Η αξιολύπητη αντίδραση ρατσιστικής υποκουλτούρας

Αναδημοσίευση από VirusMedia

Η αντιρατσιστική συναυλία στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα

Στο πλαίσιο των δράσεων ενάντια στο διακυβερνητικό Παγκόσμιο Φόρουμ Μετανάστευσης και Ανάπτυξης (GFMD) πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα (2/11) με μεγάλη επιτυχία η αντιρατσιστική συναυλία στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα.

Μπορείτε να δείτε ένα slide show στο τέλος αυτής της δημοσίευσης. Στις φωτογραφίες που θα δείτε υπάρχουν και μερικές με «αγανακτισμένους πολίτες» που απειλούν το φωτογράφο που τους τραβάει φωτογραφίες. Μια γυναίκα μάλιστα κάνει μια «άσεμνη» χειρονομία προς το φωτογραφικό φακό.

Το κυπριακό ζήτημα

Η επέτειος της εισβολής στην Κύπρο της Τουρκίας το 1974, έδωσε την ευκαιρία στον ελληνικό τύπο για πολυσέλιδα αφιερώματα. Για άλλη μια φορά, όπως κάθε χρόνο άλλωστε, ο «ελληνισμός της Κύπρου» παρουσιάσθηκε σαν θύμα μιας «άδικης επίθεσης» που την καθοδήγησαν σκοτεινά κέντρα των μεγάλων δυνάμεων (κατά κύριο λόγο των ΗΠΑ). Ως αρχιερέας της συνομωσίας εμφανίζεται, ξανά στο ίδιο έργο, ο Κίσινγκερ (τότε υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ).

Ωστόσο η αλήθεια για την Κύπρο είναι πολύ διαφορετική. Τη γνωρίζουν σχεδόν οι πάντες, αλλά για λόγους «εθνικούς» τη ψιθυρίζουν ή τις αφιερώνουν πολύ λίγες αράδες στα αφιερώματα.

Σίγουρα υπήρξαν συνωμοσίες και σχέδια των ιμπεριαλιστών. Εντούτοις, την πορεία των γεγονότων στο κυπριακό την καθόρισαν κατά κύριο λόγο οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στις αστικές τάξεις της Ελλάδας και της Τουρκίας, που η καθεμιά προσπαθούσε να επιβάλει τα δικά της συμφέροντα σε βάρος της άλλης.

Δεν είναι αλήθεια ότι η Τουρκία ήταν μόνιμα επιτιθέμενη και η Ελλάδα μόνιμα αμυνόμενη. Στο κυπριακό αυτό είναι ολοφάνερα ψέμα. Μέχρι και το 1974 η ελληνική πλευρά ήταν η επιτιθέμενη (και μάλιστα με παράλογες και άδικες διεκδικήσεις) και η τουρκική αμυνόμενη.

Το κυπριακό ζήτημα έγινε γόρδιος δεσμός για το επιπρόσθετο γεγονός ότι τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων αστών δεν συμβάδιζαν (στην πραγματικότητα απέκλιναν) με τα συμφέροντα της «μητέρας πατρίδας», των Ελλήνων αστών. Άλλη μια αλήθεια που γίνεται συστηματική προσπάθεια απόκρυψής της.

Να καταργηθούν τώρα οι παρελάσεις!

Πρός: Ένωση Γονέων & Κηδεμόνων Παλλήνης

Σύλλογο εκπαιδευτικών «Αλέξανδρος Δελμούζος», Ε΄ ΕΛΜΕ

Αφορμή για αυτήν την επιστολή είναι κάποιες εκδηλώσεις μαθητών κατά τη διάρκεια της παρέλασης για το γιορτασμό της 28^ης Οκτωβρίου στην Παλλήνη. Εκδηλώσεις που δεν ήταν βέβαια αυθόρμητες, αλλά κάτω από την καθοδήγηση και τα προστάγματα των εκπαιδευτικών τους που προφανώς τα είχαν από πριν διδάξει στα παιδιά.

