wild International – Ocean View – Last Letter – If You Fear Dying – One Day as a Lion

Επιτέλους! Αν και το συγκεκριμένο μανιφέστο έπεσε στα χέρια μου λίγο καιρό πριν, είναι κυκλοφορία του 2008. PLAY: Πειραματισμός, παραμόρφωση και επαναλαμβανόμενα κιθαριστικά Mantra σαν εκτροχιασμένο τρένο να προσκρούει σε συμπαγές τσιμέντο και αφού δεν το διαπερνά να προσπαθεί ξανά και ξανά… Η φωνή αναγνωρίσιμη μέσα σε χιλιάδες! Πρώτη σκέψη! Που σκατά βρισκόταν (τουλάχιστον μουσικά) ο Zack de la Rocha τόσα χρόνια, καθώς εκτός από μερικά guest, ο μύθος τον έφερνε μέχρι και καταταγμένο στον επαναστατικό στρατό των Ζαπατίστας του Μεξικό. Μουσικά, το συγκεκριμένο EP δεν παίρνει ανάλυση! Αν περιμένετε να ακούσετε μια παραλλαγή των Rage Against the Machine, σας θυμίζω, ότι έχουν περάσει ΔΕΚΑ ολόκληρα χρόνια! Τα Wild International και Ocean View ακούγονται σαν συμπαγές οικοδόμημα με σαθρά θεμέλια, έτοιμα να καταρρεύσουν αντίστοιχα, για να έρθει το κλειστοφοβικό ποδοβολητό του Last Letter, μια τη τελευταία πνοή προφήτη, ουρλιάζοντας πάνω στα ερείπια. Το If You Fear Dying χαμηλώνει τους τόνους (όσο γίνεται) με το μπάσο κολλημένο, σαν να ξύνει σοβάδες σε τοίχο. Tο τέλος, έρχεται με το πιο πειραματικό One Day as a Lion, σίγουρα η καλύτερη στιγμή του δίσκου! Ακούστε το και θα πάθετε πλάκα! Το ηφαίστειο Rocha ξύπνησε και αναβλύζει πύρινο ποτάμι μεταλλικού κραμάτος, ρουφώντας μέσα του όλη την προπαγάνδα, τον εφησυχασμό και την καταπίεση των καιρών μας, μετατρέποντάς τις σε αφύπνιση συνειδήσεών και ανάγκη για αντίδραση, σε ένα σύστημα που η αποτυχία του είναι πια, μονόδρομος! Δεν περιμένουμε περισσότερα! Απαιτούμε!!!

Το αντάρτικο πόλεων είναι εδώ! [8]

Anti.

30
Απρ.
09

Mastodon – Crack the Skye

mastodone1

Oblivion – Divinations – Quintessence – The Gzar – Ghost of Karelia – Crack the Skye – The Last Baron

