Αστυνομική βία και τρομοκρατία

Θα έπρεπε (από ντροπή) να υπάρχει όριο και αυτοσυγκράτηση σε όσους επιδίδονται στη μαύρη προπαγάνδα. Όμως δεν υπάρχει. Ο θύτης ανενδοίαστα καμώνεται το θύμα. Σε μια κοινωνία που υφίσταται χάρις στην εκμετάλλευση και την καταπίεση των πολλών από τους λίγους, υπάρχουν πάντοτε οι μηχανισμοί που αντιστρέφουν την πραγματικότητα, που παρουσιάζουν το μαύρο, άσπρο.

Το υπουργείο Δημόσια Τάξης μετονομάστηκε σε υπουργείο Προστασίας του Πολίτη θυμίζοντας ανατριχιαστικά το 1984 του Τζορτζ Όργουελ. Στο βιβλίο του Όργουελ η εξουσία, για να εμποδίσει την ελευθερία σκέψης, δημιουργεί μια «Νέα Ομιλία». Οι λέξεις χάνουν το αρχικό τους νόημα για να μην υπάρχουν λέξεις για να εκφράσει κανείς «ανατρεπτικές» ιδέες:

«Κάποιος που θα είχε ανατραφεί μόνο με τη Νέα Ομιλία, δεν θα ήξερε ότι κάποτε η λέξη “ίσος” ή ότι η λέξη “ελεύθερος” σήμαινε “πολιτικώς ελεύθερος”».

Έτσι στην Ελλάδα του 2009, έχουμε «Προστασία του πολίτη» ενώ με βάση την «παλιά» γλώσσα θα είχαμε «Έλεγχος και καταπίεση του πολίτη»…

Αλλά δεν είναι μόνο οι λέξεις που διαστρεβλώνονται αλλά και τα ίδια τα γεγονότα. Με αφορμή την επίθεση στο αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής και τον τραυματισμό αστυνομικών τα ΜΜΕ εξαπέλυσαν μια άνευ προηγουμένου μαύρη προπαγάνδα για τους «αναξιοπαθούντες» αστυνομικούς. Από τότε δεν έχουν σταματήσει να παρουσιάζουν τους αστυνομικούς περίπου ως ανυπεράσπιστους στην βία «κακοποιών» και «τρομοκρατών». Στα Νέα διαβάζουμε σε πρόσφατο άρθρο:

«Από την τσέπη τους πληρώνουν εκατοντάδες αστυνομικοί τα αλεξίσφαιρα γιλέκα τους «προκειμένου να νιώθουμε λίγο πιο σίγουροι πως θα γυρίσουμε σώοι στα σπίτια μας», όπως λένε. Ύστερα από το τρομοκρατικό χτύπημα στο Αστυνομικό Τμήμα της Αγίας Παρασκευής, οι περισσότεροι αστυνομικοί προσπαθούν να προμηθευτούν ένα αλεξίσφαιρο γιλέκο μεγαλύτερης αντοχής από εκείνα που τους διαθέτει η υπηρεσία τους»[1].

Το πένθος για την πτώση του σταλινισμού

Η πτώση των σταλινικών καθεστώτων σηματοδότησε μια ιστορική ήττα του εργατικού κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο. Το εργατικό κίνημα από το 1848 (από τότε δηλαδή που συγκροτήθηκε σαν ανεξάρτητο, ταξικό κίνημα) ταυτίστηκε με την προοπτική του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Το 1989 για πρώτη φορά στην ιστορία του, το εργατικό κίνημα αποκόπηκε από κάθε προοπτική κοινωνικής απελευθέρωσης, έμμεινε χωρίς μια δικιά του ιδεολογία με την οποία να προσπαθεί να καθορίσει τη δράση του και να θέτει στόχους για τους αγώνες του. Η ιδεολογική ήττα του εργατικού κινήματος συνόδευσε την ήττα του στο επίπεδο των οικονομικών και πολιτικών κατακτήσεων που είχαν κερδηθεί μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την αποδυνάμωση των συνδικαλιστικών του οργανώσεων, την αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις…