Άκουσα λοιπόν μαθητές δημοτικού σχολείου να εκτελούν στρατιωτικά παραγγέλματα του στιλ «… ένα στ’ αριστερό, ένα κι ένα δυο», να φωνάζουν συνθήματα «… μαθητές λοκατζήδες» και άλλα παρόμοια. Και δυστυχώς αυτή δεν είναι η πρώτη χρονιά που εγώ προσωπικά έχω δει τέτοια γεγονότα. Ίσως μάλιστα και να άρεσε σε μερικούς πατεράδες που τα παιδιά τους μιμούνταν τις ειδικές δυνάμεις του στρατού. Συμπληρωματικά να αναφέρω ότι και στο δικό μας σχολείο υπήρχε πριν από 3 χρόνια δάσκαλος γυμναστικής που την ώρα του «ζεστάματος» έβαζε τα παιδιά να τραγουδούν «είμαστε όλοι εμείς μαθητές καταδρομείς, το πρωί με την αυγούλα κάνουμε γυμναστικούλα …».

Θεατρική παράσταση στο Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο των Εξαρχείων

Το Σάββατο (24/10) παρουσιάστηκε με πολύ μεγάλη επιτυχία στο Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο των Εξαρχείων το θεατρικό του Bernard-Marie Koltes “Η νύχτα μόλις πριν από τα δάση“. Στο τέλος αυτής της δημοσίευσης μπορείτε να δείτε μια σειρά φωτογραφιών (Slide show) αυτής της εξαιρετικής παράστασης.

Οι συντελεστές της παράστασης ήσαν:

σκηνοθεσία: nomass

Μετάφραση: Βάσω Πολυμένη

ερμηνεία: Μαίρη Μαραγκουδάκη, Βάσω Πολυμένη

Φωτισμοί: Τάσος Σκλαβούνος

σκηνικός χώρος: Παύλος Καπάλας

μουσική: Heitor Villa-Lobos, Αlνα Νοtο

Ο Αντίχριστος του Λαρς φον Τρίερ

Το δηλώνω εξ’ αρχής:

Διαφωνώ κάθετα με τις κριτικές της ταινίας που είδαν σε αυτήν μια αντιδραστική, προτεσταντική, φονταμενταλιστική χριστιανική ταινία με μισογυνικές διαθέσεις.

Αυτή μου η διαφωνία είναι κάπως παράδοξη, μιας και δεν ανήκω σε αυτούς που θα περιγράφαμε ως «φαν του Τρίερ». Το αντίθετο μάλιστα. Αν και πάντοτε εκτιμούσα τις σκηνοθετικές του αρετές (σε σημείο να παραδέχομαι ότι πιθανόν να είναι ο μεγαλύτερος εν ζωή σκηνοθέτης κινηματογράφου- ότι και να σημαίνει αυτό) εν τούτοις είχα πολλές ενστάσεις. Οι εμφανείς χριστιανικές του επιρροές δεν είναι του γούστου μου (το αντίθετο μάλιστα, ομολογώ ότι με το χριστιανισμό, σε όλες τις εκδοχές του, δεν έχω και τις καλύτερες των σχέσεων…). Επιπλέον η πολιτική τοποθέτηση του Europa μου ήταν (στην καλύτερη περίπτωση) απωθητική.

Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν το εντυπωσιακό είναι ότι όχι μόνο διαφωνώ απολύτως με τις κριτικές τύπου Δανίκα στον Αντίχριστο, αλλά και θεωρώ την τελευταία ταινία του Τρίερ την καλύτερή του, ριζοσπαστική και σαφώς αντι-χριστιανική.