Μαθήματα αμεσότητας και ψυχεδέλειας. Μία συσσώρευση καθαρών ιδεών, σκοτεινών οραμάτων, ιστορικών ή μη γεγονότων, παραισθησιογόνων ναρκωτικών· οργιώδες συναίσθημα και η απώλεια του ίδιου σου του εαυτού, να σε κοιτάζει απορημένη, καμένη ύστερα από τη πρώτη κιόλας ακρόαση! Οι τόνοι έπεσαν, καθώς χαμήλωσαν τα φώτα στη σκιά του χαοτικού Remission, των βομβαρδιστικών τυμπάνων του Leviathan, ενός μπάσου κροταλία στο Blood Mountain. Οι ιδέες των τριών αυτών προηγούμενων άλμπουμ ενώθηκαν στον αιθέρα, συμπιέζοντας τα δαιδαλώδη riffs του κιθαρίστα Bill Kelliher με τις εναλλαγές ανάμεσα στους Brent Hinds και Troy Sanders να μοιάζουν με ροή χείμαρρου, που δεν οδηγείτε αυτή τη φορά από τα κοφτερά βράχια (ντραμς) του Brann Dailor αλλά πάνε ένα βήμα παραπέρα τον ήχο και το ύφος του συγκεκριμένου αριστουργήματος. Η μουσική του δίσκου γράφτηκε από το Brent σε μία ακουστική κιθάρα, καθώς ανάρρωνε από ένα ατύχημα για περίπου οκτώ μήνες στο σπίτι του, κάνοντας το Crack the Skye να ακούγεται πιο Mastodon από ποτέ. Το Oblivion είναι μόνο η αρχή, για να ζωντανέψουν μπροστά στα μάτια σου τα πιο αρχέγονα όνειρα που έκρυβες μέσα σου, σε ένα παγανιστικό όργιο απόκρυφων επιθυμιών. Ο μετεωρίτης Divinations έρχεται για σε καθηλώσει με την αμεσότητά του, καθώς το λυρικό Quintessence δημιουργεί μία εφιαλτική απώλεια βαρύτητας. Το επιβλητικό The Gzar με κιθάρες κατευθείαν από τα έγκατα της κολάσεως και τον Hinds πραγματικό δαίμονα, είτε να βρυχάται, είτε να κινείται νωχελικά χωρίς να δίνει τίποτα παραπάνω από ό,τι χρειάζεται. Ghost of Karelia στακάτο, στοιχειωμένο, το σκοτεινό, προπομπός του επιβλητικού ομότιτλου, με τον Scott Kelly (Neurosis) στα φωνητικά, χαρακτηρίζοντας την ποιότητα του συνόλου, χωρίς περιθώρια διαπραγμάτευσης. Με μία φράση ίσως το κάτοπτρο της θνητότητας και της αγωνίας του είδους μας. Για το τέλος, οι Mastodon κλείνουν με το άπειρο The Last Baron, αφήνοντάς μας κάπου ανάμεσα στη στρατόσφαιρα, περιμένοντας να αποφασίσουμε, αν θα πρέπει να γυρίσουμε πίσω στην αρχή μας, ή να ξεκινήσουμε προς την αντίθετη κατεύθυνση και την εξέλιξη του ανθρώπου. Η μεγαλύτερη μπάντα αυτή τη στιγμή του κόσμου δίνει σεμινάρια ενός ολοκληρωμένου έργου τέχνης, μοναδικής καλλιτεχνικής έκφρασης και συνοχής με μία ειλικρίνεια που μπορεί να σε καθηλώσει για μέρες μπροστά στα ηχεία σου. Ο χρόνος θα δείξει, αν θα μπορέσει να γίνει σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές, σίγουρα όμως, για όλους εμάς που το κάναμε κτήμα μας στις μέρες του, το Crack the Skye είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους των τελευταίων χρόνων. [10]

Επαναπροσδιορισμός! Ίσως, δεν θα πρέπει να είναι ο τίτλος μόνο για το Crack the Skye, αλλά και για ολόκληρο το Metal ιδίωμα.

Anti.

30
Απρ.
09

Συνεκδοχή, Νέα Υόρκη

new-york11

Η πλειοψηφία των κριτικών βρήκε την ταινία ακατανόητη, παρ’ όλα αυτά τη θεώρησε… εξαιρετική. Ο Δανήκας της έβαλε “10 με τόνο” αν και ομολογεί ότι δεν κατάλαβε τίποτα!

Εγώ αντιθέτως βρήκα την ταινία εξαιρετικά κατανοητή, μερικές φορές δε, υπερβολικά προφανή…

Η ταινία (δηλαδή ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης) από την αρχή δεν αποκρύπτει την πηγή της έμπνευσης της. Είναι ο Θάνατος ενός Εμποράκου του Μίλλερ, ενδεχομένως το μεγαλύτερο (ότι και αν σημαίνει αυτό…) θεατρικό αριστούργημα του 20ου αιώνα. Ο πρωταγωνιστής μεταλλάσσεται από εκπρόσωπο της εργατικής τάξης (στο έργο του Μίλλερ) σε μικροαστό διανοούμενο στον Κάουφμαν. Βρίσκω περισσότερα κοινά στη συγκεκριμένη ταινία μεταξύ του Κάουφμαν και του Γούντι Άλεν και όχι με τον Φελίνι και με το έργο του “81/2”, που διείδαν οι κριτικοί κινηματογράφου. Γενικά θεωρώ τον Κάουφμαν έναν εκσυγχρονισμένο(;) Γούντι Άλεν.