Αυτή η χρονική σύμπτωση, της πτώσης του σταλινισμού και της ιστορικής ήττας της εργατικής τάξης, θα αρκούσε από μόνη της για να μας κάνει να σκεφτούμε ότι υπάρχει ανάμεσα σε αυτά τα δύο ιστορικά γεγονότα μια αιτιακή σχέση, με το πρώτο στο ρόλο του αιτίου. Όμως δεν είναι μόνο η χρονική σύμπτωση. Η πτώση του σταλινισμού αποδυνάμωσε τις εργατικές οργανώσεις που αντλούσαν, όχι μόνο την πολιτική τους αίγλη, αλλά και μέρος της πραγματικής τους δύναμης από την ενίσχυση που δέχονταν από την ΕΣΣΔ, αποδυνάμωσε εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που ενισχύονταν υλικά και πολιτικά από την ΕΣΣΔ, οδήγησε σε μια παγκόσμια κατάσταση όπου οι ΗΠΑ μπορούσαν, χωρίς αντίπαλο δέος, να κυριαρχήσουν στον πλανήτη, με όλες τις συνέπειες που είχε (και έχει) αυτή η κυριαρχία.

Τα σταλινικά καθεστώτα, για πάρα πολλούς αριστερούς καθώς και για ένα τεράστιο κομμάτι του εργατικού κινήματος (αυτό που ακολουθούσε τη σοσιαλδημοκρατία), είχαν πάψει για πολλές δεκαετίες πριν την πτώση τους, να αποτελούν το ζωντανό παράδειγμα μιας κοινωνικής προοπτικής. Για την ακρίβεια αποτελούσαν παραδείγματα για το τι δεν πρέπει να κάνουν. Τα εγκλήματα του σταλινισμού που είχαν γίνει γνωστά ήδη από τις αρχές της δεκαετίες του ‘50, οι εργατικές εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις στην Ουγγαρία, την Ανατολική Γερμανία, την Τσεχοσλοβακία, την Πολωνία, έδειξαν σ’ όλο τον κόσμο την καταπιεστική φύση αυτών των καθεστώτων. Όμως όλοι πένθησαν τον θάνατό τους. Τον πένθησαν σαν να έχασαν κάτι αγαπημένο, ένα κομμάτι του εαυτού τους. Καθηλώθηκαν μάλιστα σε μια κατάσταση συνεχούς πένθους, που τους αφαίρεσε κάθε διάθεση να παλέψουν για ριζικές κοινωνικές αλλαγές.

Η Νύχτα Μόλις Πριν Από Τα Δάση

Κάπως ετεροχρονισμένα, αλλά μόλις την προηγούμενη μέρα κατόρθωσα να επεξεργαστώ τις φωτογραφίες…

Η ομάδα nomass παρουσίασε την παράσταση “Η Νύχτα Μόλις Πριν Από Τα Δάση” στις 11-12-13 Νοεμβρίου στο Μηχανουργείο του Πολυτεχνείου (για να είμαι ειλικρινείς τόσα χρόνια πρώτη μου φορά μπήκα σε αυτή την αίθουσα του Πολυτεχνείου…).

Όπως και στο παρκάκι της Ναβαρίνου το θεατρικό μου άρεσε εξαιρετικά. Είδα την παράσταση της Πέμπτης (12/11) σε μια αίθουσα γεμάτη από κόσμο. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι αρκεί το ταλέντο και η διάθεση για προσφορά και προσωπική έκφραση. Και υπάρχει κόσμος που τα αναγνωρίζει και μπορεί να τα στηρίξει με την παρουσία του. Ένα μεγάλο μπράβο στην ομάδα nomass.

Στη συνέχεια της δημοσίευσης μπορείτε να δείτε μια σειρά από φωτογραφίες από την παράσταση.

1989: η χρονιά που τα καθεστώτα του κρατικού καπιταλισμού κατέρρευσαν

Από τους πρώτους μήνες του 1989 η Ευρώπη γνώρισε τις πιο σαρωτικές πολιτικές αλλαγές που είχαν να συμβούν από το 1848. Ένα τεράστιο κύμα εργατικών και κοινωνικών αγώνων σάρωσε την ανατολική Ευρώπη και είχε ως αποτέλεσμα το γκρέμισμα των καθεστώτων του κρατικού καπιταλισμού. Σε ένα μόλις χρόνο τα καθεστώτα αυτά θα μπαίνανε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Τα Χριστούγεννα του 1989 ο δικτάτορας της Ρουμανίας Τσαουσέσκου τουφεκίζεται μετά από μια συγκλονιστική λαϊκή εξέγερση και με αυτόν τον τρόπο έκλεινε μια ολόκληρη ιστορική περίοδος σταλινικών καθεστώτων στην ανατολική Ευρώπη.