Ο Σάμουελ Μπέκετ ως πολιτικός και ως φιλόσοφος

Με αφορμή την εξαιρετική παράσταση «Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμουελ Μπέκετ που παίζεται αυτή την περίοδο στο θέατρο, ένιωσα την ανάγκη να γράψω μία εργασία γύρω από την τέχνη του. Και αυτό όχι τόσο εξαιτίας της μοναδικότητας της θεατρικής του φυσιογνωμίας, όσο περισσότερο γιατί θεωρώ πως είναι κοινός τόπος στους θεατρόφιλους η δυσκολία ερμηνείας και νοηματοδότησης μιας γραφής άκρως απόκρυφης και αινιγματικής.

Αναπτύσσεται μία προσπάθεια έτσι εδώ, να υποστηριχτεί ο ισχυρισμός ότι η τέχνη του Μπέκετ δεν είναι διόλου ακατάληπτη και απροσπέλαστη, αλλά αντιθέτως είναι προσβάσιμη και ανοικτή και έχει αποδέκτες όλους μας. Απαιτείται όμως για το σκοπό αυτό, μία συστηματική προσέγγιση της μπεκετικής τεχνοτροπίας και ιδιοτυπίας, αλλά πρωτευόντως μία μεθοδολογική εμβάθυνση στην πολιτική και φιλοσοφική του χειρονομία. Στην κατεύθυνση αυτή θα αξιοποιήσουμε τις καταπληκτικές αναλύσεις του Γκύντερ Άντερς, τις θεωρητικές επεξεργασίες του γνωστού Άγγλου μαρξιστή κριτικού της λογοτεχνίας Τέρυ Ήγκλετον, όπως επίσης και τις χρήσιμες παρατηρήσεις των Σεραφείμ Βελέντζα και Χριστίνας Τσίγκου.

Ζαν Πωλ Σαρτρ: ‘Ο Υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός’

“Είμαι καταδικασμένος να είμαι ελεύθερος”.

(Je suis condamné à être libre)

από το βιβλίο το ‘Είναι και το Μηδέν’ (L‘ être et le néant)

Jean-Paul SARTRE

Ένας από τους σπουδαιότερους Γάλλους φιλοσόφους του 20^ου αιώνα, με σημαντική απήχηση στη διεθνή διανόηση ήταν ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Δεν ήταν μόνο νομπελίστας και θεατρικός συγγραφέας αλλά και υπέρμαχος του κινήματος του Υπαρξισμού στη Γαλλία. Το 1964, του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το έργο του ‘Οι Λέξεις’ (Les mots), το οποίο και αρνήθηκε να παραλάβει. Ο Σαρτρ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1905 και κατά τη διάρκεια των ακαδημαϊκών του χρόνων, είχε την ευκαιρία να συναναστραφεί με προσωπικότητες που σημάδεψαν την πολιτική ζωή και διανόηση στη Γαλλία όπως ο Raymond Aron, ο Maurice Merlau-Ponty, ο Simone Weil και ο Claude Levi-Strauss.

Ο Σαρτρ δημοσίευσε τη νουβέλα του ‘Ναυτία’ το 1938 σε μορφή ημερολογίου, που εμπεριείχε διάφορους φιλοσοφικούς συλλογισμούς, τους οποίους και ανέπτυξε στα επόμενα του έργα. Το 1943, σε ένα από τα σημαντικότερα βιβλία του ‘Το Είναι και το Μηδέν’, ανέπτυξε τις σκέψεις του πάνω σε έννοιες όπως η ανθρώπινη συνείδηση, η ελευθερία του ατόμου και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Το 1946, και αφού είχε εστίασε την προσοχή του στον άνθρωπο, αποφάσισε να αναδείξει στο επόμενο του έργο, ‘Ο Υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός’, το θέμα της κοινωνικής υπευθυνότητας. Ο Σαρτρ καταπιάστηκε με την έννοια της ελευθερίας όχι μόνο ως αξία ή ως στόχο αλλά σαν αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης που συνεπάγεται την κοινωνική υπευθυνότητα.