Όπως στο έργο του Μίλερ, ο πρωταγωνιστής αισθάνεται ότι ξόδεψε όλη του τη ζωή χωρίς νόημα με ψευδαισθήσεις για τον εαυτό του και τους γύρω του ενώ στο τέλος να προδίδεται (ή τουλάχιστον έτσι πιστεύει) από όσους πίστευσε. Σε αντίθεση με τον εμποράκο του Μίλλερ ο διανοούμενος του Κάουφμαν (είναι σκηνοθέτης) έχει τη δυνατότητα – πλεονέκτημα(;) να αναπαραστήσει (εξ’ ου και συνεκδοχή) ένα εικονικό κόσμο μέσω της τέχνης. Πιστεύει μάλιστα ότι η τέχνη μπορεί να είναι τόσο “αληθινή” όσο και ο πραγματικός κόσμος αποτελώντας μια (συν) εκδοχή του. Ωστόσο στην πορεία καταλήγει (στο μάλλον απαισιόδοξο, για τον ίδιο, συμπέρασμα) ότι και η τέχνη δεν μπορεί να ξεφύγει από τις αντιφάσεις, τις αποτυχίες της πραγματικής ζωής. Η συνεκδοχή μπορεί να γίνει εξ’ ίσου ακατανόητη και άθλια όσο και η “πραγματική” εκδοχή. Ο σκηνοθέτης-ήρωας αδυνατεί να εκπληρώσει το στόχο του (που αποτελεί την πλέον γνωστή νεύρωση των διανοουμένων και όχι μόνο…) να αφήσει πριν πεθάνει κάτι σπουδαίο πίσω του. Για άλλη μια φορά, σε αντίθεση με τον Εμποράκο του Μίλλερ όπου ο θάνατος έχει μια σχεδόν ηρωική διάσταση (τη μορφή της θυσίας) ο ήρωας του Κάουφμαν απλώς πεθαίνει, ως ένοχος των ίδιων του, των ατομικών, νευρώσεων και αποτυχιών.

Η σύγκριση με το έργο του Μίλλερ είναι αναπόφευκτη (ηθελημένη άλλωστε από τον ίδιο τον Κάουφμαν): παρά την τραγικότητα του ήρωα του Μίλλερ και την τελική αυτοκτονία του, το έργο λειτουργεί κυρίως ως κοινωνική καταγγελία, κάνει την προσοχή του θεατή να στραφεί όχι μόνο στο “εσωτερικό” του τραγικού ήρωα αλλά και στον “πραγματικό” κόσμο ως την πηγή (και επεξήγηση) της τραγικότητας. Το έργο του Μίλλερ γράφτηκε σε μια εποχή που παρά τις τραγικές εμπειρίες (αμέσως μετά την σφαγή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου) υπήρχε διάχυτη στην κοινωνία η πίστη ότι ο πραγματικός κόσμος μπορούσε και να εξηγηθεί, αλλά και να αλλάξει. Πίστη που τη μεγέθυνε η ανάπτυξη τεράστιων κοινωνικών κινημάτων.

Αντίθετα το έργο του Κάουφμαν παραμένει μια “εσωτερική” ερμηνεία του κόσμου, γι’ αυτό και το θεωρώ γουντιαλενικό: ο κόσμος μέσα από τα μάτια μιας μικροαστικής διανόησης. Η μόνη δυνατή διαδραστικότητα με τον κόσμο είναι η ατομική, η προσωπική σχέση. Η τραγικότητα του ατόμου συνίσταται στο ότι οποιαδήποτε εκδοχή (ή συνεκδοχή) του κόσμου το βρίσκει στο τέλος εκμηδενισμένο σ’ ένα κόσμο κατά βάση μη γνώσιμο, και γι’ αυτό ακατανόητο.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι η οπτική του Μίλλερ είναι (αναγκαστικά) καλύτερη από του Κάουφμαν. Σημαίνουν ωστόσο… άλλοι καιροί, άλλα ήθη. Υπάρχουν εποχές όπου η ατομικότητα μεγεθύνεται μέσα από τη συλλογικότητα, και εποχές όπου η ατομικότητα συνθλίβεται μέσα στην ίδια της την ατομικότητα.

Άγγελος Κ.