Η αρχή του τέλους των κρατικο-καπιταλιστικών καθεστώτων άρχισε όταν το Φλεβάρη του 1989 το Πολωνικό καθεστώς κάλεσε το εργατικό συνδικάτο Αλληλεγγύη να συμμετάσχει σε συνομιλίες για τη συμμετοχή του σε κυβέρνηση. Αυτό οδήγησε στο να ραγίσει ο δικτατορικός μονόλιθος όχι μόνο του πολωνικού αλλά και όλων των καθεστώτων του κρατικού καπιταλισμού. Το «σιδηρούν παραπέτασμα» είχε αρχίσει να καταρρέει. Δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που δικτατορικά καθεστώτα προσπαθώντας να μεταρρυθμιστούν δημιουργούν ρήγματα στο ίδιο τους το εσωτερικό από τα οποία ξεχειλίζει η συσσωρευμένη αγανάκτηση του κόσμου και τελικά καταρρέουν.

Δεν ονειρεύονταν τον καπιταλισμό πίσω από το Τείχος

Του Slavoj Zizek

Eίναι κοινός τόπος να επιμένουμε στο «θαυμαστό» των γεγονότων όπως αυτό της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου. Ενα όνειρο έγινε πραγματικότητα, συνέβη κάτι το οποίο κανείς δεν θα μπορούσε να διανοηθεί μερικούς μήνες νωρίτερα: ελεύθερες εκλογές, το τέλος των κομμουνιστικών καθεστώτων που κατέρρευσαν σαν τραπουλόχαρτα.

Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί, στην Πολωνία, τον Λεχ Βαλέσα πρόεδρο της Δημοκρατίας; Αυτό το θαύμα όμως αντιπαρατίθεται σε ένα ακόμη μεγαλύτερο που συντελέστηκε μερικά χρόνια αργότερα: την επιστροφή των πρώην κομμουνιστών στην εξουσία μέσω δημοκρατικών εκλογών, την περιθωριοποίηση του ίδιου του Βαλέσα, ο οποίος ήταν πλέον πολύ λιγότερο δημοφιλής από τον στρατηγό Γιαρουζέλσκι που με το πραξικόπημά του είχε συντρίψει, δεκαπέντε χρόνια πριν, την «Αλληλεγγύη».

Η κλασική ερμηνεία αυτής της δεύτερης ανατροπής προτάσσει τις «παιδιάστικες» φιλοδοξίες ενός λαού ο οποίος είχε μια μη ρεαλιστική άποψη για τον καπιταλισμό: ήθελε το βούτυρο και το χρήμα από το βούτυρο, την ελευθερία της αγοράς και τη δημοκρατία, την ευημερία χωρίς τα προβλήματα της «κοινωνίας του ρίσκου», χωρίς την απώλεια της ασφάλειας και της σταθερότητας που εγγυώνταν (λίγο- πολύ) τα κομμουνιστικά καθεστώτα. Οπως παρατήρησαν σαρκαστικά ορισμένοι Δυτικοί, ο ευγενής αγώνας για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη κατέληξε σε μπανανία και πορνογραφία. Την επομένη της νίκης ο λαός απογοητεύθηκε: αναγκάστηκε να υποκύψει στους κανόνες της νέας πραγματικότητας και να πληρώσει το τίμημα της πολιτικής και οικονομικής ελευθερίας.

Η κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ

Η κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ είναι προφανής και σοβαρή, αρκεί κανείς απλώς να ρίξει μια ματιά στις πολιτικές σελίδες των εφημερίδων. Αυτή η κρίση μοιάζει να οδηγεί σ’ ένα τελειωτικό (;) ξεκαθάρισμα της πολιτικής φυσιογνωμίας και προοπτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα αυτό το ξεκαθάρισμα δεν οδηγεί προς την κατεύθυνση που (υποθετικά τουλάχιστον, ως «σχέδιο επί χάρτου») επεδίωκαν οι οργανώσεις της επαναστατικής Αριστεράς όταν εντάχθηκαν στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Αντί για τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κόμμα με αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, οι εξελίξεις οδηγούν είτε στη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σ’ ένα διευρυμένο ΣΥΝ είτε στη διατήρηση του status quo με ενισχυμένη τη θέση του ΣΥΝ συνολικά αλλά και ειδικότερα της Ανανεωτικής του πτέρυγας.