Ο Χάουαρντ Ζιν για το Νόμπελ Ειρήνης: Βραβείο ειρήνης ή βραβείο πολέμου;

Έμεινα κατάπληκτος όταν άκουσα ότι ο Μπαράκ Ομπάμα πήρε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Στην πραγματικότητα σοκαρίστηκα, γιατί δίνεται ένα βραβείο ειρήνης σ’ έναν πρόεδρο που διεξάγει δυο πολέμους.

Μέχρι που θυμήθηκα ότι ο Γούντροου Ουίλσον, ο Θίοντορ Ρούσβελτ και ο Χένρι Κίσινγκερ είχαν πάρει το Νόμπελ ειρήνης. Η επιτροπή των Νόμπελ είναι διάσημη για τις επιφανειακές εκτιμήσεις της, έλκεται από τη ρητορική και τις κενές χειρονομίες, και αγνοεί τις κραυγαλέες παραβιάσεις της παγκόσμιας ειρήνης.

Ναι, ο Ουίλσον είχε την εκτίμηση της Κοινωνίας των Εθνών- αυτού του αναποτελεσματικού οργάνου που δεν έκανε τίποτα να εμποδίσει τον πόλεμο. Ωστόσο είχε βομβαρδίσει την Μεξικανική ακτή, έστειλε στρατεύματα να καταλάβουν την Αϊτή και την Δομινικανή Δημοκρατία, και έβαλε τις ΗΠΑ στο σφαγείο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, σίγουρα ενός από τους πιο ηλίθιους και αιματηρούς πολέμους.

Σίγουρα, ο Θίοντορ Ρούσβελτ βοήθησε στη σύναψη ειρήνης μεταξύ Ιαπωνίας και Ρωσίας. Αλλά ήταν φιλοπόλεμος, συνέβαλε στο να καταληφθεί η Κούβα από τις ΗΠΑ, υποτίθεται για να απελευθερωθεί από την Ισπανία, ενώ στην πραγματικότητα αλυσόδεναν το μικρό νησί στις ΗΠΑ. Σαν πρόεδρος ήταν επικεφαλής του αιματηρού πολέμου για την υποδούλωση των Φιλιππινέζων, και επιπλέον είχε συγχαρεί τον Αμερικανό στρατηγό που μόλις είχε σφαγιάσει 600 απροστάτευτους χωρικούς στις Φιλιππίνες.

Οι εκλογές και το κίνημα- Μια αποτίμηση

Η κατάρρευση της ΝΔ, ο εκλογικός θρίαμβος του ΠΑΣΟΚ (που θύμισε άλλες εποχές) και η πτώση των ποσοστών της αριστεράς, είναι τα πιο εντυπωσιακά δεδομένα αυτών των εκλογών. Όμως αν μείνουμε σε αυτά, απλώς θα περιγράψουμε την εικόνα μιας πραγματικότητας η οποία χρειάζεται να αναλυθεί. Δηλαδή να πάρει κανείς πολιτική θέση απέναντι σ’ αυτή την θεαματική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού και να ερμηνεύσει τι είναι αυτό που αλλάζει και με ποιον τρόπο αυτή η αλλαγή επηρεάζει (ή δεν επηρεάζει) τον ταξικό συσχετισμό.

Θα πρέπει να ξεκινήσουμε θυμίζοντας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες η κυβέρνηση της ΝΔ εξαναγκάστηκε να προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Σύμφωνα με όλους τους πολιτικούς αναλυτές και δημοσιογράφους, καθώς και με πολλά στελέχη της ίδιας της ΝΔ, οι πρόωρες εκλογές δεν ευνοούσαν την ΝΔ. Πολύ περισσότερο δεν την ευνόησε η δικαιολογία που επικαλέστηκε και τα πολιτικά επιχειρήματα που χρησιμοποίησε για να στηρίξει την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Πάρα πολλοί φίλοι της παράταξης κατηγόρησαν τον πρωθυπουργό, ότι επιχείρησε να κερδίσει τους ψηφοφόρους, παρουσιάζοντας μια μαύρη πραγματικότητα και υποσχόμενος ένα ακόμα πιο μαύρο μέλλον. Οι αιτιάσεις φαίνονται λογικές: δεν μπορείς να δελεάσεις τον κόσμο υποσχόμενος δυστυχία…