20
Απρ.
09

Βόλτα στο εναλλακτικό διαδίκτυο

achr

Στο περιθώριο της εμπορικής χρήσης του ίντερνετ υπάρχει ένας άλλος κόσμος “εναλλακτικής” έκφρασης, δημιουργίας και πληροφόρησης.

Η εξάπλωση της χρήσης του γρήγορου ίντερνετ και η πληθώρα εφαρμογών και προγραμμάτων διευρύνουν συνεχώς τις δυνατότητες των χρηστών. Το κόστος για την αγορά ηλεκτρονικού εξοπλισμού και σύνδεσης με το διαδίκτυο έχει μειωθεί αισθητά τα τελευταία χρόνια οδηγώντας στη δημιουργία πολλών προσωπικών και συλλογικών ιστοσελίδων που δεν έχουν ως κίνητρο το κέρδος αλλά την ελεύθερη διάδοση γνώσης και πληροφορίας.

Μεμονωμένοι χρήστες και ομάδες πειραματίζονται και χρησιμοποιούν το διαδίκτυο για να εκφράσουν μια άλλη πραγματικότητα, πέρα από τις κυρίαρχες αντιλήψεις και πρακτικές, όπου η γνώση και η δημιουργία μεταδίδονται ελεύθερα χωρίς να μεσολαβεί κανείς μεταξύ του αποστολέα και του παραλήπτη.

Η διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια Wikipedia (www.wikipedia.org) έχει πολύ μεγάλη δημοφιλία και εντύπωση προκαλεί ο σημαντικός αριθμός εθελοντών που οργανώνονται σε μικρές διαδικτυακές συντακτικές επιτροπές και δημοσιεύουν, διορθώνουν και οργανώνουν τα άρθρα της εγκυκλοπαίδειας. Μια μη εμπορική προσπάθεια που κατάφερε να δημιουργήσει μια τεράστια πολύ-γλωσσική βάση δεδομένων, προσβάσιμη σε κάθε χρήστη.

Μια παρόμοια πρωτοβουλία οδήγησε στη δημιουργία της ιστοσελίδας www.librivox.org όπου μπορεί κανείς να βρει εύκολα και γρήγορα εκατοντάδες βιβλία. Χιλιάδες εθελοντές σε όλο τον κόσμο ηχογραφούν και δακτυλογραφούν βιβλία που δεν υπόκεινται στο νόμο για τα πνευματικά δικαιώματα, προσφέροντας σε κάθε χρήστη κείμενα λογοτεχνικά, ιστορικά και πολιτικά, μεγάλης αξίας, από τους αρχαίους έλληνες και λατίνους κλασσικούς έως τον Μαρξ, τον Τολστόι ή τον Ντοστογιέφσκι.

Η πλειοψηφία του γραπτού και οπτικό-ακουστικού υλικού στο ίντερνετ είναι στην αγγλική γλώσσα, αυτό όμως αλλάζει όσο η χρήση του διαδικτύου εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο.

Τα τελευταία χρόνια το τοπίο στην ενημέρωση έχει αρχίσει να αλλάζει. Οι δυνατότητες που δίνει το ίντερνετ στην επικοινωνία και στη δημοσίευση κειμένου, ήχου και εικόνας έχει ανοίξει την συζήτηση για μια διαφορετική πληροφόρηση.

Πρόσφατο είναι το παράδειγμα στην Ελλάδα όπου πρώτος ο μη εμπορικός διαδικτυακός τόπος athens.indymedia.org ανέδειξε και τεκμηρίωσε με φωτογραφίες, την συνεργασία ακροδεξιών ομάδων με την αστυνομία, κατά τη διάρκεια αντιφασιστικού συλλαλητηρίου στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν ένα παράδειγμα δημοσιογραφικής επιτυχίας από μη επαγγελματίες.

Η δημοσιογραφία των πολιτών είναι μια σχετικά καινούργια έννοια και δηλώνει την δυνατότητα κάθε χρήστη του ίντερνετ να τοποθετείται πάνω σε ένα γεγονός. Τα παραδοσιακά δίκτυα ενημέρωσης (εφημερίδες, τηλεόραση και ραδιόφωνο) έχουν χρησιμοποιήσει αρκετές φορές υλικό που δεν προέρχεται επαγγελματίες δημοσιογράφους, αλλά από χρήστες που φωτογραφίζουν ή βιντεοσκοπούν γεγονότα και κατόπιν τα διοχετεύουν στο ίντερνετ.