Η κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ επιβαρύνθηκε ακόμα περισσότερο μετά από την παρέμβαση του Αλέκου Αλαβάνου, ο οποίος έκανε, κατά τη γνώμη μου, αυτονόητες διαπιστώσεις και εκτιμήσεις. Χαρακτήρισε μεγάλη ήττα το εκλογικό αποτέλεσμα:

«Ήταν επιτυχία με βάση τα ποσοστά και το πώς αντέδρασε ο διαπλεκόμενος Τύπος. Ήταν όμως μεγάλη ήττα γιατί στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ είχαμε αναλάβει να κλείσουμε το χάσμα του ΄89, είχαμε αναδειχθεί ως “Η αντιπολίτευση”, (…) είχαμε κάνει βήματα μπροστά στην αλλαγή του τοπίου»[1].

Και συμπλήρωσε:

«Ήταν μεγάλη ήττα γιατί ο δικομματισμός μπόρεσε όχι μόνο να λειτουργήσει με τον πιο ομαλό τρόπο, αλλά και να δώσει ελπίδα στο χρεοκοπημένο σύστημα».

Υπαρχούν μεγάλοι και δυνατοί άνθρωποι τελικά…Κωνσταντίνα

Αναδημοσίευση από virusmedia

Στήθηκα μπροστά απ’ την τηλεόραση και με αγωνία περίμενα η ώρα να πάει 23.15. Η πρώτη συνέντευξη της Κωνσταντίνας Κούνεβα, της Κούνεβα που όλοι μετά το τραγικό συμβάν το Δεκέμβρη φωνάζαμε «Κωνσταντίνα δεν είσαι μόνη».

Ακούγοντας την πρώτη πρόταση της Κωνσταντίνας ένιωσα ένα σφίξιμο στο στήθος μου, μούδιασε το μυαλό όταν κατάλαβα ότι αυτό που ακουγόταν παράλληλα με τη φωνή της ήταν ο ήχος της τραχειοστομίας. Κάποια στιγμή-δεν το κρύβω- γέμισαν τα μάτια μου και συγκρατήθηκα, παρά το γεγονός ότι ήμουν μόνος μου στο σπίτι. «Ρουφούσα» τα λόγια της Κούνεβα προσπαθώντας να φανταστώ πως είναι το πρόσωπο της, τα μάτια της.

Η ηρεμία της, η γαλήνη της ωστόσο με οδήγησαν σε άλλες σκέψεις απ’ την κλασσική περιέργεια που μπορεί να έχει οποιοσδήποτε άνθρωπος.

Χένρυ Ντέιβιντ Θορώ – Πολιτική Ανυπακοή

Ανυπακοή, µια λέξη που ίσως, να ακούγεται ξεχασµένη και κάπως ροµαντική. Μια λέξη όµως, που το νωθρότερο ψέλλισµά της στα χείλη εκείνων που γνώρισαν την αδικία και την υπεροψία της σύγχρονης κοινωνίας, µπορεί να προκαλέσει σήµερα αµηχανία στα κοπάδια των «αγνών» αµνών αυτού του συστήµατος, αλλά κυρίως αποστροφή στη «στρατιά» των θεµελιωτών των «ιερών» νόµων του.

Δεν θα παρουσιάσω µια εκτενή ανάλυση του βιβλίου, απλά θα προσπαθήσω να επισηµάνω τους λόγους για τους οποίους, η «Πολιτική Ανυπακοή» (Εκδόσεις Ερατώ – 2009), του Θορώ, θεωρείται ένα από τα σηµαντικότερα δοκίµια της αµερικανικής λογοτεχνίας. Η αµεσότητα του κειµένου, µε άφησε πραγµατικά εµβρόντητο µε το βαθιά πολιτικό της λόγο και τη διαχρονική του αξία, αφού δηµοσιεύτηκε για πρώτη φορά, το 1849. Από το κείµενο αναδύεται το µεγαλείο της συνείδησης ενός ανθρώπου και η δύναµη της ελεύθερης ψυχής του καθώς εκφράζουν µε δύναµη την αντίθεσή τους απέναντι σε μια άπληστη κοινωνία που το µόνο που πρεσβεύει, είναι η εκµετάλλευση των πολλών προς όφελος µιας µικρής µειοψηφίας. Η προσωπική ευθύνη του καθενός από εµάς, για την ανοχή µας σε πολιτικές που µας καταδυναστεύουν, αποτελούν στόχο για τον αντιρρησία Θορώ. Ταυτόχρονα ζητά απ’ όλους εµάς να αντιδράσουµε, να δράσουµε, καθώς και να προσφέρουµε νέες ιδέες για µια άλλη κοινωνία. Σηµαντικό στοιχείο της συγκεκριµένης έκδοσης, αποτελεί και η ανάλυση του κειµένου από τον Λόρενς Ροσενβαλτ αλλά και η βιογραφία του συγγραφέα που ακολουθούν, προσθέτοντας µία σφαιρική εικόνα του όλου αριστουργήµατος.