Θα πρέπει να προχωρήσουμε λίγο πιο πέρα από τις “εύκολες” συνταγές των δευτεροκλασάτων στελεχών της ΝΔ, που πανικοβλήθηκαν στην προοπτική ότι θα χάσουν την προσοδοφόρα γι’ αυτούς πρόσβαση στον κρατικό μηχανισμό. Τα διλήμματα που είχε να αντιμετωπίσει ο Καραμανλής υπερέβαιναν τα επιμέρους συμφέροντα των αρπακτικών της παράταξής του. Ο Καραμανλής προσπάθησε στ’ αλήθεια να διαμορφώσει μια “εθνική πολιτική” με την οποία θα δοκίμαζε να κερδίσει την πλειοψηφία για να μπορέσει να κυβερνήσει τα επόμενα χρόνια. Κι απ’ αυτή την άποψη (θα πρέπει να του το αναγνωρίσουμε) έβαλε τα συμφέροντα της αστικής τάξης πάνω από τα συμφέροντα των διαφόρων λακέδων της (μελών της παράταξής του).

Το Λαϊκό Τραγούδι στη Νέα Σμύρνη

Την Τετάρτη 7 Οκτώβρη πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η εκδήλωση για το Λαϊκό Τραγούδι στον ελεύθερο Γαλαξία της Νέας Σμύρνης. Μετά από την εισαγωγική ομιλία του Σωτήρη Οι. ακολούθησε μικρή αλλά ενδιαφέρουσα συζήτηση. Αμέσως μετά το λαϊκό συγκρότημα Λαβύρυθμος έπαιξε διάφορα τραγούδια, καινούργια δικά τους αλλά και παλιότερα. Δείτε μια σειρά από φωτογραφίες κάνοντας κλικ στη συνέχεια της δημοσίευσης.

Alice In Chains

Man In The Box: Ποιος ξέρει τελικά, αν η Αλίκη γύρισε από τον κόσµο των θαυµάτων τόσο αθώα και «ευλογηµένη», όσο ήταν πριν δοκιµάσει το πόσο βαθιά ήταν η τρύπα του λαγού. Ποιος µπορεί να πει ότι στο δικό µας παραµύθι, τα απέραντα πέτρινα δάση, δεν ήταν βαµµένα µε µεθυστικά χρώµατα, πληµµυρισµένα από παραισθησιογόνα ναρκωτικά και γεµάτα µοχθηρά πλάσµατα. Αν ήταν έτσι, τότε η πραγµατική Αλίκη δεν γύρισε ποτέ πίσω. Eπέλεξε να ζήσει για πάντα, µέσα στο σκοτεινό κουτί, κλειδωµένη εκεί από τις αλυσίδες της απόγνωσης και της ανάγκης για λύτρωση τεσσάρων ανθρώπων, τεσσάρων «απόκληρων», κάπου εκεί στις αρχές της προηγούµενης δεκαετίας. Η παρακάτω ιστορία αποτελεί την βιογραφία ενός συγκροτήµατος, από την αρχή µέχρι το τέλος και πάλι στη αρχή του, µε τη φόρτιση του συντάκτη, καθώς την περιγράφει περισσότερο βιωµατικά, ξεθάβοντας τη σκοτεινή του πλευρά και αναµοχλεύοντας µνήµες µιας περασµένης ζωής.