Η δημιουργία των blogs έδωσε επίσης ώθηση στην “εναλλακτική” ενημέρωση. Με τη βοήθεια των χρηστών δημιουργείται μια διαφορετική ειδησεογραφική ατζέντα, με άλλες προτεραιότητες στην αξιολόγηση της επικαιρότητας από ότι στα κυρίαρχα Μ.Μ.Ε. Κάποια blogs έχουν πολύ μεγάλο ακροατήριο σε σημείο που στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση στις Ηνωμένες Πολιτείες να συζητιέται έντονα η μεγάλη επιρροή κάποιων μεμονωμένων μπλόγκερ, που οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι επαγγελματίες δημοσιογράφοι.

Υπάρχουν τα τελευταία χρόνια πολύ αξιόλογες προσπάθειες δημιουργίας “εναλλακτικών” σταθμών ενημέρωσης.

Ο αμερικανικός διαδικτυακός τόπος www.democracynow.org είναι μια επιτυχημένη πρωτοβουλία τέτοιου είδους. Εκεί μπορεί ο καθένας να παρακολουθήσει καθημερινά ένα πλούσιο ενημερωτικό τηλεοπτικό δελτίο. Κεντρική παρουσιάστρια είναι η γνωστή και βραβευμένη δημοσιογράφος Amy Goodman. Έχοντας μια διαφορετική ματιά για το τι συμβαίνει στις Η.Π.Α. και στον κόσμο από ότι τα δίκτυα κολοσσοί της Αμερικής σχολιάζει και αναλύει την επικαιρότητα καλώντας στο στούντιο ή συνομιλώντας από απόσταση με ανθρώπους που ακούγονται ελάχιστα ή καθόλου από τα υπόλοιπα μέσα όπως ο Noam Chomsky, ο ιστορικός Howard Zinn και ακτιβιστές ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ. Η πρόσβαση σε όλες τις εκπομπές γίνεται εύκολα μέσω διαδικτύου ενώ διατίθενται ταυτόχρονα σε γραπτή μορφή στην αγγλική και ισπανική γλώσσα.

Μια ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη προσπάθεια στο ελληνικό διαδίκτυο είναι το tvxs του Στέλιου Κούλογλου και της ομάδας του (www.tvxs.gr). Στο μικρό χρόνο ζωής, το tvxs έχει αποκτήσει μεγάλο κοινό ενώ έχει θέσει μια διαφορετική προτεραιότητα στην ειδησεογραφία του καλύπτοντας εκτενώς με ρεπορτάζ και σχολιασμό την πρόσφατη εξέγερση στις ελληνικές φυλακές και τα γεγονότα που συγκλόνισαν τον Δεκέμβριο την Ελλάδα. Ταυτόχρονα προσφέρει ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους που δύσκολα βρίσκει κανείς αλλού, ντοκιμαντέρ και ψυχαγωγικές εκπομπές, ενώ κάθε χρήστης έχει την δυνατότητα να σχολιάσει το υλικό που παρακολουθεί ή ακόμη και να ανεβάσει το δικό του βίντεο.

Το διαδίκτυο είναι ένα χρήσιμο εργαλείο. Πολλοί το χρησιμοποιούν για να ενημερωθούν και να ψυχαγωγηθούν, να επικοινωνήσουν με άλλους και να δημοσιοποιήσουν τις απόψεις τους. Τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν οι πρωτοβουλίες μέσω του διαδικτύου ‘εναλλακτικής’ ενημέρωσης και ψυχαγωγίας και όλο και περισσότεροι καταφεύγουν σε αυτές, ειδικά οι νεότερες ηλικίες. Όσο αυτές οι προσπάθειες πολλαπλασιάζονται και βελτιώνονται τόσο θα μεγαλώνει το κοινό που τις παρακολουθεί και συμμετέχει σε αυτές.

Misa




Mail Επικοινωνίας

aformimisa@gmail.com
Απρίλιος 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Μάι. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Επισκέψεις

  • 298,187 hits