Η αξιολύπητη αντίδραση ρατσιστικής υποκουλτούρας

Αναδημοσίευση από VirusMedia

Η αντιρατσιστική συναυλία στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα

Στο πλαίσιο των δράσεων ενάντια στο διακυβερνητικό Παγκόσμιο Φόρουμ Μετανάστευσης και Ανάπτυξης (GFMD) πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα (2/11) με μεγάλη επιτυχία η αντιρατσιστική συναυλία στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα.

Μπορείτε να δείτε ένα slide show στο τέλος αυτής της δημοσίευσης. Στις φωτογραφίες που θα δείτε υπάρχουν και μερικές με «αγανακτισμένους πολίτες» που απειλούν το φωτογράφο που τους τραβάει φωτογραφίες. Μια γυναίκα μάλιστα κάνει μια «άσεμνη» χειρονομία προς το φωτογραφικό φακό.

Το κυπριακό ζήτημα

Η επέτειος της εισβολής στην Κύπρο της Τουρκίας το 1974, έδωσε την ευκαιρία στον ελληνικό τύπο για πολυσέλιδα αφιερώματα. Για άλλη μια φορά, όπως κάθε χρόνο άλλωστε, ο «ελληνισμός της Κύπρου» παρουσιάσθηκε σαν θύμα μιας «άδικης επίθεσης» που την καθοδήγησαν σκοτεινά κέντρα των μεγάλων δυνάμεων (κατά κύριο λόγο των ΗΠΑ). Ως αρχιερέας της συνομωσίας εμφανίζεται, ξανά στο ίδιο έργο, ο Κίσινγκερ (τότε υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ).

Ωστόσο η αλήθεια για την Κύπρο είναι πολύ διαφορετική. Τη γνωρίζουν σχεδόν οι πάντες, αλλά για λόγους «εθνικούς» τη ψιθυρίζουν ή τις αφιερώνουν πολύ λίγες αράδες στα αφιερώματα.

Σίγουρα υπήρξαν συνωμοσίες και σχέδια των ιμπεριαλιστών. Εντούτοις, την πορεία των γεγονότων στο κυπριακό την καθόρισαν κατά κύριο λόγο οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στις αστικές τάξεις της Ελλάδας και της Τουρκίας, που η καθεμιά προσπαθούσε να επιβάλει τα δικά της συμφέροντα σε βάρος της άλλης.

Δεν είναι αλήθεια ότι η Τουρκία ήταν μόνιμα επιτιθέμενη και η Ελλάδα μόνιμα αμυνόμενη. Στο κυπριακό αυτό είναι ολοφάνερα ψέμα. Μέχρι και το 1974 η ελληνική πλευρά ήταν η επιτιθέμενη (και μάλιστα με παράλογες και άδικες διεκδικήσεις) και η τουρκική αμυνόμενη.

Το κυπριακό ζήτημα έγινε γόρδιος δεσμός για το επιπρόσθετο γεγονός ότι τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων αστών δεν συμβάδιζαν (στην πραγματικότητα απέκλιναν) με τα συμφέροντα της «μητέρας πατρίδας», των Ελλήνων αστών. Άλλη μια αλήθεια που γίνεται συστηματική προσπάθεια απόκρυψής της.

Να καταργηθούν τώρα οι παρελάσεις!

Πρός: Ένωση Γονέων & Κηδεμόνων Παλλήνης

Σύλλογο εκπαιδευτικών «Αλέξανδρος Δελμούζος», Ε΄ ΕΛΜΕ

Αφορμή για αυτήν την επιστολή είναι κάποιες εκδηλώσεις μαθητών κατά τη διάρκεια της παρέλασης για το γιορτασμό της 28^ης Οκτωβρίου στην Παλλήνη. Εκδηλώσεις που δεν ήταν βέβαια αυθόρμητες, αλλά κάτω από την καθοδήγηση και τα προστάγματα των εκπαιδευτικών τους που προφανώς τα είχαν από πριν διδάξει στα παιδιά.