Vibrasphere – Lungs Of Life

Decade – Breathing Place – Ensueno (morning mix) – Waveguide – Analog Marinade – Follow Me – Dewdrops (vs Ticon) – Erosion(Glen Morrison and Bruse Aishe rmx) – 102 Miles From Here(Solead rmx) – .LOL Album Artwork

Για µια δεκαετία, οι Rickard Berglöf και Robert Elster (γνωστοί στον κόσµο ως Vibrasphere), µας ταξιδεύουν στο χώρο της ηλεκτρονικής µουσικής. Είναι χωρίς αµφιβολία µια από τις πιο επιτυχηµένες σκηνικές παρουσίες στον κόσµο σήµερα. Τα άλµπουµ , «Echo» του 2001 και «Lime Structures» του 2003, τους καθιέρωσαν ως αληθινά, ηγετικές προσωπικότητες της προοδευτικής σκηνής. Το «Archipelago», θεωρήθηκε µία από τις πιο δηµιουργικές δουλειές του 2006. Στα τέλη του ίδιου έτους, το single «Floating Free» διασκευάστηκε από αρκετούς DJs και ακούστηκε στα µεγαλύτερα club του πλανήτη µας. Η ισχυρή υποστήριξη από τους DJs Paul Van Dyk, Hernan Cattaneo, Paul Oakenfold, τον Christopher Lawrence, Remy, τον Menno de Jong, Kenneth Thomas και John 00 Fleming, έχει βοηθήσει σε µια επιτυχή µετάβαση από ένα πιο underground κοινό στο ευρύτερο ακροατήριο της νέας γενειάς των «Vibrasphere». Οδηγώντας στο πίσω µέρος του εκπληκτικού «αρχιπελάγους» οι «Vibrasphere» δηµιούργησαν το «Exploring the tributaries» (εξερευνώντας τα υποτελή έθνη), τον Ιούνιου του 2007. Την άνοιξη του 2008, οι Σουηδοί µας χάρισαν ένα µοναδικό single το «Autumn Lights». Φέτος γιορτάζουν µαζί µας, την δεκαετή επιτυχία τους, δίνοντάς µας ένα υπέροχο άλµπουµ, όπως είναι το «Lungs of Life», κυκλοφορώντας το επίσης και σε compact stick, µε έξτρα υλικό. Δεν έχω λόγια, να περιγράψω την ευφυΐα, την φαντασία και τη µουσική παιδεία, που διέπει αυτά τα δύο νέα παιδιά από την Ουψάλα της Σουηδίας, αφού έχουν χαρακτηριστεί ως οι «Bethoven» της προοδευτικής σκηνής. Ακούγοντας τους, δε µένει παρά να διαπιστώσετε κι εσείς, το πόσο καλά γνωρίζουν αυτό που αγαπούν περισσότερο, που δεν είναι τίποτε άλλο από τη µουσική! Εκπληκτικές µελωδίες, αρµονικές συνθέσεις, µοναδικές ατµόσφαιρες, ασύγκριτες ίσως, µε ό,τι κυκλοφόρησε εκείνη τη περίοδο στο ηλεκτρονικό στερέωµα. Καλή ακρόαση…! [9,5]

Willie

Οι θεωρίες συνομωσίας ως αντίδοτο στην ερημία του πραγματικού

Ένα εύπιστο πνεύμα… βρίσκει μεγάλη ευχαρίστηση

πιστεύοντας σε παράδοξα πράγματα, και όσο πιο παράδοξα είναι

τόσο πιο εύκολα περνάνε σε αυτόν^.

αλλά ποτέ δεν δίνει σημασία στα απλά και προφανή,

γιατί σε αυτά μπορεί να πιστεύει ο καθένας.

Σάμουελ Μπάτλερ

Χαρακτήρες (1667-1669)

Η μαγεία, αυτό πρέπει να το θυμάται κανείς, είναι η τέχνη που απαιτεί τη συνεργασία ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το κοινό του.