Άκουσα λοιπόν μαθητές δημοτικού σχολείου να εκτελούν στρατιωτικά παραγγέλματα του στιλ «… ένα στ’ αριστερό, ένα κι ένα δυο», να φωνάζουν συνθήματα «… μαθητές λοκατζήδες» και άλλα παρόμοια. Και δυστυχώς αυτή δεν είναι η πρώτη χρονιά που εγώ προσωπικά έχω δει τέτοια γεγονότα. Ίσως μάλιστα και να άρεσε σε μερικούς πατεράδες που τα παιδιά τους μιμούνταν τις ειδικές δυνάμεις του στρατού. Συμπληρωματικά να αναφέρω ότι και στο δικό μας σχολείο υπήρχε πριν από 3 χρόνια δάσκαλος γυμναστικής που την ώρα του «ζεστάματος» έβαζε τα παιδιά να τραγουδούν «είμαστε όλοι εμείς μαθητές καταδρομείς, το πρωί με την αυγούλα κάνουμε γυμναστικούλα …».

Θεατρική παράσταση στο Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο των Εξαρχείων

Το Σάββατο (24/10) παρουσιάστηκε με πολύ μεγάλη επιτυχία στο Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο των Εξαρχείων το θεατρικό του Bernard-Marie Koltes “Η νύχτα μόλις πριν από τα δάση“. Στο τέλος αυτής της δημοσίευσης μπορείτε να δείτε μια σειρά φωτογραφιών (Slide show) αυτής της εξαιρετικής παράστασης.

Οι συντελεστές της παράστασης ήσαν:

σκηνοθεσία: nomass

Μετάφραση: Βάσω Πολυμένη

ερμηνεία: Μαίρη Μαραγκουδάκη, Βάσω Πολυμένη

Φωτισμοί: Τάσος Σκλαβούνος

σκηνικός χώρος: Παύλος Καπάλας

μουσική: Heitor Villa-Lobos, Αlνα Νοtο

Ο Αντίχριστος του Λαρς φον Τρίερ

Το δηλώνω εξ’ αρχής:

Διαφωνώ κάθετα με τις κριτικές της ταινίας που είδαν σε αυτήν μια αντιδραστική, προτεσταντική, φονταμενταλιστική χριστιανική ταινία με μισογυνικές διαθέσεις.

Αυτή μου η διαφωνία είναι κάπως παράδοξη, μιας και δεν ανήκω σε αυτούς που θα περιγράφαμε ως «φαν του Τρίερ». Το αντίθετο μάλιστα. Αν και πάντοτε εκτιμούσα τις σκηνοθετικές του αρετές (σε σημείο να παραδέχομαι ότι πιθανόν να είναι ο μεγαλύτερος εν ζωή σκηνοθέτης κινηματογράφου- ότι και να σημαίνει αυτό) εν τούτοις είχα πολλές ενστάσεις. Οι εμφανείς χριστιανικές του επιρροές δεν είναι του γούστου μου (το αντίθετο μάλιστα, ομολογώ ότι με το χριστιανισμό, σε όλες τις εκδοχές του, δεν έχω και τις καλύτερες των σχέσεων…). Επιπλέον η πολιτική τοποθέτηση του Europa μου ήταν (στην καλύτερη περίπτωση) απωθητική.

Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν το εντυπωσιακό είναι ότι όχι μόνο διαφωνώ απολύτως με τις κριτικές τύπου Δανίκα στον Αντίχριστο, αλλά και θεωρώ την τελευταία ταινία του Τρίερ την καλύτερή του, ριζοσπαστική και σαφώς αντι-χριστιανική.

Ο Σάμουελ Μπέκετ ως πολιτικός και ως φιλόσοφος

Με αφορμή την εξαιρετική παράσταση «Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμουελ Μπέκετ που παίζεται αυτή την περίοδο στο θέατρο, ένιωσα την ανάγκη να γράψω μία εργασία γύρω από την τέχνη του. Και αυτό όχι τόσο εξαιτίας της μοναδικότητας της θεατρικής του φυσιογνωμίας, όσο περισσότερο γιατί θεωρώ πως είναι κοινός τόπος στους θεατρόφιλους η δυσκολία ερμηνείας και νοηματοδότησης μιας γραφής άκρως απόκρυφης και αινιγματικής.

Αναπτύσσεται μία προσπάθεια έτσι εδώ, να υποστηριχτεί ο ισχυρισμός ότι η τέχνη του Μπέκετ δεν είναι διόλου ακατάληπτη και απροσπέλαστη, αλλά αντιθέτως είναι προσβάσιμη και ανοικτή και έχει αποδέκτες όλους μας. Απαιτείται όμως για το σκοπό αυτό, μία συστηματική προσέγγιση της μπεκετικής τεχνοτροπίας και ιδιοτυπίας, αλλά πρωτευόντως μία μεθοδολογική εμβάθυνση στην πολιτική και φιλοσοφική του χειρονομία. Στην κατεύθυνση αυτή θα αξιοποιήσουμε τις καταπληκτικές αναλύσεις του Γκύντερ Άντερς, τις θεωρητικές επεξεργασίες του γνωστού Άγγλου μαρξιστή κριτικού της λογοτεχνίας Τέρυ Ήγκλετον, όπως επίσης και τις χρήσιμες παρατηρήσεις των Σεραφείμ Βελέντζα και Χριστίνας Τσίγκου.

Ζαν Πωλ Σαρτρ: ‘Ο Υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός’

“Είμαι καταδικασμένος να είμαι ελεύθερος”.

(Je suis condamné à être libre)

από το βιβλίο το ‘Είναι και το Μηδέν’ (L‘ être et le néant)

Jean-Paul SARTRE

Ένας από τους σπουδαιότερους Γάλλους φιλοσόφους του 20^ου αιώνα, με σημαντική απήχηση στη διεθνή διανόηση ήταν ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Δεν ήταν μόνο νομπελίστας και θεατρικός συγγραφέας αλλά και υπέρμαχος του κινήματος του Υπαρξισμού στη Γαλλία. Το 1964, του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το έργο του ‘Οι Λέξεις’ (Les mots), το οποίο και αρνήθηκε να παραλάβει. Ο Σαρτρ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1905 και κατά τη διάρκεια των ακαδημαϊκών του χρόνων, είχε την ευκαιρία να συναναστραφεί με προσωπικότητες που σημάδεψαν την πολιτική ζωή και διανόηση στη Γαλλία όπως ο Raymond Aron, ο Maurice Merlau-Ponty, ο Simone Weil και ο Claude Levi-Strauss.

Ο Σαρτρ δημοσίευσε τη νουβέλα του ‘Ναυτία’ το 1938 σε μορφή ημερολογίου, που εμπεριείχε διάφορους φιλοσοφικούς συλλογισμούς, τους οποίους και ανέπτυξε στα επόμενα του έργα. Το 1943, σε ένα από τα σημαντικότερα βιβλία του ‘Το Είναι και το Μηδέν’, ανέπτυξε τις σκέψεις του πάνω σε έννοιες όπως η ανθρώπινη συνείδηση, η ελευθερία του ατόμου και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Το 1946, και αφού είχε εστίασε την προσοχή του στον άνθρωπο, αποφάσισε να αναδείξει στο επόμενο του έργο, ‘Ο Υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός’, το θέμα της κοινωνικής υπευθυνότητας. Ο Σαρτρ καταπιάστηκε με την έννοια της ελευθερίας όχι μόνο ως αξία ή ως στόχο αλλά σαν αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης που συνεπάγεται την κοινωνική υπευθυνότητα.

Ο Χάουαρντ Ζιν για το Νόμπελ Ειρήνης: Βραβείο ειρήνης ή βραβείο πολέμου;

Έμεινα κατάπληκτος όταν άκουσα ότι ο Μπαράκ Ομπάμα πήρε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Στην πραγματικότητα σοκαρίστηκα, γιατί δίνεται ένα βραβείο ειρήνης σ’ έναν πρόεδρο που διεξάγει δυο πολέμους.

Μέχρι που θυμήθηκα ότι ο Γούντροου Ουίλσον, ο Θίοντορ Ρούσβελτ και ο Χένρι Κίσινγκερ είχαν πάρει το Νόμπελ ειρήνης. Η επιτροπή των Νόμπελ είναι διάσημη για τις επιφανειακές εκτιμήσεις της, έλκεται από τη ρητορική και τις κενές χειρονομίες, και αγνοεί τις κραυγαλέες παραβιάσεις της παγκόσμιας ειρήνης.

Ναι, ο Ουίλσον είχε την εκτίμηση της Κοινωνίας των Εθνών- αυτού του αναποτελεσματικού οργάνου που δεν έκανε τίποτα να εμποδίσει τον πόλεμο. Ωστόσο είχε βομβαρδίσει την Μεξικανική ακτή, έστειλε στρατεύματα να καταλάβουν την Αϊτή και την Δομινικανή Δημοκρατία, και έβαλε τις ΗΠΑ στο σφαγείο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, σίγουρα ενός από τους πιο ηλίθιους και αιματηρούς πολέμους.

Σίγουρα, ο Θίοντορ Ρούσβελτ βοήθησε στη σύναψη ειρήνης μεταξύ Ιαπωνίας και Ρωσίας. Αλλά ήταν φιλοπόλεμος, συνέβαλε στο να καταληφθεί η Κούβα από τις ΗΠΑ, υποτίθεται για να απελευθερωθεί από την Ισπανία, ενώ στην πραγματικότητα αλυσόδεναν το μικρό νησί στις ΗΠΑ. Σαν πρόεδρος ήταν επικεφαλής του αιματηρού πολέμου για την υποδούλωση των Φιλιππινέζων, και επιπλέον είχε συγχαρεί τον Αμερικανό στρατηγό που μόλις είχε σφαγιάσει 600 απροστάτευτους χωρικούς στις Φιλιππίνες.

Οι εκλογές και το κίνημα- Μια αποτίμηση

Η κατάρρευση της ΝΔ, ο εκλογικός θρίαμβος του ΠΑΣΟΚ (που θύμισε άλλες εποχές) και η πτώση των ποσοστών της αριστεράς, είναι τα πιο εντυπωσιακά δεδομένα αυτών των εκλογών. Όμως αν μείνουμε σε αυτά, απλώς θα περιγράψουμε την εικόνα μιας πραγματικότητας η οποία χρειάζεται να αναλυθεί. Δηλαδή να πάρει κανείς πολιτική θέση απέναντι σ’ αυτή την θεαματική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού και να ερμηνεύσει τι είναι αυτό που αλλάζει και με ποιον τρόπο αυτή η αλλαγή επηρεάζει (ή δεν επηρεάζει) τον ταξικό συσχετισμό.

Θα πρέπει να ξεκινήσουμε θυμίζοντας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες η κυβέρνηση της ΝΔ εξαναγκάστηκε να προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Σύμφωνα με όλους τους πολιτικούς αναλυτές και δημοσιογράφους, καθώς και με πολλά στελέχη της ίδιας της ΝΔ, οι πρόωρες εκλογές δεν ευνοούσαν την ΝΔ. Πολύ περισσότερο δεν την ευνόησε η δικαιολογία που επικαλέστηκε και τα πολιτικά επιχειρήματα που χρησιμοποίησε για να στηρίξει την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Πάρα πολλοί φίλοι της παράταξης κατηγόρησαν τον πρωθυπουργό, ότι επιχείρησε να κερδίσει τους ψηφοφόρους, παρουσιάζοντας μια μαύρη πραγματικότητα και υποσχόμενος ένα ακόμα πιο μαύρο μέλλον. Οι αιτιάσεις φαίνονται λογικές: δεν μπορείς να δελεάσεις τον κόσμο υποσχόμενος δυστυχία…

Θα πρέπει να προχωρήσουμε λίγο πιο πέρα από τις “εύκολες” συνταγές των δευτεροκλασάτων στελεχών της ΝΔ, που πανικοβλήθηκαν στην προοπτική ότι θα χάσουν την προσοδοφόρα γι’ αυτούς πρόσβαση στον κρατικό μηχανισμό. Τα διλήμματα που είχε να αντιμετωπίσει ο Καραμανλής υπερέβαιναν τα επιμέρους συμφέροντα των αρπακτικών της παράταξής του. Ο Καραμανλής προσπάθησε στ’ αλήθεια να διαμορφώσει μια “εθνική πολιτική” με την οποία θα δοκίμαζε να κερδίσει την πλειοψηφία για να μπορέσει να κυβερνήσει τα επόμενα χρόνια. Κι απ’ αυτή την άποψη (θα πρέπει να του το αναγνωρίσουμε) έβαλε τα συμφέροντα της αστικής τάξης πάνω από τα συμφέροντα των διαφόρων λακέδων της (μελών της παράταξής του).

Το Λαϊκό Τραγούδι στη Νέα Σμύρνη

Την Τετάρτη 7 Οκτώβρη πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η εκδήλωση για το Λαϊκό Τραγούδι στον ελεύθερο Γαλαξία της Νέας Σμύρνης. Μετά από την εισαγωγική ομιλία του Σωτήρη Οι. ακολούθησε μικρή αλλά ενδιαφέρουσα συζήτηση. Αμέσως μετά το λαϊκό συγκρότημα Λαβύρυθμος έπαιξε διάφορα τραγούδια, καινούργια δικά τους αλλά και παλιότερα. Δείτε μια σειρά από φωτογραφίες κάνοντας κλικ στη συνέχεια της δημοσίευσης.