Ε. Μ. Butler

0 Μύθος του Μάγου (1948)

Διάβασα στο tvxs ότι η γαλλική τηλεοπτική εκπομπή, «Σήμερα ή ποτέ» έκανε μια εκπομπή για την όγδοη επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου, δίνοντας βήμα σε θεωρίες συνομωσίας. Προσκεκλημένοι ήσαν διάφοροι επώνυμοι μεταξύ των οποίων και ο Ματιέ Κασσοβίτς.

Ο Κασσοβίτς είπε ότι πρέπει να ξεκαθαριστούν «ορισμένα ανεξήγητα κενά στις ερμηνείες της κυβέρνησης». Ότι αυτά εμπλέκουν «βάσεις της φυσικής, της χημείας και της μηχανικής και φτάνουν μέχρι τους συσχετισμούς της παγκόσμιας πολιτικής»!

Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που ακούγονται θεωρίες συνομωσίας για σημαντικά ιστορικά γεγονότα, αλλά, πραγματικά, για την 11 Σεπτεμβρίου έχει παραγίνει το κακό…

Εκδήλωση-λαϊκό γλέντι στον ελεύθερο Γαλαξία της Νέας Σμύρνης

Το blog διοργανώνει εκδήλωση-συζήτηση με θέμα το «Λαϊκό τραγούδι» με αφορμή το σχετικό άρθρο. Η εκδήλωση-συζήτηση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 7/10 στον ελεύθερο Γαλαξία, που βρίσκεται πάνω στην κεντρική πλατεία της Νέας Σμύρνης. Μετά τη συζήτηση (έναρξη 7,30 μμ) θα ακολουθήσει λαϊκό γλέντι με ζωντανή λαϊκή ορχήστρα. Φυσικά, η είσοδος είναι ελεύθερη.

Είστε όλοι σας προσκεκλημένοι!

Στέλιος Καζαντζίδης: Ο τραγουδιστής των ηττημένων

«Αυτό που διαχωρίζει το λαϊκό τραγούδι, μέσα στη γενική εικόνα ενός έθνους και της κουλτούρας του, δεν είναι το καλλιτεχνικό γεγονός, ούτε η ιστορική καταγωγή, αλλά ο τρόπος που έχει να αντιλαμβάνεται τον κόσμο και την ζωή, σε αντίθεση με τις ισχύουσες αντιλήψεις της κοινωνίας»
Αντόνιο Γκράμσι

Ο Στέλιος Καζαντζίδης γεννήθηκε στις 29/8/1931 στον προσφυγικό καταυλισμό της Νέας Ιωνίας. Οι γονείς του, η μάνα του Γεσθημανή από τη Καππαδοκία και ο πατέρας του Χαράλαμπος από τον Πόντο ήταν πρόσφυγες που δούλευαν σαν καπνεργάτες. Παντρεύτηκαν στα Πετράλωνα και έζησαν στην Ν. Ιωνία, στο σπίτι που έχτισε με τα χέρια του ο Χαράλαμπος, οικοδόμος πια.

Ο πατέρας του εντάχθηκε στο ΕΑΜ και πλήρωσε αυτήν του την δραστηριότητα με τον άγριο ξυλοδαρμό του από τους φασίστες – δοσίλογους, με αποτέλεσμα σοβαρά προβλήματα υγείας που επέφεραν τον θάνατό του λίγο μετά την απελευθέρωση.

Ο ίδιος ο Καζαντζίδης αφηγείται:

« …κοίταξε, στην κατοχή η οικογένειά μου πέρασε δύσκολες στιγμές, όπως και όλος ο λαός. Το ψωμί ήταν λιγοστό και πανάκριβο. Οι άνθρωποι ξεπούλαγαν περιουσίες για ένα μπουκάλι λάδι. Οι μαυραγορίτες βέβαια θησαύρισαν. Έπιναν το αίμα του κοσμάκη… ο πατέρας μου είχε ιδέες αριστερές. Τον έκαναν υπεύθυνο της Εθνικής Τροφοδότησης Ανταρτών…κάτι Γερμανοτσολιάδες προδότες, τον έπιασαν και τον σακάτεψαν στο ξύλο. Αν μέναμε εκεί θα τον σκότωναν… ξεκινήσαμε για την Θεσσαλονίκη. Στον δρόμο, μπροστά στα μάτια μας οι χαφιέδες τον αποτελείωσαν. Έβγαζε αίμα από παντού, από το στόμα, τη μύτη, τ’ αυτιά. Χτύπησαν και την μητέρα μου. Έγκυο γυναίκα… γυρίσαμε στην Ν. Ιωνία. Η υγεία του πατέρα μου είχε κλονιστεί. Έκανε συνέχεια αιμοπτύσεις.»

Τριγυρίζοντας…

Με μεγάλη μας χαρά παρουσιάζουμε σήμερα τις φωτογραφίες δρόμου που μας έστειλε η φίλη του blog, Σοφία Τ. Θεωρούμε ότι οι φωτογραφίες της Σοφίας έχουν εκείνη την ιδιαίτερη ποιότητα που χαρακτηρίζει τον ευαίσθητο παρατηρητή. Πραγματικά πολύ όμορφες εικόνες.

Σας υπενθυμίζουμε ότι μπορείτε να μας στείλετε και εσείς τις δικές σας φωτογραφίες δρόμου (aformimisa@gmail.com) που πιστεύετε ότι αξίζουν τον κόπο να τις μοιραστείτε και με άλλους.

Μπορείτε να δείτε τις φωτογραφίες της Σοφίας κάνοντας κλικ στη συνέχεια της δημοσίευσης.

Με αφορμή μια είδηση

Το «Με αφορμή» εγκαινιάζει μια καινούργια στήλη.

Σταχυολογούμε καθημερινά – ή… σχεδόν καθημερινά – τις ειδήσεις εκείνες που μας έκαναν εντύπωση, που μας έκαναν να σκεφτούμε, να θυμώσουμε, να χαρούμε. Ανεξάρτητα αν πέρασαν στα πρωτοσέλιδα του διαδικτύου ή στα ψιλά, μέσα από τα κανάλια της αντιπληροφόρησης αλλά και της «επίσημης» πληροφόρησης, αναδημοσιεύουμε όλα εκείνα που νομίζουμε ότι αξίζει να μοιραστούμε μαζί σας, να τα συζητήσουμε, να τα διασώσουμε. Που αξίζει να γίνουν αφορμή για ένα βήμα παραπέρα.

Τη νέα μας σελίδα θα τη βρείτε κάτω από το λογότυπό μας δίπλα στις άλλες σελίδες (Είσοδος, remember the 6^th of December, Βιβλία) ως Ειδήσεις ή απλά κάντε κλικ εδώ.

Μάρω Φ.

Φωτογραφίες από την Ικαρία

Υποθέτω ότι οι ταχτικοί φίλοι του blog θα το περίμεναν…

Ετοίμασα και σας παρουσιάζω στο τέλος αυτής της δημοσίευσης μια σειρά από φωτογραφίες από την Ικαρία (είχα πάει τον Αύγουστο για διακοπές).

Πριν φύγω έγραφα για τη μελαγχολία των διακοπών (διάβαζε το «διακοπές»).

Κάποια στιγμή, στην Ικαρία έβλεπα ένα «υπέροχο ηλιοβασίλεμα». Γιατί σε εισαγωγικά; Μα γιατί η φράση αποτελεί κλισέ για ανθρώπους της πόλης, ανεξάρτητα της αλήθειας ή όχι που ενέχει η φράση. Καθώς λοιπόν έβλεπα το «υπέροχο ηλιοβασίλεμα» μου ήρθε στο μυαλό ο στοίχος του Βάρναλη:

Ω της αυγής κροκάτη γάζα, γαρούφαλλα του δειλινού

χάνεστε σβήνεται μακριά μας χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας